دو میم

من همون اندازه که صبورم، همون اندازه هم زیر میز زدن رو یاد گرفتم.

چطوری بگم؟ قلبم توی سینه‌ام جلز و ولز می‌کنه، قلبم توی سینه‌ام سنگینی می‌کنه؛ دوست دارم قفسه‌ی سینه‌ام رو بشکافم، قلبم رو از جاش در بیارم.

محکوم بودن رو دوست ندارم. دلم نمی‌خواست به چیزی، به جایی یا حتی به شرایطی محکوم باشم، ولی خب همیشه همه‌چیز اون‌طور که دلت می‌خواد پیش نمی‌ره.

بین منی که تلاش می‌کنه و دنبال راهیه تا داستان رو سر و سامون بده، با منی که با یه حرف، با یه رفتار، با یه برخورد می‌زنه زیر میز و بلند می‌شه می‌ره، فقط یه نخ باریکه.

از آدم‌هایی که زود نیت واقعی خودشون رو نشون می‌دن، زود تکلیفم رو با خودشون روشن می‌کنن، نهایت تشکر رو دارم. مرسی که وقتم رو تلف نمی‌کنید.

بعضی اوقات فکر می‌کنم بخشیدمت، بعد می‌بینم بعد این همه سال، هنوزم که هنوزه، سیاهِ سیاهی.

«مهم انتخاب لحظه‌ای میان مرگ و زندگی نیست، مهم تاب آوردن است، آن هم به مدت طولانی.» آینه‌های دردار | هوشنگ گلشیری

خدا آدم رو در دریای گشتن و پیدا کردن آهنگ نندازه، که ساحل نداره.

دلم به سمت انجام یه کارهایی میره، که دستم نمیره.

خیلی در برابر فرستادن این آهنگ مقاومت کردم، اما کائنات اجازه نمیدن.

خیلی در برابر فرستادن این آهنگ مقاومت کردم، اما کائنات اجاره نمیدن.

می‌دونید که برای مسخره بازی آیدی رو نذاشتم، ردیف ۵ هم هست.

دوستان من یه بلیط اضافه کنسرت «آرمان گرشاسبی» برای امشب ۹:۳۰ دارم، اگر کسی می‌خواد بهم پیام بده. @mahaamhs

ببخشید رئیس دستم درد گرفت، این استرس رو کجا بذارم؟

معده‌م از شدت استرس می‌پیچه.