شعر وادب و سخن بزرگان

نامه‌ای که هرگز فرستاده نشد برای تو نامه مینویسم: و به رود هدیه میکنم. من تورا دوست نمیدارم برای تو میمیرم! وقتی دروازه را بستی فکر کردم میروی. گریه کردم، افتادم، درد کشیدم، اما تو هیچ وقت نرفتی نمیدانم! شاید چون من با تو خداحافظی نکردم نتوانستی بروی. تو هنوز در خانه ای رو به روی من هنگامِ غذا خوردن، پشت سرم در آیینه، همیشه روی آبی که مینوشم نقش میبندی! تو نمیتوانی بروی، هیچ گاه به رفتن موفق نشدی، اگر روزی عشق را بفهمی خواهی دانست که رفتن با بستن چمدان، پوشیدنِ کفش و سوار اتوبوس شدن ختم نمیشود و آن روز به من باز خواهی گشت! عزیزم؛ میتوانی من را زیر خاکِ آن دیاری که قرار بود خانه یمان را بر پا کنیم بیابی! فقط هنگامِ آمدن وقتِ خودرا صرفِ گل خریدن برای من نکن. برگِ خاری از سمتِ تو برای من کافیست! #بهاره_عبداللهی