سلامت روان

شرم، فقط احساس بد بودن نسبت به یک رفتار نیست؛ احساس بد بودن نسبت به «خود» است. در حالی که احساس گناه می‌گوید «اشتباه کردم»، شرم زمزمه می‌کند «من به اندازه کافی خوب نیستم». شرم اگر درمان نشود، انسان را به پنهان‌کاری، سکوت و فاصله گرفتن از دیگران سوق می‌دهد. اما زمانی که با پذیرش، همدلی و خودآگاهی روبه‌رو شود، قدرتش را از دست می‌دهد و جای خود را به رشد و ترمیم می‌دهد. @mitranouri_psy

بزرگ‌ترین دروغی که انسان به خودش می‌گوید این نیست که «نمی‌توانم»؛ بلکه این است که: «هنوز آماده نیستم.» ذهن برای فرار از ترس، شرم و اضطراب، آن‌ها را در لباس منطق پنهان می‌کند: «باید بیشتر یاد بگیرم»، «هنوز اعتمادبه‌نفس ندارم»، «زمانش نرسیده.» اما در اغلب موارد، مشکل کمبود توانایی نیست؛ ناتوانی در تحمل احساساتِ اقدام کردن است. اگر مدت‌هاست همین جمله را به خودت می‌گویی، احتمالاً دیگر حقیقت نیست؛ یک دفاع روانی است. حقیقت این است که ترس معمولاً بعد از شروع کردن کمتر می‌شود، نه قبل از آن. @mitranouri_psy

یک خودشیفته همیشه اشتباهات شما را تنبیه نمی‌کند. آنها استقلال شما را تنبیه می‌کنند. این کاری است که والدین خودشیفته‌ پنهان بیشتر انجام می‌دهند. @mitranouri_psy

خودانتقادگری مکانیسم دفاعی آزاردهنده‌ای است که در افراد سالم‌تر هم دیده می‌شود. آنا فروید می‌گوید مکانیسم برگرداندن عواطف به سمت خود به این معناست که فرد به جای اینکه احساسات یا نگرش‌های منفی خود را نسبت به یک شخص یا موضوع بیرونی ابراز کند، آن‌ها را به سمت خودش برمی‌گرداند. در دوران کودکی اگر والد یا مراقب زودرنج یا حساس باشد، ابراز خشم یا انتقاد از او ممکن است پیامدهای سنگینی برای فرد داشته باشد. پس او احساس می‌کند امن‌تر است که به جای انتقاد از او، خودش را سرزنش کند. دلیل این موضوع این است که خودانتقادگری به فرد این احساس را می‌دهد که انگار کنترل بیشتری روی موقعیت‌های ناراحت‌کننده دارد. یعنی سرزنش‌کردن خود ممکن است این تصور را ایجاد کند که اگر مشکل از خود فرد باشد، او می‌تواند آن را تغییر دهد، در حالی که اگر مشکل از دیگران یا شرایط بیرونی باشد، ممکن است احساس درماندگی بیشتری ایجاد شود. برگرداندن عواطف به سمت خود را می‌توان شکل پخته‌تر درون‌فکنی (Introjection) دانست. در درون‌فکنی، فرد نگرش یا صدای انتقادگرِ فرد بیرونی را تقریباً به‌طور کامل درون خود جذب می‌کند. اما در برگرداندن عواطف به سمت خود، فرد آن شخص بیرونی را به‌طور کامل درونی نمی‌کند، بلکه تا اندازه‌ای با نگرش انتقادگرانۀ او همانندسازی می‌کند و این نگرش را نسبت به خودش به کار می‌گیرد. این دفاع در میان افراد سالم‌تر نیز رایج است، افرادی که از تمایل خود به انکار یا فرافکنی ویژگی‌های ناخوشایند آگاه هستند و در برابر این تمایل مقاومت می‌کنند. این افراد ترجیح می‌دهند اگر مشکلی پیش آمد، ابتدا احتمال دهند که شاید خودشان در آن نقش داشته‌اند، نه اینکه فوراً تقصیر را به گردن دیگران بیندازند. اگر این دفاع به صورت خودکار و اجباری به کار گرفته شود، معمولاً در افرادی دیده می‌شود که شخصیت افسرده دارند یا دچار نوعی مازوخیسم ارتباطی هستند، یعنی افرادی که در روابط‌شان به طور معمول و مکرر، مشکلات و احساسات منفی را به خود نسبت می‌دهند و خود را مسئول آن‌ها می‌دانند. نانسی مک‌ویلیامز @mitranouri_psy

تو «یک خودشیفته را جذب نکردی» تو هدف یک شکارچی قرار گرفتی. @mitranouri_psy

با آدما کاری نکنید که واسه فرار از دردايى كه بهشون ميدين آدمی بشن كه خودشونم دوسش نداشته باشن. @mitranouri_psy

گاهی چیزی که اسمش را «بی‌تفاوتی» گذاشته‌ایم، فقط ترسِ خیلی منظم‌شده است. آدم می‌ترسد نیازش دیده شود، پس وانمود می‌کند نیازی ندارد. @mitranouri_psy

این ویدئوی شگفت انگیز را حتما ببینید ... طبیعت پره از رازهایی که گاه در فهم انسان شگفت‌انگیز و حتی بی‌رحمانه‌اند. اما در پس هر مرگ امکان حیاتی تازه نهفته ست. پایانی که شاید آغاز ادامه زندگی برای یکی دیگه باشه. در طبیعت هیچ‌چیز به‌سادگی پایان نمی‌یابه؛ زندگی در شکل‌های گوناگون ادامه پیدا می‌کنه. چرخه حیات همینه؛ مرگ، پایانِ مطلق نیست بلکه حلقه‌ای از زنجیره بی‌پایان زندگی است

یک خودشیفته فکر می‌کند بلند صحبت کردن مساوی است با درست بودن حرفش! @mitranouri_psy

نارسیسیزم همیشه به معنای خودبزرگ‌بینی آشکار نیست؛ دردناک‌ترین شکل آن، اشتغال ذهنی دائمی و خاموش با این سؤال است که: آیا من کاملم؟ آیا من کافی هستم؟ @mitranouri_psy

بـه همدیگر بگویید دوستت دارم و از عشق نهراسید! اینجا سرزمینِ بی‌ثباتی و بلاتکلیفی‌ست؛ شاید فردا نباشیم.. @mitranouri_psy

خیانت، در معنای دفاعی‌اش، نفیِ اضطرابِ نزدیکی است. هرچه رابطه صمیمی‌تر شود، ترس از آسیب‌پذیری شدت می‌گیرد. ورود به رابطه‌ای دیگر، راهی‌ست برای فاصله‌گرفتن از شدتِ صمیمیتِ رابطهٔ اول. @mitranouri_psy

متکی بودن به دنیای بیرون این شکلیه

بدترین تنهایی، بی‌کسی نیست؛ زندگی کردن میان خاطراتی است که دیگر هیچ‌کس جز تو آن‌ها را به یاد نمی‌آورد. @mitranouri_psy

اگر می توانید یک شخص اشتباه را خیلی دوست داشته باشید ، تصور کنید که چقدر می توانید شخص مناسب را دوست داشته باشید @mitranouri_psy

اما بعضی آدم‌ها فقط آنقدر می‌مانند که تاریکی تو را بفهمند. بعد یک روز از آن به عنوان دلیلی برای رفتنشان استفاده می‌کنند. @mitranouri_psy

میری ایکس وحشت می‌کنی تلگرام رو باز می‌کنی بغض می‌گیری اینستاگرام رو چک می‌کنی میمیری! با ایران چیکار کردین؟ @mitranouri_psy

زندگی کوتاه تر از آنست که به تردید میان خود بودن و خوب بودن مجالی دهد. خود باشید و مسرور یا آنچه دیگران می خواهند باشید و مغموم. مسئولیت هر دو با شماست: یکسو هزینه زیستن و آنسو مردن است. @mitranouri_psy