مصدع اوقات

بهترین لحظه‌ی من از سال ۱۴۰۲ اون لحظه بود که

مثل اینکه این کاغذای دور کیک یزدی جدی جدی باورشون شده کیکن.

ببخشید اگه گفتم خیلی خوشگلی. عینکم رو نزده بودم.

هرچقدر به لحظات آخر سال نزدیک میشیم به لحظات اول سال هم نزدیک میشیم. این ماتریکس نیست؟ از توهماتتون بیایید بیرون

یه روز سه تا الف (ااا) تصمیم میگیرن برای هدف والایی که دارن کنار هم بایستند و نشینند. اما طولی نمیکشه که خستگی به الف وسطی غلبه می‌کنه و اون رو مینشونه. دوتای دیگه میگن پس هدفمون چی میشه؟ الف وسطیه میگه کسخلها شما هم باورتون شده ها، ما که از اول هم اصلا هدفی نداشتیم. همینجوری اومده بودیم یه قیافه‌ای بگیریم که آره ما هم هدف و مقصودی داریم از کارمون. آخه ما الف‌های علاف رو چه به هدف؟ و از اونجا بود که کلمه‌ی «ادا» ساخته شد و ادایی به افرادی گفته شد که خودشون هم دقیقا نمیدونن دارن چه گوهی می‌خورن، فقط می‌خوان اعلام کنن که دارن اون گوه رو می‌خورن. مهم نیست که درست بخورنش یا نه، مهم اینه که ظاهر خوردن اون گوه رو حفظ کنن.

دوستان لطفا انقدر افرادی که قد کوتاهی دارن رو مسخره نکنید شاید یه کروموزوم اضافی داشته باشن

البته سو برداشت نشه. من عاشق تهرانی‌ها هستم. اما گاها باهاشون دچار اختلاف نظر میشم. برای مثال، وقتی چایی سوپرمارکتی دم نکشیده رو سرد سرد می‌خورن و می‌گن "ولرمه". خوب خوار

تهرانی کل اسفند فن گرلی خلوت بودن شهرش در ۱۳ روز اول فروردین رو می‌کنه و تاکید می‌کنه که اصلا نباید تهران رو این موقع سال از دست داد و بعد باز هم تا خود سال تحویل در جاده‌های منتهی به شمال و سایر شهرستان‌ها در حال ایجاد ترافیکه. خوب مگه نمیگی خیلی قشنگ و خلوت و تمیز و فوق العادست عزیزم؟ پس چرا نمی‌مونی توی همون گوه؟ دنبال چی هستی اینجا؟ با کی کار داری؟ خونه‌ت کجاست؟ چرا دو هفته دلت نمیاد ما شهرستانی‌های مزاحم رو راحت بذاری شلوارک پوش گنده گوز؟

به طور میانگین، بنده ممه‌های این سیدنی سویینی رو از قیافه بابام بیشتر دارم می‌بینم.

هیچکس بهت نگفت ولی صبح‌ زودهایی که تو بهار پا میشدی بری مدرسه در حالی که مه و بوی بهارنارنج همه‌جا رو گرفته بود و آسمون بنفش و صورتی بود قشنگترین صبح‌های زندگیت بودن

ببخشید شما شاهنامه هستید؟ آخه می‌خوام عمرم رو به پاتون بذارم.

تلگرام ری‌اکشن به کیرم رو کی می‌خواد اضافه کنه؟

عرب خوارکسه میاد ایران و انتظار داره وقتی به زبان کس‌ننه خودش حرف می‌زنه ما متوجه بشیم. تا به حال چندین بار پیش اومده و هر بار هم دیدم که همین بساطه. حتی پول‌هاشون رو هم تبدیل نمی‌کنن و همه رو تو زحمت می‌ندازن. بعضی وقتا آرزو می‌کنم که کاش عربی بلد بودم و بهشون می‌گفتم یا انگلیسی یاد بگیر یا فارسی حرف بزن موجود چرب. کسی اینجا کلفت تو نیست که وظیفه داشته باشه بشینه یک ساعت با ادابازی حرف حالیت کنه. صرافی‌ هم قطعا نزدیک همون جنده خونه‌ای که توش می‌خوابی هست. منتها نمی‌دونم چرا فکر کردن کسی اینجا وظیفه داره بهشون خدمت اضافی کنه. مادرجنده‌های سوسمار خور سابق.

نه اینکه برای خودم پیش نیومده باشه؛ اما جدی وقتی از فروشنده قبل خرید یک محصول می‌پرسید "خوبه این؟" دنبال چه پاسخی هستید؟ انتظار دارید چی بگه؟ "معلومه که نه. من خوارکسده عالمم و دارم این رو بهت می‌ندازم"؟ "نه این چیز خطرناکیه و بهتره هر چه سریع‌تر فرار کنی"؟ یا مثلا "ببین این هم خوبه‌ها، ولی مغازه بغلی بهترش رو داره برو از اونجا بگیر"؟ چی لعنتی‌ها؟ چی؟ چی غیر از آره کش دار همزمان با بالا دادن ابرو ممکنه بشنوید که باز این سوال می‌پرسید؟

شاید روزه نگیرم، اما انقدر کافر نیستم که زولبیا بامیه هم نخورم. استغفرلله.

نمیدونم شاید هم اشتباه کنم. ولی انگار بیشتر آدم‌ها تا وقتی دوستت دارن که ازشون بدبخت‌تر باشی

.

دیگه چیکار کنم که لیو بدید؟ چقدر کسنمک باشم قبوله؟