سلامت روان

وقتی بی‌احترامی وارد رابطه می‌شود...‌ فحش دادن، تحقیر کردن و استفاده از کلمات توهین‌آمیز در رابطه، فقط یک «لحظه عصبانیت» نیست؛ اگر تکرار شود، کم‌کم امنیت عاطفی رابطه را از بین می‌برد. ممکن است بعد از دعوا یکی بگوید: «عصبانی بودم، دست خودم نبود... ببخشید.» عذرخواهی ارزشمند است، اما عذرخواهی به‌تنهایی اثر رفتار را پاک نمی‌کند. وقتی چرخه‌ی توهین ،عذرخواهی ،آشتی ، تکرار توهین بارها اتفاق می‌افتد، اعتماد و احترام در رابطه فرسوده می‌شود. طرف مقابل ممکن است به‌تدریج احساس کند که باید مراقب هر کلمه و رفتار خودش باشد تا دوباره مورد حمله قرار نگیرد. در یک رابطه سالم، اختلاف و خشم طبیعی است؛ اما تحقیر و توهین، شیوه‌ی سالمی برای بیان خشم نیست. عذرخواهی واقعی فقط گفتن «ببخشید» نیست؛ یعنی پذیرفتن مسئولیت، فهمیدن آسیبی که ایجاد شده و تلاش واقعی برای اینکه همان رفتار دوباره تکرار نشود. رابطه‌ای که در آن می‌توان اختلاف داشت، اما همچنان حرمت یکدیگر را نگه داشت، امن‌تر از رابطه‌ای است که بعد از هر توهین فقط منتظر یک «ببخشید» می‌ماند. @mitranouri_psy

زیرِ بارِ منت‌هایِ بزرگ بودن فرد رو کینه‌توز می‌کند نه سپاس‌گذار . @mitranouri_psy

از خودگذشتگی افراطی ریشه در نیازهای دیگران دارد یا ما؟ اگر نیازهای ‌ما در کودکی به قدر کافی برآورده نشود _ یعنی وقتی والدینی که به آن‌ها وابسته‌ایم قادر نباشند با احساسات‌مان همدلی کنند _ ظرفیت ما هم برای همدلی‌کردن با دیگران محدود می‌شود. به همین سیاق، ظرفیت ما برای عشق‌ورزیِ حقیقی به دیگران هم به‌شدت محدود می‌شود. یعنی دغدغه‌های‌مان بیشتر به خودمان برمی‌گردد. از طرفی، در این وضعیت ممکن است بیش‌ازحد همدلی نشان دهیم، یعنی تمرکزمان «بیش‌ازحد» روی نیازهای دیگران باشد. در خانواده‌هایی که والدین درزمینۀ هیجانات دست‌شان خالی‌ست و تقریباً چیزی برای عرضه ندارند (یعنی خودشان نابالغ و به‌شدت نیازمندند)، کودکان احتمالاً یاد می‌گیرند که فقط ازطریق رسیدگی به نیازهای دیگران است که می‌توانند به نیازهای‌ خودشان رسیدگی کنند. این کودکان ممکن است در بزرگسالی بسیار فداکار و ازخودگذشته به نظر برسند؛ اما باید به یاد داشته باشیم که این نوع همدلی چندان ربطی به نیازهای دیگران ندارد، بلکه هدف آن بیشتر تحقق یک خودانگارۀ آرمانی‌ست که ازطریق آن شخص بتواند با شرم مبارزه کند. به‌بیان‌دیگر، این نوع همدلی بیشتر ناشی از نیازهای ارضا‌نشده است، نه سخاوتمندی واقعی. ظرفیت قدرشناسی، عشق‌ورزی و همدلی‌کردن با نیازهای دیگران مواردی است که محصول یک محیط کودکی «به‌حد کافی خوب» است. احتمال دارد خودبینی شدید یا ازخودگذشتگی کاذب ریشه در محرومیتِ هیجانی بیش‌ازحد داشته باشد. @mitranouri_psy

یکی از بهترین چیزهایی که در تراپی یاد گرفتم «ادامه دادنه». حتی وقتی خسته‌ای ادامه بده، وقتی قلبت شکسته، وقتی ناراحتی، وقتی مریضی، وقتی خوشحالی، وقتی خشمگینی… آهسته و پیوسته حرکت کن. خواستن توانستن نیست همه چی برمی‌گرده به اینکه‌ چقدر استقامت داری. @mitranouri_psy

وقتی شرم به اتاق درمان وارد می‌شود، تقریباً همیشه با لباس مبدل ظاهر می‌شود. شرم یکی از دلایل ناشناختۀ رنج‌ انسان‌هاست، رنجی که آن‌ها را به روان‌درمانی می‌کشاند. در طول چندین دهه‌ای که مشغول کار روان‌درمانی هستم، مراجعان کمی دیده‌ام که برای درمان آمده باشند و خودشان آگاه باشند که مشکل‌شان شرم است. گاهی می‌گویند که احساس ارزشمندی نمی‌کنند، اما در بیشتر موارد دربارۀ اضطراب شدیدی که در موقعیت‌های اجتماعی به آن‌ها دست می‌دهد، یا درمورد اختلالات خوردن یا افسردگی صحبت می‌کنند. در طول جلسات، اغلب مشخص می‌شود که آن‌ها با شرم عمیق دست‌وپنجه نرم می‌کنند، هرچند خودشان تا آن زمان نمی‌دانستند. وقتی شرم به اتاق درمان وارد می‌شود، تقریباً همیشه با لباس مبدل ظاهر می‌شود. این مراجعان، برای آنکه خودشان را از درد محافظت کنند، شرمی را که احساس می‌کنند می‌پوشانند و آن را هم از خودشان و هم از دیگران مخفی می‌کنند. @mitranouri_psy

یک فرد سالم درد شما را می‌شنود و کنجکاو می‌شود. یک فرد ناسالم درد شما را می‌شنود و شروع به جستجوی راهی برای استفاده از آن در آینده می‌کند. @mitranouri_psy

*وقتی در اتاق درمان درباره خودمان دروغ می‌گوییم...* گاهی مراجع وارد اتاق درمان می‌شود، اما همه‌ی خودش را با خودش نمی‌آورد. بخشی از واقعیت را پنهان می‌کند، بعضی اتفاق‌ها را تغییر می‌دهد، بعضی احساسات را انکار می‌کند و گاهی حتی چیزی را می‌گوید که فکر می‌کند درمانگر دوست دارد بشنود. اما همیشه پشت این پنهان‌کاری، «دروغگویی» به معنای معمول آن نیست. گاهی ترس از قضاوت شدن است؛ گاهی شرم، ترس از طرد شدن یا نیاز به خوب به نظر رسیدن. گاهی فرد هنوز خودش هم نمی‌تواند با بخشی از واقعیتش روبه‌رو شود. اتاق درمان قرار نیست محل ارائه‌ی یک نسخه‌ی بی‌نقص از خودمان باشد. اگر بتوانیم حتی یک روز بگوییم: «این قسمت را تا حالا به کسی نگفته‌ام...» یا «چیزی که قبلاً گفتم، تمام حقیقت نبود...» شاید همان لحظه، درمان از سطح حرف زدن درباره مشکل، به سمت شناخت عمیق‌تر خود حرکت کند. درمانگر قرار نیست قاضی باشد. قرار است فضایی امن ایجاد کند تا فرد بتواند کم‌کم چیزهایی را که سال‌ها از دیگران و حتی از خودش پنهان کرده، ببیند و درباره‌شان حرف بزند. چون گاهی چیزی که بیش از خودِ «دروغ» اهمیت دارد، این سؤال است: «چه چیزی در تو آن‌قدر ترسناک یا دردناک بود که مجبور شدی حقیقتش را پنهان کنی؟» و شاید از همین‌جا، یک رابطه درمانی واقعی آغاز شود؛ جایی که دیگر لازم نیست برای پذیرفته شدن، نسخه‌ی دیگری از خودمان @mitranouri_psy

یائسگی با چه علائمی شروع می‌شود؟ یائسگی یکی از مراحل طبیعی بدن بانوان است که در آن سطح هورمون استروژن و پروژسترون بدن بانوان کاهش می‌یابد. سن آغاز این دوره معمولاً بین ۴۵ تا ۵۵ سالگی است. علائمی چون گرگرفتگی، تعریق شبانه، خشکی واژن و نوسانات اخلاقی از جمله شایع‌ترین علائم این دوره حسوب می‌شود. به طور کلی نمی‌توان مانعی برای روند کاهش سطح این هورمون‌ها در بدن ایجاد کرد. اما می‌توان با یک برنامه درمانی مناسب و تغییرات سبک زندگی علائم آن را مدیریت کرد تا راحت‌تر وارد این دوره از زندگی شد. در ادامه دکتر عادله سجادی متخصص زنان توضیح می‌دهند.یائسگی چیست؟یائسگی مرحله طبیعی از زندگی هر زن است که با آغاز آن دوران باروری پایان می‌یابد. این دوران با کاهش تدریجی هورمون استروژن و پروژسترون در تخمدان‌ها به وجود می‌آید و منجر به توقف قاعدگی و ناتوانی در باروری می‌شود. زمانی که بانوان پا به سن ۴۵ تا ۵۵ سالگی می‌گذارند، علائم این دوره آرام آرام در آنها به وجود می‌آید. از شایع‌ترین علائم آن نیز می‌توان به گرگرفتگی، تغییرات خلق و خو و @mitranouri_psy

هر بار که کودک را مجبور می‌کنید عذرخواهی کند، لزوماً همدلی را یاد نمی‌گیرد. بعضی والدین بعد از هر اشتباه می‌گویند: «بگو ببخشید!» اما اگر کودک هنوز نفهمیده چرا طرف مقابل ناراحت شده، «ببخشید» فقط یک کلمه است. اول بپرسید: «به نظرت دوستت چه احساسی پیدا کرده؟» وقتی کودک احساس طرف مقابل را درک کند، عذرخواهی واقعی و مؤثر خواهد بود. @mitranouri_psy

وقتی خودمان را به اندازه کافی دوست داشته باشیم؛ می‌توانیم به راحتی به درخواست غیرمنطقی دیگران بگوییم: نه آن‌وقت دیوانه‌وار سعی نخواهیم کرد همه را راضی نگه داریم. @mitranouri_psy

چرا در روابط سمی می‌مانیم؟ گاهی می‌دانیم یک رابطه به ما آسیب می‌زند، اما باز هم نمی‌توانیم از آن خارج شویم. چرا؟ چون همیشه فقط «عشق» نیست که ما را نگه می‌دارد؛ گاهی ترس از تنهایی، وابستگی، احساس گناه، امید به تغییر، ترس از شروع دوباره و عزت‌نفس آسیب‌دیده هم در میان است. گاهی به خودِ رابطه وابسته نیستیم؛ به روزهای خوب، خاطرات و تصویری که آرزو داریم دوباره برگردد وابسته‌ایم. و گاهی چیزی که برای ما آشناست، با چیزی که برایمان سالم است اشتباه گرفته می‌شود. رها کردن یک رابطه سمی، فقط «دل کندن» نیست؛ گاهی نیازمند شناختن الگوهایی است که ما را در آن رابطه نگه داشته‌اند. اول باید بفهمیم چه چیزی ما را نگه داشته، تا بتوانیم انتخاب متفاوتی داشته باشیم. روان درمانی ‌در این‌مسیر بیشترین کمک را به ما میکند . @mitranouri_psy

خودشیفته‌های پنهان، وقتی بیشترین نیاز را به آنها دارید، چهره واقعی خود را نشان می‌دهند: وقتی از نظر جسمی بیمار هستید، از نظر احساسی آسیب‌پذیر هستید یا به کمک نیاز دارید. آنها به جای اینکه خودشان را نشان دهند، درد شما را به عنوان یک ناراحتی و مرز شما را به عنوان "خیانت" می‌بینند. "حمایت" آنها لحظه‌ای که نیاز به تلاش واقعی دارد، ناپدید می‌شود. آنها پشت بهانه‌هایی مانند در دسترس نبودن پنهان می‌شوند، اما وقت دارند که ماشین خود را برای سرویس ببرند یا با یک "دوست" وقت بگذرانند. اشتباه نکنید: وقتی به حمایت عاطفی واقعی نیاز باشد، یک خودشیفته هر بار خودش را انتخاب می‌کند و دقیقاً زمانی که بیشترین نیاز را به آنها دارید، شما را رها می‌کند. @mitranouri_psy

پائیز رسید 🍂🍁 فصل نو مبارک ✨

گاهی تموم شدن یک رابطه ارزشمندتر از موندن و التماس کردن برای چیزهاییه که حداقل های یک رابطه محسوب میشه @mitranouri_psy

دلخور شدن یک انتخاب است نه اجبار! کسی که به شما توهین می‌کند؛ می‌توانید انتخاب کنید که آزرده شوید، می‌توانید تصمیم بگیرید آن را نادیده بگیرید، یا حتی برایشان دلسوزی کنید. @mitranouri_psy

ما فقط آدم‌ها را به خاطر نمی‌سپاریم؛ خودمان را در حضور آن‌ها هم به خاطر می‌سپاریم. اگر سال‌ها در یک رابطه، خودت را منتظر، بی‌اهمیت یا نادیده‌گرفته‌شده تجربه کرده باشی، حتی رسیدنِ دیگری هم همیشه نمی‌تواند آن بخشِ زخمی را ترمیم کند. @mitranouri_psy