شعر وادب و سخن بزرگان

‍ ما مست و خراب از می صهبای الستیم خمخانه تهی کرده و افتاده و مستیم با طره‌ی دلبند تو کردیم چو پیوند پیوند ز هر محرم و بیگانه گسستیم از سبحه‌ی صد‌دانه‌ی ارباب ریا بِه صد مرتبه این رشته‌ی زُنّار که بستیم فرقی که میان من و شیخ است همین است کو دل شکند دایم و ما توبه شکستیم تا دامن وصل از سر زلفت به‌کف آید چون شانه‌ی مشاطه سراپا همه دستیم ای ناصح مشفق تو برو در غم خود باش ما گر بد و گر خوب همانیم که هستیم فرخی_یزدی