انسان‌شدگی

پیوند عمر بسته به مویی‌ست، هوش‌دار غمخوار خویش باش، غم روزگار چیست؟

دخترک برای حل داستان‌ها و چالش‌های عشقیش مدام پیش من میاد، با گریه‌وزاری تعریف می‌کنه و ازم مشورت می‌خواد؛ آخه مادر من، من اگر طبیب بودم!!!

دخترک می‌گه: «مامان؛ من به تو حسودیم می‌شه!» می‌گم: چرا؟ می‌گه: چون از من انگار خوش‌تیپ‌تری؛ اصلا انگار پلنگی! گفتم ولی تو یه چیزی داری که من دیگه هیچ‌وقت ندارمش! جوانی!!!

هر چیز‌ که هست، آنچنان می‌باید هر چیز که آنچنان نمی‌باید، نیست!

و من همیشه آن انتساب واقعی را کم داشتم، همان انتسابی که صبحگاهان وقتی از خواب بیدار می‌شویم بر ما فریاد می‌دارد؛ در این جهان چیزی از آن توست، پس برخیز. -غسان‌کنفانی-

قلبم می‌سوزه…

«تحت‌ِ‌حمایت»… دلگرم‌کننده است!

از هر طرف که به زندگی نگاه می‌کنم، نامنصفانه و ناعادلانه‌اس!

با تمام وجود غمگینم…

بیش از اینها، آه، آری بیش از اینها می‌توان خاموش ماند ** می‌توان ساعات طولانی با نگاهی چون نگاه مردگان، ثابت خیره شد در دود یک سیگار خیره شد در شکل یک فنجان در گلی بیرنگ، بر قالی در خطی موهوم، بر دیوار می‌توان با پنجه‌های خشک پرده را یک‌سو کشید و دید در میان کوچه باران تند می‌بارد کودکی با بادبادک‌های رنگینش ایستاده زیر یک طاقی گاری فرسوده‌ای میدان خالی را با شتابی پرهیاهو ترک می‌گوید می‌توان بر جای باقی ماند در کنار پرده، اما کور، اما کر