MaHer-مـاهـر

زهٔ چې پهٔ ښوونځي کې وم؛ نو د ښوونځي پهٔ لاره کې مې د یؤ ترهٔ کور ؤ. غرمه کې به ور وګرځېدم او ماسپښین به خپل کور ته راغلم. که رښتیا ووایم، هغه وخت وړوکی وم، کېدی شي پهٔ غرمه کې کور ته تګ راته ستونزمن ښکارېدهٔ. ډېر ښهٔ مې یاد شي، د افغانستان او پاکستان ترمنځ د کریکېټ لوبه وه. زهٔ، ترهٔ زامن او ترهٔ مې یوې وړې DVD ته ناست ؤ. ترهٔ جان مې دې خدای وبښي، اوس زموږ پهٔ منځ کې نهٔ شته؛ خو د کریکېټ تر دې اندازې مینوال ؤ چې د کریکېټ بابا به دې هېر شوی وی. شاپور ځدراڼ بال کاؤهٔ. باالاخره یې یؤ پاکستانی لوبغاړی اوټ کړ. بیا یې د لاس پهٔ ورغؤي کې پوف وکړ. ترهٔ مې دې صحنې ته ډېر زیات خوشال شو او بار بار به یې ویل: ورته وایي چې داسې مې پوف کړئ، ورته وایي چې داسې مې پوف کړئ، بیا به یې وخندل. دا یوازې د یؤ کس خاطره وه. شاپور هغه څوک ؤ، چې هر ماشوم به چې بال کاؤهٔ؛ نو ویل به یې چې شاپور ځدراڼ بال ته راغلی دی. زما وړه خور یې سمه پهٔ نوم نهٔ پوهېده؛ خو ویل به یې چې زهٔ شاپلوت ځدراڼ یم. د هیچا څخه یې هم هغه منډه نهٔ ده هېره شوې چې پهٔ وروستي بال یې څلور منډې جوړې کړې او پهٔ میدان کې پهٔ منډو شو. آه، دې اتل موږ ته څومره خاطرې پرېښودې. هره خاطره یې پهٔ سترګو کې اوښکې را تازه کؤي. خدای پاک دې د هغهٔ روح ارامه کړي او جنت یې پهٔ نصیب شه. دی ؤ، چې پهٔ خپلې دنګې ځوانۍ یې د افغانستان ټیم ته ښکلا ورکړې وه. دی ؤ، چې د افغانستان د کریکېټ د اولو بدو ورځو یار پاتې شو او کریکېټ یې نړۍ ته وپېژند. دی ؤ، چې کریکېټ بورډ یې پهٔ حق خېټه واچوله؛ خو دی غلی شو. لاړ شه، اتله! پهٔ مخه دې زېړي ګلونه!