دو میم

پس درود بر زندگی بدون عاشق کسی شدن، عاشق خودت و زنده‌گی موندن.

من دیگه دلم نمی‌خواد هیچ آدمی رو جدی بگیرم، آخرین بار که یه آدمو جدی گرفتم مدت ها زندگی نکردم.

زنده باد تربیتی که یادم داد سختی هایی که کشیدم مجوزِ بدی کردن به بقیه نیست.

هربار که موهام رو صاف نمی‌کنم، انگار یک لایه نازک از شادی بهم برمی‌گرده.

خیلی دوست داشتم منم آ‌دم اسلو و آرومی باشم، ولی همیشه انگار سگ دنبالم کرده.

براتون یه دوست آرزو می‌کنم که شیرینی پختن رو دوست داشته باشه.

«كدام زخم و كدام تحقير تورا چنين حريص فتح قله‌ها كرد؟ چه كسى در خاكت بذرى از حقارت كاشت كه تمام عمر را صرف روياندن جنگل افتخار می‌کنی؟ در پی رسيدنى؟ يا مى خواهى روزى آن قدر بلند بايستى كه ديگر نگاهى از بالا نباشد؟»

كدام زخم و كدام تحقير تورا چنين حريص فتح قله‌ها كرد؟ چه كسى در خاكت بذرى از حقارت كاشت كه تمام عمر را صرف روياندن جنگل افتخار می‌کنی؟ در پی رسيدنى؟ يا مى خواهى روزى آن قدر بلند بايستى كه ديگر نگاهى از بالا نباشد؟

- ردیفی؟ - آره، یک ردیف بی‌حوصلگی.

بعد من حرص می‌خورم، به من می‌گن چیزی نیست که بخوای خودتو بخاطرش اذیت کنی.

زحمتو‌ ما می‌کشیم، استفاده‌ش رو یکی دیگه می‌بره.

مامانم در برابر هر نوع خبر یک دور آدمو سکته میده اینقدر شوک میشه.

یعنی حاضرم خبر تصادف رو n دفعه به بابام بدم، یکدفعه هم به مامان نه.

اینو پارسال نوشته بودم، امسال چیزهای سنگین‌تری رو بلند کردم، و با خودم فکر می‌کنم واقعا رسالت آدمی همینه؟

حالا که حجم سنگینی از حس‌های متفاوت رو از شونه‌م کنار صندلی‌ قرار دادم و تماما گوشم، فکر می‌کنم رسالت آدم‌ها چیه جز عاشق شدن؟ چیه جز مراقب از روشنایی قلبشون؟ حالا عاشق درخت و آدم و زندگی شدنش فرقی نمیکنه، اون زنده بودن دله که مهمه.

نمی‌فهمم یعنی چی که هوا سرده، ولی بارون نمیاد.

آدم چیزها می‌بینه که در ذات خلقت می‌مونه بخدا.

یه کسایی درمورد ترند سینگل بودن استوری می‌ذارن که درسته پارتنر ندارن اما یه شب رو بدون شب‌بخیر نگذروندن.

"عزیزم، دوست داشته شدن که حداقله. تو باید مطمئن‌شی که بهت احترام میذاره، اولویتشی، ازت حمایت میکنه، تو رو برای خودت میخواد، و درکت میکنه."