БАШАНД КИТОБЕН

хаѐл бинамудан, ки он ѐздаҳ ҳуҷҷати дигар ва имоми рӯзгор ва боби ӯ ҳаме ӯро итоъат хоҳанд дошт, чунонки Худои Таъоло фармуд, ки қавлуҳу Таъоло: «Иннӣ раайту аҳада ашара кавкабан ва-ш-Шамса ва-л-Қамара раайтуҳум лӣ соҷидин»( 12:4) — Гуфт: «Ман дидам ѐздаҳ ситораро ва Моҳу Офтоб маро саҷда карданд». Ва ба ѐздаҳ ситора ѐздаҳ ҳуҷҷатро хост, ки он дувоздаҳуми эшон бувад. Ва ба Офтоб мар-имомро хост ва ба Моҳ мар-бобро хост ва ба саҷда кардани эшон мар-хештанро он хост, ки эшон маро итоъат доранд. Ва моҳ масал аст бар вазир ва вазифаи нотиқ бошад бар ишорати Эзиди Таъоло ва ба рӯза доштани моҳи Рамазон он аст, ки ҳар кӣ ӯ ба даъвати таъвил пайваста шавад, бояд ки ҳақикати Шариъат аз пӯшидагӣ ҷӯяд, на аз зоҳир. Ва рӯз далел аст бар зоҳиру танзил ва шаб далел аст бар ботину таъвил. Пас, моро бифармуданд андар моҳи Рамазон ба рӯз он ҷамъ кардан, то шаб мар-онро бихӯрем. Ва ҳамчунин аст он кас, ки ба даъвати таъвил андар ояд, бишунавад мар-зоҳирҳоро ва ҳақиқатро аз айни он зоҳир наҷӯяд, балки ҳақиқатро аз роҳи таъвил биҷӯяд, то биѐбад. Ва масали он чунон аст, ки агар касе хоҳад, ки аз зоҳир ҳол бидонад, ки гӯшти хукро чаро Эзиди Таъоло ҳаром кард ва гӯшти гӯсфанд ҳалол, боз натавонад ѐфт мар-ин маъниро андар зоҳир. Ва ин ду гӯшт на ба ақли нопарварда тавонад донист, чаро гӯшти хукро, ки ӯ зиѐнкор аст, набояд хӯрдану озурдан ва гӯшти гӯсфандро, ки безиѐн аст, бибояд хӯрдану озурдан. Ва агар ба зоҳири ҳол бинигарем ба ақли хеш, чунон лозим ояд, ки зиѐнкорро бибояд хӯрдану озурдан ва безиѐнро набояд хӯрдану озурдан. Чун илми ҳақиқат биѐмӯзад, он гаҳ маънии нохӯрдании гӯшти хук бидонад ва зиѐн аз хӯрдани ӯ бишиносад. Ва андар гӯпгги гӯсфанд низ на андар ҷасад, балки андар нафс. Ва мутобеъи Рамазонро, ки мӯъмин аст, он донистан аз роҳи таъвил аст, на аз айни зоҳир он чизе ки монда бошад ба хӯрдани он, ки ба рӯз ҷамъ карда бошад ва рӯз бар ӯ гузашта бошад, то хӯрдании ҷасадонеро, ки ба рӯзи замонй ҷамъ карда бошад, андар шаби замонӣ бихӯрад, чун рӯзаи зоҳир дорад андар моҳи Рамазон, яъне зоҳири хӯрдании ҷисмонӣ, ки ба Шариъат ѐфта бошад, ки он рӯзи дин аст андар шаби дин, ки он таъвили ҳақиқат аст, хӯрданй бошад. Ва чун рӯзаи нафсонй дорад, бишиносад он кас, ки ӯ моҳи Худой аст. Ва шаҳр аз шаҳраке гирифтаанд ва бад-он чи ҳамегӯяд шаҳри Рамазон бад-он мар-он касро ҳамехоҳад, ки сӯи ӯ Худой машҳур аст. Ва он кас он аст, ки Қуръон андар ӯ фиристодаи Худой аст ва Қуръон андар он кас фурӯ фиристода аст, ки хилофу шубҳат аз масалҳои Қуръон ӯ тавонад берун бурдан ва он каси васӣ нотиқ аст, алайҳи-с-салом. Набинй, ки Худои Таъоло ҳамегӯяд, қавлуҳу Таъоло: «Шаҳру Рамазона-л-лазӣ унзила фиҳи-л-Куръону ҳудан ли-н-носи ва баййинотин мина-л-ҳудо ва-л-Фурқони»(2:185) —Гуфт: «Моҳи Рамазон он аст, ки фурӯ фиристоданд андар ӯ Қуръонро, то роҳи рост бинамояд мардумонро ва баѐнҳоро аз роҳи рост ӯ ҷудо кунад». Яъне машҳури Худой он аст, ки Қуръон андар зоти ӯ фурӯд омада, то роҳи рост бинамояд мардумонро ва пӯшидаҳоро пайдо кунад ва ҷудо кунад ҳаққро аз ботил. Пас, гуфт, қавлуҳу Таъоло: «Фа ман шаҳида минқуму-ш-шаҳра фал ясумҳу»(2:185) — «Пас, ҳар кӣ биѐбад аз шумо мар-ин моҳро, пас рӯза дорад», яъне ҳар кас, ки асосро бшшшосад, мартабати ӯро пинҳон дорад аз душманони дин, чунонки гуфт, қавлуҳу Таъоло: «Ва ман кона маризан ав ало сафарин фа иддатун мин айѐмин ухара»(2:185) — Гуфт: «Ҳар кй бемор бошад, ѐ бар сафар, гӯ рӯзаро мадорад, магар рӯзҳои дигар шумурад, ки боз бигирад». Маънияш он аст, ки ҳар кас, ки нафси ӯ бемор бошад, ба ноѐфтани таъвил ӯ аз ҳол ба ҳол гарданда бошад ва заъиф бошад, чун беморон ѐ ба сафар бошад, яъне талабкунанда мар-ҳақиқатро раво набошад, ки хомӯш бошад, балки бояд ки ҳамеҷӯяд ва ҳамепурсад, то ҳаққро биѐбад ва он гоҳ тандуруст шавад ва ба хона бозшавад. Пасаз он, мартабати асосро пинҳон дорад аз мухолифони дин.

Гуфтори сию сеюм: Андар воҷиби рӯза доштан ва таъвили он Гуем, ки рузаро ба този «савм» гуянд. Ва «савм» бозистодан бошад аз чизе, ки мардум андар он буда бошанд. Ва рӯза воҷиб аст бар ҳар мусулмоне, ки болиғ бошад ва ҳозир бошад аз сол як моҳ, ки он шинохта шудааст ба моҳи Рамазон. Ва он як моҳ сй рӯзи тамом бояд, бе нуқсон. Ва ҳар рӯзе рӯзаро аз шаб бояд ният кардан ба рӯза доштани он рӯз. Ва аз он чи рӯзаро табоҳ кунад, хештанро нигоҳ бояд доштан ва он таъом хӯрдан асту шароб хӯрдан ва ҷимоъ кардан ва гайбат кардану корҳои ношоиста кардан. Ва таъвили рӯза он аст, ки нахуст бидонй, ки ҳоли нафс андар дин баробар аст бо ҳоли ҷасад. Ва андар ҳоли тандурустӣ салоҳи ҷасад вобаста аст ба таъом хӯрдану шароб хӯрдан. Ва андар ҳоли беморӣ илоҷи ҷасад вобаста аст ба таъом нахӯрдану боздошти шароб аз ӯ. Ва таъом нафси танзилу зоҳири Шариъат аст. Ва шароб нафси таъвил кушодан аст ва баѐни Шариъат. Пас, ҳамчунин салоҳи нафс вақге андар кор бастани Шариъат аст ва зоҳир ва донистани таъвили ӯ ва он ба ҳангоме бошад, ки ҳудуди дин барпой бошад ва олами дин бехалал бар мисоли тандурустии ҷасад. Ва боз вақге салоҳи нафс андар пӯшида доштани ботини Шариъат аст, чун мӯъминон битарсанд бар ҳалок шуданиГуем, ки рузаро ба този «савм» гуянд. Ва «савм» бозистодан бошад аз чизе, ки мардум андар он буда бошанд. Ва рӯза воҷиб аст бар ҳар мусулмоне, ки болиғ бошад ва ҳозир бошад аз сол як моҳ, ки он шинохта шудааст ба моҳи Рамазон. Ва он як моҳ сй рӯзи тамом бояд, бе нуқсон. Ва ҳар рӯзе рӯзаро аз шаб бояд ният кардан ба рӯза доштани он рӯз. Ва аз он чи рӯзаро табоҳ кунад, хештанро нигоҳ бояд доштан ва он таъом хӯрдан асту шароб хӯрдан ва ҷимоъ кардан ва гайбат кардану корҳои ношоиста кардан. Ва таъвили рӯза он аст, ки нахуст бидонй, ки ҳоли нафс андар дин баробар аст бо ҳоли ҷасад. Ва андар ҳоли тандурустӣ салоҳи ҷасад вобаста аст ба таъом хӯрдану шароб хӯрдан. Ва андар ҳоли беморӣ илоҷи ҷасад вобаста аст ба таъом нахӯрдану боздошти шароб аз ӯ. Ва таъом нафси танзилу зоҳири Шариъат аст. Ва шароб нафси таъвил кушодан аст ва баѐни Шариъат. Пас, ҳамчунин салоҳи нафс вақте андар кор бастани Шариъат аст ва зоҳир ва донистани таъвили ӯ ва он ба ҳангоме бошад, ки ҳудуди дин барпой бошад ва олами дин бехалал бар мисоли тандурустии ҷасад. Ва боз вақге салоҳи нафс андар пӯшида доштани ботини Шариъат аст, чун мӯъминон битарсанд бар ҳалок шуданихеш аз мухолифони дин. Пас, рӯза доштани мардум ба зоҳир тоъати Худой аст ва хештанро ба монанд карданист ба фариштагон, ки аз таъому шароб бениѐзанд. Ва дур кардан аст хештанро аз хӯи сутурӣ, ки ҳар чӣ ѐбанд, ба ҳар вакте ки бошад, мехӯранд. Ин одат сахт носутуда аст. Ва кам хӯрдан. одатест сутуда ва камхорро низ ҳама кас дӯст доштаанд. Ва ботини рӯза биистодани ҳудуди дин аст аз шарҳу баѐни ботини Китобу Шариъат. Ва далел бар дурустии ин қавл сухани Худой аст, ки андар сураи Марям, алайҳи-с-салом, омадааст, қавлуҳу Таъоло: «Фа иммо тарайинна мина-л-башари аҳадан фа қулӣ иннӣ назарту ли- р-Раҳмони савман фа лан укаллима-л-явма инсийян»( 19:26) — Ҳамегӯяд Марямро: «Пас, агар бинй аз мардум касеро, пас бигӯй, ки ман нияти рӯза кардаам Худойро. Пас, сухан нагӯям ман имрӯз бо ҳеч мардуме». Ва андар хабар омадааст, ки моҳи Рамазон номест аз номҳои Худой. Ва он моҳест фозилтар аз ҳама моҳҳо. Ва андар хабар аст, ки андар ӯ мар-фариштагонро оинанд ва дарҳои осмонро андар ӯ ба некиҳо бикушоянд ва андар ӯ ҷавонмардӣ фармуд кардан бо заъифон бар андозаи тавоноии хеш. Ва соле дувоздаҳ моҳ аст ва моҳи Рамазон аз он ѐздаҳ моҳи дигар шарифтар аст. Ва баѐни таъвили он ин аст, ки ҳар пайгамбареро васй ва имомеро дувоздаҳ ҳуҷҷат бошад: яке аз дувоздаҳ ҳуҷҷати пайғамбарй васии ӯ бошад ва яке аз дувоздаҳ ҳуҷҷат васии имом бошад, ки аз паси васй ба ҷои ӯ истад. Ва Юсуф*, алайҳи-с-салом, ҳуҷҷат буд аз паси имом, ки Яъқуб* буд. Ва имом ҳаме хоста буданд мар-ӯро ба

Коль скоро самость сущей души есть жизнь и могущество – две части благодаря коим и есть самость души, и ни одной из них нет без другой, притом что ни та, ни другая по своей самости душой не является, следовательно, тело по самости своей есть первоматерия и форма – две части, благодаря коим и есть его самость и кои бытийствуют вкупе, {219} причем ни одна из сих двух частей, совокупность тела составляющих, телом не является

(Тарҷума) ПОРАЕ АЗ ФАРОМИНИ МУБОРАКИ МАВЛО ——————————- «Ман ҳамвора бо ҷамоатам ҳастам, ҳар рӯз, ҳар дақиқа ва ҳар сония-ҳамвора дар канори ҷамоатам ҳастам. Пас аз шумо мехоҳам, ки инро ба ёд дошта бошед, чаро ки фарзандони ман ҳамвора бо ман ҳастанд. Ҳамеша рӯзу шаб, зимистон, пойиз, тобистон, ҳар фасле аз сол ва дар ҳар куҷои ҷаҳон онҳо ҳамеша бо ман ҳастанд.» ————————- МАВЛОНО ҲОЗИРИМОМ 09.12.2017. Читрол. Покистон «I am always with my Jamat. Every day, every minute, every second, I am always with my Jamat. So I want you to remember that, because my children are always with me, always, day and night, winter, autumn, summer, every season of the year and every place in the world, they are always with me.» Mawlana Hazir Imam Chitral. Pakistan 09.12.2017

Скачайте книгу:https://t.me/bashandkitoben/99

QUOTATION TAKEN FROM HAZIR IMAM’S FARMAN «I hope that I will be told that Ismaili students are some of the best students in the country, and I want you to make a special effort to give me this happiness.» Bombay 9 November 1967. НУКОТЕ АЗ ФАРОМИНИ МАВЛОНО ҲОЗИРИМОМ ——————— «Умедворам - бароям хоҳанд гуфт, ки донишҷӯёни исмоилӣ аз қабили донишҷӯёни беҳтарини кишвар ҳастанд, инчунин мехоҳам, ки шумо талоши хосе биварзед, то инки бароям чунин хушҳолиро пешкаш намоед.» ————— Бомбай 9 ноябри соли 1967

Салом! Арчирд ичидом китоб даркор дивад, про бар дархост нвшто, якбор ар дам БАШАНД КИТОБЕН группа дезьетзу ПОИСК thет. Ди навирудет, баъд тар админен муроҷиатет.