|پگاهِ صنیعی|

- موزیکی که باید شِنید، عکسی باید دید و چیزهای دیگر. در انتظارم. https://t.me/iNewChatbot?start=sec-bdeaaehad

- شِنیدن برایم جالب‌تر بود یا دیدن؟ کِشیدن یا نوشیدن؟ دلم می‌خواست سرتاسرِ وجودم را بچپانم لایِ کلمات کتابی یا تویِ فیلمی خودم را غرق کنم؟ آخ، هیچکدام. فقط رفتن می‌خواستم. فقط رَفتن. بروم ببینم، بروم بشنوم، بخوانم بکِشم، بِنوشم. از ایستادن خَسته‌ام. مَسیرْ.

- اِنقدر خسته‌ام، که جایِ هیچ خبرِ جدیدی ندارم، بار هیچ اطلاعاتِ تازه‌ای روی دوشم جا ندارد. دِلم بی‌خبری و جَهل می‌خواهد. جَهل در همه چیز. دلم می‌خواهد حتی خاطره‌ای به یادم نیاید.

کتاب «و خدایان دوشنبه‌ها می‌خندند» نوشته رضا خوش نظر در سال ۱۳۷۴ توسط انتشارات مرغ آمین به چاپ رسید و بلافاصله توقیف شد. پس از آن انتشارات مرغ آمین توسط گروه انصار حزب‌الله، به آتش کشیده شد. کتاب «و خدایان دوشنبه‌ها می خندند» روایتی از ناکامی‌ها و تلخی‌های زندگیِ سه دوست است که به نثری تلخ و گاها شاعرانه بیان می‌شوند. کتابی که با دیدی فلسفی در میانه فقر و خشونت و تجاوز و … روایت می‌شود. فریاد علیه شرایطی است که بودن یا نبودن در آن یکی‌است و لذت و تعفن با هم در آمیخته‌اند. - برای اطلاع از قِیمت و ثبت سفارش: @pegasn @dakke_enghelab

- قبلا تویِ دنیا گم می‌شدم، حالا تویِ خودم.

- عشقِ نفرینی بی پَروایی می‌خواد.

- الان یک جایی شِنیدم: «انتخاب کردم در این جهانِ پر سرعت کُند باشم، انتخاب کردم به جایِ مصرف، مکاشِفه کنم.» جالِب در نظر آمد.