آقای شاید !

ذهنِ ما در خلوتِ خودش عاشقِ این است که ادای فیلسوف‌های عمیق و تراژیکِ تاریخ را دربیاورد؛ اما روزمرگی دقیقا همان هم‌خانه‌ی پررو و بی‌ملاحظه‌ای است که درست وسطِ باشکوه‌ترین کشف‌و‌شهودهای فکری، با زیرپوشِ نخی وارد اتاق می‌شود، شکمش را می‌خاراند و می‌پرسد شام چی داریم؟ تصور کنید نیمه‌شب است. در تاریکیِ اتاق به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده‌اید و دارید به پوچیِ جهان، به تنهاییِ ابدیِ انسان در این کیهانِ سرد و به معنایِ رنج فکر می‌کنید. غرقِ ابهتِ اندیشه‌هایتان شده‌اید و تنها یک قدم تا کشفِ رازِ کائنات فاصله دارید که ناگهان، یک حقیقتِ ترسناک‌تر مثل صاعقه به مغزتان اصابت می‌کند: یادتان رفته مرغ را برای فردا از فریزر دربیاورید! تمامِ زندگیِ ما همین نبردِ نابرابر و خنده‌دار است. یک طرفِ مغز می‌خواهد درباره‌ی جبر و اختیار، جاودانگیِ روح و تراژدیِ زمان فلسفه‌بافی کند، و طرفِ دیگرش درگیرِ این است که چرا کفِ ماهیتابه بعد از سه بار شستن هنوز چرب است، یا چرا سیفونِ دستشویی دوباره چکه می‌کند. اندیشه می‌خواهد بال بگیرد و در آسمانِ معنا اوج بگیرد، اما روزمرگی مثل یک وزنه‌ی آهنی به پایش زنجیر شده است؛ وزنه‌ای به شکلِ قبضِ عقب‌افتاده‌ی برق، ترافیکِ سرِ صبح و کیسه‌زباله‌ای که درست وسطِ راهرو پاره می‌شود و شیرابه‌اش روی سرامیک‌های تمیز راه می‌افتد. شوخیِ تلخِ ماجرا اینجاست که در این جنگ، همیشه روزمرگی برنده می‌شود. هیچ متفکرِ بزرگی نمی‌تواند با دندانی که تیر می‌کشد یا شکمی که قاروقور می‌کند، به سرنوشتِ بشریت فکر کند. یک نفخِ ساده‌ی معده یا پیدا نشدنِ لنگه‌جوراب در ساعتِ هفتِ صبح، خیلی سریع‌تر و بی‌رحمانه‌تر از هر بحرانِ فلسفی می‌تواند ابهتِ یک انسانِ عمیق را در هم بشکند و او را به زانو دربیاورد. ما موجوداتِ خنده‌دار و دوگانه‌ای هستیم؛ نیمی از وجودمان از غبارِ ستاره‌ها و سوالاتِ بزرگِ کیهانی ساخته شده، و نیمِ دیگرمان مجبور است در صفِ نانوایی بایستد و نگرانِ تاریخِ انقضای شیرِ پاکتیِ توی یخچال باشد. در نهایت به نظر می‌رسد اندیشیدن به معنای زندگی، فقط یک مرخصیِ ساعتی و کوتاه است که روزمرگی در فاصله‌ی بینِ شستنِ ظرف‌های شام تا ساعتِ خواب به ما می‌دهد، تا کمی توهمِ مهم بودن برمان دارد و فردا صبح دوباره با انرژیِ بیشتری برویم سراغِ جمع کردنِ موهای ریخته‌شده از روی فرش! #آقای_شاید

AghayeShayad