آقای شاید !
Ir al canal en Telegram
ایهام، تناقض، پر از ابهام و دو پهلو من، شایدم و شخصیتم شکل ندارد لینک ارتباط به صورت ناشناس https://t.me/AghayeShayad/3
Mostrar más1 258
Suscriptores
-124 horas
-97 días
-3430 días
Cargando datos
Canales Similares
Nube de Etiquetas
Sin datos
¿Algún problema? Por favor, actualice la página o contacte a nuestro gerente de soporte.
Menciones Entrantes y Salientes
---
---
---
---
---
---
Atraer Suscriptores
noviembre '26nov '26
noviembre '260
en 0 canales
octubre '26
+1 002
en 0 canales
Get PRO
septiembre '260
en 0 canales
Get PRO
agosto '260
en 0 canales
Get PRO
julio '260
en 0 canales
Get PRO
junio '260
en 0 canales
Get PRO
mayo '260
en 1 canales
Get PRO
abril '260
en 0 canales
Get PRO
marzo '260
en 1 canales
Get PRO
febrero '260
en 0 canales
Get PRO
enero '260
en 0 canales
Get PRO
diciembre '250
en 0 canales
Get PRO
noviembre '250
en 7 canales
Get PRO
octubre '250
en 0 canales
Get PRO
septiembre '250
en 1 canales
Get PRO
agosto '250
en 0 canales
Get PRO
julio '250
en 0 canales
Get PRO
junio '250
en 0 canales
Get PRO
mayo '250
en 6 canales
Get PRO
abril '250
en 1 canales
Get PRO
marzo '250
en 1 canales
Get PRO
febrero '250
en 0 canales
Get PRO
enero '250
en 0 canales
Get PRO
diciembre '240
en 0 canales
Get PRO
noviembre '24
+6
en 0 canales
Get PRO
octubre '24
+4
en 0 canales
Get PRO
septiembre '24
+6
en 0 canales
Get PRO
agosto '24
+9
en 0 canales
Get PRO
julio '24
+3
en 0 canales
Get PRO
junio '24
+2
en 0 canales
Get PRO
mayo '24
+6
en 0 canales
Get PRO
abril '24
+11
en 1 canales
Get PRO
marzo '24
+8
en 0 canales
Get PRO
febrero '24
+9
en 0 canales
Get PRO
enero '24
+11
en 0 canales
Get PRO
diciembre '23
+9
en 1 canales
Get PRO
noviembre '23
+2
en 0 canales
Get PRO
octubre '23
+8
en 0 canales
Get PRO
septiembre '23
+197
en 0 canales
Get PRO
agosto '23
+6
en 0 canales
Get PRO
julio '23
+8
en 0 canales
Get PRO
junio '23
+6
en 0 canales
Get PRO
mayo '23
+5
en 0 canales
Get PRO
abril '23
+13
en 0 canales
Get PRO
marzo '23
+13
en 0 canales
Get PRO
febrero '23
+9
en 0 canales
Get PRO
enero '23
+43
en 0 canales
Get PRO
diciembre '22
+11
en 0 canales
Get PRO
noviembre '22
+6
en 0 canales
Get PRO
octubre '22
+13
en 0 canales
Get PRO
septiembre '22
+15
en 0 canales
Get PRO
agosto '22
+19
en 0 canales
Get PRO
julio '22
+14
en 0 canales
Get PRO
junio '22
+21
en 0 canales
Get PRO
mayo '22
+6
en 0 canales
Get PRO
abril '22
+15
en 0 canales
Get PRO
marzo '22
+743
en 0 canales
Get PRO
febrero '22
+2
en 0 canales
Get PRO
enero '22
+3
en 0 canales
Get PRO
diciembre '21
+3
en 0 canales
Get PRO
noviembre '21
+2
en 0 canales
Get PRO
octubre '21
+7
en 0 canales
Get PRO
septiembre '21
+8
en 0 canales
Get PRO
agosto '21
+14
en 0 canales
Get PRO
julio '21
+23
en 0 canales
Get PRO
junio '21
+20
en 0 canales
Get PRO
mayo '21
+24
en 0 canales
Get PRO
abril '21
+2
en 0 canales
Get PRO
marzo '21
+1
en 0 canales
Get PRO
febrero '21
+1
en 0 canales
Get PRO
enero '21
+3
en 0 canales
Get PRO
diciembre '20
+306
en 0 canales
| Fecha | Crecimiento de Suscriptores | Menciones | Canales | |
| 11 noviembre | 0 | |||
| 10 noviembre | 0 | |||
| 09 noviembre | 0 | |||
| 08 noviembre | 0 | |||
| 07 noviembre | 0 | |||
| 06 noviembre | 0 | |||
| 05 noviembre | 0 | |||
| 04 noviembre | 0 | |||
| 03 noviembre | 0 | |||
| 02 noviembre | 0 | |||
| 01 noviembre | 0 |
Publicaciones del Canal
عصرِ آبان است و این بارانِ رقصان دیدنی‌ست
چترِ خود را بسته‌ای، زلفِ پریشان دیدنی‌ست
آسمان با مهربانی، گونه‌ها را بوسه زد
خنده‌هایت سمتِ من، در قلبِ طوفان دیدنی‌ست
گامِ تو بر چاله‌هایِ آب، موسیقی شده‌ست
رقصِ پایت در خیابان، مست و خندان دیدنی‌ست
هیچ‌کس جز ما در این پاییزِ پرباران ندید
در دلِ این کوچه‌ها، یک عشقِ پنهان دیدنی‌ست
عطرِ چایِ تازه‌دم در کوچه‌ها پیچیده است
گونه‌هایِ سرخِ تو، چون سیبِ لبنان دیدنی‌ست
#آقای_شاید
AghayeShayad
| 2 | لبخند میزنی و به کام رقیب‌هاست
سهم من از نگاه تو تنها فریب‌هاست
دور تو پر شده است ز پروانه های مست
جان کندن خموش، نصیب غریب‌هاست
در سینه‌ام جراحتِ صد تیغِ کهنه است
درمانِ زخمِ عشق، مگر با طبیب‌هاست؟
شیرین ترین شراب به جام حریف ریخت
زهر فرق روی تو سهم حبیب‌هاست . . .
از ترس طعنه ها غم خود را نهفته ام
اشک شبانه محرم این ناشکیب‌هاست
روزی که بزمِ گرمِ تو از مدعی تهی‌ست
چشمت اسیرِ حسرتِ «امّن یجیب»هاست
من مرد صخره ام به تماشای من نیا
وقتی دلت خوش هوس نانجیب‌هاست
#آقای_شاید
AghayeShayad | 78 |
| 3 | عجیب نیست اگر بعدِ سال‌ها دیدند
درونِ مقبره‌ام، ریشه‌ای جوانه زده‌ست!
که عشق، در دلِ تابوت هم نمی‌میرد
اگرچه صاحبِ این سینه، سال‌ها مُرده‌ست... | 1 |
| 4 | در صفحه، چکمه‌هایِ سواره نظام نیست
شطرنج، غیرِ بازیِ مرگِ مدام نیست
سربازِ ساده را به امیدِ وزیر و تاج
راندند در مصاف، که دیگر سلام نیست
ما مهره‌هایِ خسته‌یِ دستِ سیاستیم
در خانه‌هایِ تنگ، مجالِ قیام نیست
فرزین نشسته در پسِ دیوارِ عاجِ خویش
در فکرِ زخمِ سینه‌یِ این خاص و عام نیست
سرباز اگر به آخرِ این تخته هم رسد
تغییرِ نام می‌دهد، او را مقام نیست!
ای دستِ پشتِ پرده که بازی به کامِ توست
این رقصِ مهره‌ها به خدا مستدام نیست
روزی که شاهِ خسته بیفتد به رویِ خاک
دیگر میانِ شاه و گدا، احترام نیست!
#آقای_شاید
AghayeShayad | 75 |
| 5 | کشیدم یه کلاغ سیاه تو پاورقی دفترم
خبر نداره شده مخروبه، خونه . . . | 75 |
| 6 |  Sin texto... | 61 |
| 7 | مترسکانِ سرافراز، حاکمِ چمن‌اند
کلاغ، قاضیِ شهر است و جغد، شاهدِ سود
به جرمِ خواندنِ آواز، بال‌ها بستند
که در شریعتِ مرداب، نغمه کفرآلود
تبر نشسته به منبر، سخن زِ ریشه کند
درختِ ساده چه خوش‌باورانه سَر فرسود!
به بزمِ کرکس و کفتار، سفره رنگین است
ولی به کامِ کبوتر، به جز گلوله نبود
چنان زِ هیبتِ طوفان، ستونِ شب لرزید
که خشت‌خشتِ قفس، رو به انهدام گشود
گمان مبر که در این خاک، بذرِ کینه نخفت
سپیده سر زند از سینه هایِ غرقِ کبود
مترسکانِ پُرازکاه، غافل‌اند از باد
که یک جرقه بس است و، تمامِ مزرعه دود!
#آقای_شاید
AghayeShayad | 161 |
| 8 | پنهان شده در خنده، غمِ بی‌خبری‌ها
دیگر چه نیازی‌ست به این هم‌سفری‌ها؟
من در قفسِ خویش به پرواز نشستم
کاری به کسی نیست در این دربه دری‌ها
از زخمِ عمیقم به کسی شِکوه نکردم
بیزارم از این مرهم و از خیره‌سری‌ها
چون نخلِ بلندی که تبر خورد و نیوفتاد
سنگین شده دوشم زِ غمِ بی‌ثمر‌ی‌ها
تنهاییِ من سلطنتِ مطلقِ درد است
بیچارگیِ من چه به این رهگذری‌ها؟
#آقای_شاید
AghayeShayad | 141 |
| 9 | وقتِ سخن گذشته، بیا و ببوسمش
این لب که تشنه مانده، رها کن، ببوسمش!
بگذر ز حرف و منطق و این شرمِ بی‌دلیل
امشب قرارِ ماست که یک‌سر ببوسمش
حرفی نزن، که نوبتِ لب‌هایِ داغِ توست
بگذار در سکوتِ مکرر ببوسمش
پیراهنِ حریر زِ تن باز کن که من
از شانه‌هایِ گرم به آخر ببوسمش
دیگر مجالِ صبر و تامل نمانده است
لب را بده که تا دمِ محشر ببوسمش
#آقای_شاید
AghayeShayad | 150 |
| 10 | ملوان‌های قدیمیِ پرو، صدها سال پیش وقتی می‌دیدند درست حوالیِ کریسمس، آبِ یخِ اقیانوس ناگهان و بی‌هیچ دلیلی گرم می‌شود و دسته‌ی ماهی‌ها فرار می‌کنند، اسمِ این اتفاقِ مرموز را گذاشتند ال‌نینو؛ یعنی پسرِ کوچک. چه شوخیِ تلخ و سیاهی در این نام‌گذاری پنهان است. ما انسان‌ها همیشه عادت داریم رویِ فجایعی که قرار است هستی‌مان را زیر و رو کنند، اسم‌هایِ کوچک، معصومانه و دوست‌داشتنی بگذاریم.
ال‌نینو در ظاهر با یک نوازش شروع می‌شود؛ یک تبِ ملایم و غیرعادی در سینه‌ی اقیانوسی که قرن‌ها به سردی و نظمِ خودش عادت کرده بود. دقیقاً شبیهِ همان لحظه‌ای که یک فکرِ ممنوعه، یک حسرتِ قدیمی یا نامِ کسی که سال‌هاست در اعماقِ فراموشی دفنش کرده‌ای، ناگهان در یک عصرِ معمولی از کفِ ذهنِ آرامت بالا می‌آید و سطحِ روحت را دو درجه گرم‌تر می‌کند. در ابتدا هیچ‌چیز شبیهِ فاجعه نیست. حتی کمی دلچسب است. آدم از اینکه می‌بیند هنوز می‌تواند وسطِ این‌همه روزمرگیِ منجمد، گرمایِ یک تپشِ نامنظم را در سینه‌اش حس کند، ذوق‌زده می‌شود.
اما قانونِ طبیعت و روان، بی‌رحم‌تر از این حرف‌هاست: در سیستمی که به سرما عادت کرده، هر گرمایِ ناگهانی، اعلامِ جنگ است.
همین دو درجه تبِ نامحسوس در نقطه‌ای دور و فراموش‌شده از اقیانوسِ ذهنت، کافی است تا جهتِ تمامِ بادهایِ زندگی‌ات عوض شود. ال‌نینو با چماق و رعدوبرق وارد نمی‌شود؛ با به هم زدنِ نامرئیِ فشارِ هوا کارش را می‌کند. تو صبح از خواب بیدار می‌شوی، لباس می‌پوشی، به سرِ کار می‌روی و به دیگران لبخند میزنی، اما در لایه‌هایِ زیرینِ وجودت، یک جابه‌جاییِ ترسناک رخ داده است. ابرهایِ بارانی از رویِ روزهایی که باید در آن‌ها گریه می‌کردی و سبک می‌شدی، فرار کرده‌اند و رفته‌اند درست بالایِ سرِ یک شبِ معمولی و بی‌دفاع، تبدیل به سیلی شده‌اند که تمامِ منطق و آرامشت را با خود می‌برد.
وحشتِ واقعیِ ال‌نینو، در همین جابه‌جاییِ ظالمانه‌ی سهم‌هاست. وقتی یک جایِ دلت بی‌مورد گرم می‌شود، جایِ دیگری از زندگی‌ات محکوم به سوختن از تشنگی است. تمامِ بارانِ توجه‌ات، تمامِ رطوبتِ احساس و حوصله‌ات، یک‌جا در بیابانِ خیالِ کسی می‌بارد که اصلاً آنجا نیست تا سبز شود؛ و در عوض، آدم‌هایی که درست کنارِ دستت ایستاده‌اند و منتظرِ یک قطره مهربانیِ تو هستند، در خشکسالیِ مطلقِ بی‌تفاوتی‌ات ترک برمی‌دارند و خشک می‌شوند.
ما گاهی سال‌ها درگیرِ یک ال‌نینویِ خاموشیم و خودمان خبر نداریم. فکر می‌کنیم فقط کمی خسته‌ایم یا حوصله‌مان سر رفته، اما حقیقت این است که در نقطه‌ای تاریک و دورافتاده از اقیانوسِ درونمان، جریانی از یک خاطره یا یک زخمِ کهنه، هنوز دارد در دمایی بالاتر از حدِ مجاز می‌جوشد. تا وقتی آن تبِ کوچکِ پنهان در اعماقِ آب آرام نگیرد، آسمانِ بالایِ سرمان همین است؛ یا غرقِ توفان‌هایِ بی‌موقع می‌شویم، یا در حسرتِ یک قطره آرامش، زیرِ آفتابِ داغِ کلافگی می‌سوزیم.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 184 |
| 11 | امشب، آخرین شبی است که با این شکل و قواره وسطِ صورتت نشسته‌ام. فردا صبح، وقتی روی آن تختِ سردِ بیمارستان بیهوشت کنند، اولین جایی از تو که زیرِ تیغ و چکش می‌رود منم. تمامِ این مدت که جلوی آینه می‌ایستادی، با انگشت نوکِ مرا بالا می‌گرفتی و با نفرت به نیم‌رخت خیره می‌شدی، همه‌چیز را می‌فهمیدم. می‌دیدم که چشم‌هایت دیگر مرا نمی‌بینند؛ بلکه دارند یک نقشه‌ی مهندسی‌شده و بی‌روح را به جای من تصور می‌کنند.
انصافاً کمی بی‌معرفتی نیست؟ من از اولین ثانیه‌ای که در این دنیا جیغ کشیدی، با تمامِ توانم برایت اکسیژن بلعیدم تا زنده بمانی. قبول دارم، شاید یک قوزِ کوچک روی پلِ استخوانم باشد، یا شاید موقعِ خندیدن‌های از تهِ دلت، کمی بیشتر از استانداردهایِ امروزی پهن بشوم؛ اما این انحنا، امضایِ اصالتِ صورتِ تو بود. میراثِ چهره‌ی اجدادی بود که قرن‌ها با همین زاویه به دنیا نگاه کرده بودند. واقعاً می‌خواهی تمامِ این تاریخچه و هویتِ منحصربه‌فرد را زیرِ تیغِ جراحی صاف کنی، فقط برای اینکه شبیهِ هزاران چهره‌ی تکراری و کپی‌پیست‌شده‌ی توی خیابان بشوی؟
یادت رفته در تمامِ آن شب‌هایی که در تاریکیِ اتاق دلت شکسته بود و بی‌صدا اشک می‌ریختی، این من بودم که پا‌به‌پایِ چشم‌هایت می‌سوختم، کیپ می‌شدم و بارِ سنگینِ بغض‌هایت را به دوش می‌کشیدم؟ بویِ خاکِ باران‌خورده، عطرِ پیراهنِ کسی که دیوانه‌وار دوستش داشتی، و بویِ نانِ داغ در صبح‌هایِ سرد را چه کسی به مغزت مخابره کرد؟ من تمامِ دود و غبارِ این شهرِ مسموم را فیلتر کردم تا ریه‌هایت سیاه نشوند، اما تو در جوابِ این‌همه سال رفاقت و وفاداری، مرا به دستِ غریبه‌ای می‌سپاری که با ماژیکِ بنفش روی پوستم خطِ تخریب می‌کشد.
ترسناک‌ترین جایِ ماجرا برای من، دردِ شکستنِ استخوانم نیست؛ تحقیر شدنم است. فردا، تکه‌غضروف‌ها و بافت‌هایِ زنده‌ی مرا می‌تراشند و مثلِ یک زباله‌ی بی‌ارزش، پرت می‌کنند توی سطلِ زباله‌هایِ عفونیِ اتاقِ عمل. لطفا مرا دور نینداز. من یک زائده‌ی اضافی نیستم؛ من تپنده‌ترین بخشِ واقعیتِ صورتِ توام که زیرِ فشارِ نگاهِ دیگران و فیلترهایِ بی‌رحمِ دوربین‌ها، به اعدام محکوم شده است.
چند هفته‌ی دیگر گچ را باز می‌کنی و به آن موجودِ کوچک، سربالا و فانتزیِ جدید در آینه لبخند میزنی. شاید در عکس‌هایِ نیم‌رخ بالاخره به آن تقارنِ دلخواهت برسی، اما هر بار که در خلوتت بخواهی یک نفسِ عمیق و راحت بکشی و ببینی هوا دیگر مثلِ سابق در سینه‌ات جاری نمی‌شود، یادِ من خواهی افتاد. یادِ رفیقِ قدیمی و وفاداری که برای هم‌رنگ شدن با جماعت، تکه‌تکه‌اش کردی و برای همیشه دور انداختی.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 233 |
| 12 | در زندگی زخم‌هایی هست که دیگر مثل خوره در انزوا روح را آهسته نمی‌تراشند؛ چون اصلا انزوایی باقی نمانده و آن جغدِ کذاییِ روی دیوار، دیگر کور نیست.
بوفِ عصرِ ما عملِ لیزیک کرده است. دو تا چشمِ درشت، بی‌رحم و چهارچشمی دارد که در تاریکی زل می‌زند به تمامِ جزئیاتِ حقیر و لوثِ زندگی‌مان. دیگر خبری از سایه‌های رازآلودِ روی دیوار، دودِ افیون و شرابِ زهرآلودِ پستویِ خانه نیست؛ بوفِ بینا زیرِ نورِ مهتابیِ سردِ آشپزخانه نشسته و با رزولوشنِ بالا دارد به لکه‌ی چربیِ روی گاز و کپکِ نانِ تست نگاه می‌کند. فاجعه‌ی ما دقیقا از روزی شروع شد که این جغد بینا شد. تا وقتی کور بود، می‌شد دردها را شاعرانه کرد، می‌شد از تنهایی یک اسطوره‌ی باشکوه و ترسناک ساخت. اما بوفِ بینا، حقیقت را لخت و عریان و بدونِ هیچ روتوشِ ادبی توی صورتت می‌کوبد.
در آن سوی این اتاقِ روشن، صادق نشسته است؛ اما نه صادقی که نامِ خانوادگی‌اش هدایت باشد. کدام هدایت؟ او خودش وسطِ این هزارتویِ مسخره از همه گمراه‌تر است. صادقِ گمراه دیگر دنبالِ دخترِ اثیری و گلِ نیلوفرِ کبود کنارِ نهرِ سورن نمی‌گردد؛ چون با همین چشم‌های باز دیده است که حتی اگر فرشته‌ی نجاتش را هم پیدا کند، بعد از دو ماه زندگیِ مشترک، تمامِ ابهتِ آن عشقِ اساطیری زیرِ بحث‌های روزمره بر سرِ اینکه نوبتِ کیست ظرف‌ها را بشوید، له و لورده می‌شود.
بوفِ کورِ قدیم، سایه‌ی خمیده‌ای بود که دردهای صادق را می‌فهمید و می‌بلعید؛ اما بوفِ بینایِ امروز، منتقدِ بی‌اعصاب و رک‌گویی است که بالای سرِ صادقِ گمراه ایستاده و به تمامِ ژست‌های افسردگی‌اش پوزخند می‌زند. صادق می‌خواهد قلم بردارد و از رنجِ عمیقِ هستی بنویسد، اما جغدِ بینا با بال‌هایش می‌زند پسِ گردنش و می‌گوید جمع کن این بساط را! کدام زخمِ روح؟ کدام تراژدیِ کیهانی؟ تو فقط ویتامینِ دیِ بدنت کم شده، قسطِ عقب‌افتاده داری و سه روز است که آفتاب به کله‌ات نخورده است!
تراژدیِ خنده‌دارِ صادقِ گمراه این است که در این دوره و زمانه، حتی حقِ یک فروپاشیِ باشکوه و کلاسیک را هم از او گرفته‌اند. در دنیایی که همه‌چیز بیش از حد دیده می‌شود و زیرِ ذره‌بینِ این جغدِ همه‌چیزبین قرار دارد، دیگر نمی‌توان با ابهت غصه خورد یا باوقار مُرد.
صادقِ بیچاره اگر امروز در آن آپارتمانِ کوچکِ پاریس درزهای پنجره را می‌بست و شیرِ گاز را باز می‌کرد تا به آرامشِ ابدی برسد، احتمالا قبل از اینکه به خلسه‌ی مرگ فرو برود، شرکتِ گاز به خاطرِ بدهیِ ماهِ قبل انشعابش را قطع می‌کرد؛ و او می‌ماند و یک سردردِ مسخره‌ی ناشی از گازِ نصفه‌نیمه، و صاحب‌خانه‌ای که پشتِ در عربده می‌کشید.
ما همه فرزندانِ خلفِ همین صادقِ گمراهیم که هر شب زیرِ نگاهِ خیره و بی‌رحمِ بوفِ بینا به سقف زل می‌زنیم. نه آن‌قدر کوریم که با توهمِ رازآلود بودنِ جهان خودمان را گول بزنیم، و نه آن‌قدر هدایت‌شده‌ایم که راهِ خروج از این کمدیِ سیاه را بلد باشیم. فقط در روشناییِ زننده‌ی واقعیت نشسته‌ایم و به جغدی نگاه می‌کنیم که از فرطِ دیدنِ حقیقت، پرهایش ریخته و دیگر حتی حوصله‌ی هوهو کردن هم ندارد.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 200 |
| 13 | اگر روزی در پیاده‌روهای شلوغ این شهر، با موجودی روبه‌رو شدید که شانه‌هایش به سمتِ جلو خم نشده، خطِ عمیقی بین دو ابرویش حفر نگشته و لبخندش از روی تعارف یا جنونِ عصبی نیست، لطفا هیچ حرکتِ ناگهانی‌ای نکنید تا نترسد و فرار نکند. شما در حالِ تماشای یکی از کمیاب‌ترین گونه‌های در حالِ انقراضِ این جغرافیا هستید: یک ایرانیِ شاد. موجودی افسانه‌ای و ناپیدا، چیزی در ردیفِ سیمرغ یا اژدهای هفت‌سر که همه اسمش را شنیده‌اند و درباره‌اش در کتاب‌های قدیمی خوانده‌اند، اما سال‌هاست کسی نسخه‌ی زنده‌اش را در طبیعت ندیده است؛ مگر اینکه آن فرد در چهار ساعتِ گذشته به اینترنت وصل نشده باشد و هنوز از آخرین خبرِ روز بی‌اطلاع باشد.
واقعیتِ تراژیک و در عینِ حال خنده‌دار اینجاست که شادی در این سرزمین، هرگز یک وضعیتِ پایدار و طبیعی نیست؛ بیشتر شبیه یک کالای قاچاق است که باید در تاریکی، با عجله و با استرسِ دستگیر شدن مصرفش کنی. ما حتی وقتی می‌خندیم، عضلاتِ صورتمان در حالتِ آماده‌باش است تا در کسری از ثانیه به فرمِ تدافعی و ماتم برگردد. اگر وسطِ شلوغ‌ترین و پرسرصداترین مهمانی‌های ما، ناگهان موسیقی برای پنج ثانیه قطع شود، صدایی که از جمع بلند می‌شود صدایِ سرخوشی نیست؛ صدایِ آهِ دسته‌جمعیِ آدم‌هایی است که در آن سکوتِ کوتاه، ناگهان یادِ قسط‌های عقب‌افتاده، آینده‌ی مبهم و چمدان‌های نبسته‌شان افتاده‌اند.
سیستمِ روانیِ ما با خوشحالی مثلِ یک نزول‌خورِ بی‌رحم برخورد می‌کند. کافی است یک عصرِ پنجشنبه، بدونِ هیچ دلیلی از تهِ دل بخندیم؛ بلافاصله یک آژیرِ خطر در مغزمان به صدا درمی‌آید و زیرِ لب می‌گوییم خدا به خیر کند. ما به شکلِ غریزی ایمان آورده‌ایم که این جهان به ما شادیِ رایگان نمی‌دهد و اگر امروز دو ساعت کیف کرده‌ایم، قرار است شنبه صبح روزگار با چماق درِ خانه‌مان را بزند و سودِ این دو ساعت لبخند را به اضافه‌ی جریمه‌ی دیرکرد، از حلقوممان بیرون بکشد. برای همین، ایرانیِ شاد نه تنها برای دیگران، که برای خودش هم ناپیداست؛ چون به محضِ اینکه بویِ آرامش به مشامش می‌رسد، خودش از ترسِ عواقبش فرار می‌کند.
البته سوءتفاهم نشود، ما استادِ خندیدن هستیم، اما نه از سرِ شادی. خنده‌های ما در واقع همان گریه‌هایی هستند که از فرطِ تکرار، حوصله‌شان سر رفته و لباسِ طنز پوشیده‌اند. ما به بدبختی‌هایمان می‌خندیم، برای سقوطِ آزادِ آرزوهایمان لطیفه می‌سازیم و زیرِ آوارِ بحران‌ها، با هم شوخی می‌کنیم؛ چون خوب می‌دانیم اگر نخندیم، از شدتِ فشارِ این واقعیتِ عبوس متلاشی می‌شویم. این شادی نیست، این آخرین مکانیزمِ دفاعیِ غریقی است که در قعرِ اقیانوس، برای کوسه‌ها شکلک درمی‌آورد.
با این حال، آن موجودِ ناپیدا هنوز به طورِ کامل منقرض نشده است. او فقط زیرِ خروارها خستگیِ تاریخی، اخبارِ مسموم و اضطرابِ فردا سنگر گرفته است. گاهی برای چند ثانیه‌ی کوتاه، درست در بخارِ چایی که در یک غروبِ سرد بینِ دو رفیقِ قدیمی رد و بدل می‌شود، یا در بویِ نانِ داغی که صبحِ زود در کوچه می‌پیچد، سرش را از زیرِ خاکستر بیرون می‌آورد، نفسِ عمیقی می‌کشد و لبخند می‌زند؛ درست پیش از آنکه جاذبه‌ی سنگینِ این خاک دوباره مچِ پایش را بگیرد و او را به اعماقِ ناپیدایِ خودش برگرداند.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 227 |
| 14 | همه سه‌شنبه‌ها با موری را می‌شناسند؛ همان پیرمردِ رو به مرگی که هر هفته شاگردش را کنار تخت می‌نشاند و با لبخندی حکیمانه، قطره‌قطره عصاره‌ی معنای زندگی، عشق و بخشش را در حلقومِ مخاطب می‌ریخت. اما هیچ‌کس درباره‌ی یکشنبه‌ها حرف نمی‌زند.
یکشنبه‌ها، روزِ تعطیلیِ حکمت بود؛ روزی که حتی خودِ موری هم دیگر حوصله‌ی عمیق بودن را نداشت، زیرپوشِ نخی و لکه‌دارش را می‌پوشید، به سقف زل می‌زد و به این فکر می‌کرد که چقدر از نصیحت کردنِ آدم‌ها و پیدا کردنِ فلسفه برای مرگ و زندگی خسته است.
واقعیت این است که ما دیگر از معنا خسته شده‌ایم. نسلِ ما زیرِ آوارِ سنگینِ کتاب‌های زرد، جملاتِ انگیزشیِ چاپ‌شده روی ماگ‌های قهوه و آدم‌هایی که مدام در گوشمان فریاد می‌زنند باید رسالتِ شخصی‌ات را در این جهان پیدا کنی، له شده است.
معنا، بارِ وحشتناک و طاقت‌فرسایی است. وقتی به تو می‌گویند زندگی‌ات باید یک هدفِ بزرگ و کیهانی داشته باشد، یعنی دیگر حتی حق نداری با خیالِ راحت روی مبل ولو شوی و دو ساعت تمام به پرزهای قالی خیره بمانی؛ چون هر ثانیه‌ی تلف‌شده، خیانت به آن رسالتِ باشکوه است. ما از این‌همه عمیق بودن، از اینکه مجبوریم از دلِ هر شکست و بدبختی یک درسِ بزرگِ معنوی بیرون بکشیم، به ستوه آمده‌ایم.
اینجاست که سر و کله‌ی انسان‌های خسته پیدا می‌شود؛ لشکری از آدم‌های فرسوده با چشم‌های گودافتاده که نه دنبالِ رازِ جاودانگی‌اند و نه می‌خواهند جهان را تغییر دهند. آن‌ها در جستجویِ یک گوهرِ کمیاب و نجات‌بخش هستند: بی‌معناییِ مطلق.
چقدر آرامش‌بخش می‌شد اگر یکشنبه‌ها می‌رفتیم پیشِ یک پیرمردِ خسته و او به جای اینکه از زیباییِ رنج و معجزه‌ی بیداریِ روح برایمان سخنرانی کند، خیلی ساده شانه‌اش را بالا می‌انداخت و می‌گفت: ببین رفیق، هیچ خبری نیست. این دنیا هیچ نقشه‌ی پنهانی و رازآلودی برای تو ندارد. اینکه دیروز اخراج شدی یا کسی که دوستش داشتی ترکت کرد، قرار نیست تو را در کوره‌ی روزگار آبدیده کند و به یک انسانِ متعالی تبدیلت سازد؛ فقط یک اتفاقِ مسخره و اعصاب‌خردکن بوده، همین.
ما به شدت به یکشنبه‌هایی نیاز داریم که در آن، هیچ‌چیز استعاره‌ای از چیزِ دیگری نباشد. سیبِ پلاسیده‌ی توی ظرفِ میوه، نمادِ گذرِ عمر و فنایِ تراژیکِ انسان نباشد؛ فقط یک سیبِ خراب باشد که یادت رفته دور بیندازی. انسانِ خسته‌ی امروز، بیش از هر معبدی، دنبالِ پناهگاهی از جنسِ پوچیِ شیرین و بی‌مسئولیتی می‌گردد؛ جایی که بتواند کفش‌های تنگ و پاشنه‌بلندِ فلسفه را از پایش دربیاورد، نفسِ راحتی بکشد و بپذیرد که ما فقط چند میلیارد موجودِ سردرگم روی یک تخته‌سنگِ معلق در فضا هستیم که گاهی تنها معنای زندگی‌شان، خوردنِ یک غذای گرم و خوابیدنِ بی‌دغدغه است، بدونِ اینکه بابتش به تاریخ و کائنات بدهکار باشند.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 212 |
| 15 | لطفا موهایت را کوتاه نکن. این یک خواهشِ شاعرانه نیست، یک هشدارِ کاملا جدی است.
می‌دانم آدم‌ها وقتی از وزنِ روزهایشان خسته می‌شوند و می‌خواهند انتقامِ یک کلافگیِ عمیق را از تصویرِ توی آینه بگیرند، اول از همه دست به قیچی می‌برند. تو فکر می‌کنی آن‌ها فقط دسته‌ای از تارهایِ بی‌جان‌اند که روی شانه‌هایت سنگینی می‌کنند و با یک تصمیمِ ناگهانیِ شبانه، می‌شود از شرشان خلاص شد و سبک‌تر ادامه داد. اما تو با این کار، داری صحنه‌ی جرم را دستکاری می‌کنی.
هر سانتی‌متر از این تارهایِ بلند، تقویمِ فشرده‌ای از سکانس‌هایی است که ما در هم نفس کشیده‌ایم. بویِ دودِ سیگارهایِ نیمه‌شب، رطوبتِ خیابان‌هایِ بارانی، و ردِّ نامرئیِ انگشتانِ من که ساعت‌ها در آن تاریکیِ ابریشمی به دنبالِ راهِ فراری از این جهانِ مسموم می‌گشتند، همه در بافتِ همین موها زندانی شده‌اند.
وقتی تیغه‌ی سرد و فلزیِ قیچی را به این جنگلِ تاریک نزدیک می‌کنی، در واقع داری رگِ خوابِ خاطراتِ مرا میزنی. این یک تغییرِ قیافه‌ی ساده نیست؛ یک قطعِ عضوِ بی‌رحمانه است.
من تمامِ اضطراب، جنون و خستگی‌هایم را لابه‌لایِ همین موج‌هایِ سیاه پنهان کرده‌ام. اگر آن‌ها را تکه‌تکه کنی و روی سرامیک‌هایِ سردِ کفِ اتاق بریزی، من دیگر کجایِ این جغرافیایِ بی‌رحم سرم را فرو ببرم تا بویِ تند و زننده‌ی واقعیت خفه‌ام نکند؟
هشدارِ من دقیقا برایِ ثانیه‌ی بعد از فرود آمدنِ قیچی است. تو به خیالِ خودت می‌خواهی گذشته را از روی گردن و شانه‌هایت بتکانی، اما فراموش کرده‌ای که سنگینیِ این روزها در موهایت ذخیره نشده که با بریدنشان سبک شوی؛ آن وزنه درست وسطِ قفسه‌ی سینه‌ات جا خوش کرده است.
دست به آن قیچی نزن.
اگر این پناهگاهِ آخر را نابود کنی، هم خودت در آینه با غریبه‌ای روبه‌رو می‌شوی که با وجودِ موهایِ کوتاه هنوز به همان اندازه غمگین است، و هم مردی را بی‌خانمان می‌کنی که تنها وطنِ امنش، گم شدن در شلوغیِ موهایِ تو بود؛ و باور کن هیچ‌چیز در این دنیا خطرناک‌تر از آدمی نیست که وطنش را جلویِ چشمانش قیچی کرده‌اند.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 185 |
| 16 | ذهنِ ما در خلوتِ خودش عاشقِ این است که ادای فیلسوف‌های عمیق و تراژیکِ تاریخ را دربیاورد؛ اما روزمرگی دقیقا همان هم‌خانه‌ی پررو و بی‌ملاحظه‌ای است که درست وسطِ باشکوه‌ترین کشف‌و‌شهودهای فکری، با زیرپوشِ نخی وارد اتاق می‌شود، شکمش را می‌خاراند و می‌پرسد شام چی داریم؟
تصور کنید نیمه‌شب است. در تاریکیِ اتاق به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده‌اید و دارید به پوچیِ جهان، به تنهاییِ ابدیِ انسان در این کیهانِ سرد و به معنایِ رنج فکر می‌کنید.
غرقِ ابهتِ اندیشه‌هایتان شده‌اید و تنها یک قدم تا کشفِ رازِ کائنات فاصله دارید که ناگهان، یک حقیقتِ ترسناک‌تر مثل صاعقه به مغزتان اصابت می‌کند: یادتان رفته مرغ را برای فردا از فریزر دربیاورید!
تمامِ زندگیِ ما همین نبردِ نابرابر و خنده‌دار است. یک طرفِ مغز می‌خواهد درباره‌ی جبر و اختیار، جاودانگیِ روح و تراژدیِ زمان فلسفه‌بافی کند، و طرفِ دیگرش درگیرِ این است که چرا کفِ ماهیتابه بعد از سه بار شستن هنوز چرب است، یا چرا سیفونِ دستشویی دوباره چکه می‌کند.
اندیشه می‌خواهد بال بگیرد و در آسمانِ معنا اوج بگیرد، اما روزمرگی مثل یک وزنه‌ی آهنی به پایش زنجیر شده است؛ وزنه‌ای به شکلِ قبضِ عقب‌افتاده‌ی برق، ترافیکِ سرِ صبح و کیسه‌زباله‌ای که درست وسطِ راهرو پاره می‌شود و شیرابه‌اش روی سرامیک‌های تمیز راه می‌افتد.
شوخیِ تلخِ ماجرا اینجاست که در این جنگ، همیشه روزمرگی برنده می‌شود. هیچ متفکرِ بزرگی نمی‌تواند با دندانی که تیر می‌کشد یا شکمی که قاروقور می‌کند، به سرنوشتِ بشریت فکر کند.
یک نفخِ ساده‌ی معده یا پیدا نشدنِ لنگه‌جوراب در ساعتِ هفتِ صبح، خیلی سریع‌تر و بی‌رحمانه‌تر از هر بحرانِ فلسفی می‌تواند ابهتِ یک انسانِ عمیق را در هم بشکند و او را به زانو دربیاورد.
ما موجوداتِ خنده‌دار و دوگانه‌ای هستیم؛ نیمی از وجودمان از غبارِ ستاره‌ها و سوالاتِ بزرگِ کیهانی ساخته شده، و نیمِ دیگرمان مجبور است در صفِ نانوایی بایستد و نگرانِ تاریخِ انقضای شیرِ پاکتیِ توی یخچال باشد.
در نهایت به نظر می‌رسد اندیشیدن به معنای زندگی، فقط یک مرخصیِ ساعتی و کوتاه است که روزمرگی در فاصله‌ی بینِ شستنِ ظرف‌های شام تا ساعتِ خواب به ما می‌دهد، تا کمی توهمِ مهم بودن برمان دارد و فردا صبح دوباره با انرژیِ بیشتری برویم سراغِ جمع کردنِ موهای ریخته‌شده از روی فرش!
#آقای_شاید
AghayeShayad | 182 |
| 17 | 💻 | 172 |
| 18 | دریافت تاخیری یک انقراض
آسمان شب، تماشایی‌ترین دروغی است که به خورد چشمانمان می‌رود. وقتی سرت را بالا می‌گیری و به آن نقطه‌های درخشان خیره می‌شوی، در واقع داری به یک قبرستان تاریک نگاه می‌کنی. ستاره‌ای که نورش الان مردمک چشمت را نوازش می‌کند، شاید هزاران سال پیش از درون فروپاشیده و مرده باشد. کالبدش مدت‌هاست که به خاکستر کیهانی تبدیل شده، اما نورِ لجاجت‌گرش تازه امشب، پس از طی کردن یک مسیر طولانی و خسته‌کننده، به قرنیه‌ی تو رسیده است تا فریبت دهد.
دلتنگی، دقیقا تکرار همین قانون در روان انسان است؛ دریافت تاخیری احساس از مبدایی که دیگر در جهان تو وجود ندارد.
تو در تاریکی اتاق روی مبل کز کرده‌ای که ناگهان، موجی از حضور یک آدم به تو برخورد می‌کند. عطرش، لحن صدایش وقتی اسمت را صدا می‌زد، یا گرمای دستی که روزی روی شانه‌ات نشسته بود، درست در همین ثانیه پوستت را مورمور می‌کند. قلبت برای لحظه‌ای با همان ریتم قدیمی می‌تپد و روحت گرم می‌شود. اما این گرما، فقط یک فریب فیزیکی است. تو داری با نور ستاره‌ای گرم می‌شوی که منبعش مدت‌ها پیش در جغرافیای زندگی‌ات یخ زده و منقرض شده است.
دردناک‌ترین بخش ماجرا همین‌جا شکل می‌گیرد. تو منطقِ رفتن و جدایی را می‌دانی، می‌دانی که آن آدم دیگر همان آدم سابق نیست؛ اما این نور مرده هنوز دارد در آسمان ذهن تو می‌تابد. دستت را دراز می‌کنی تا این حضور درخشان را در آغوش بگیری، اما انگشتانت فقط در خلأ و تاریکی یک اتاق خالی فرو می‌رود.
ما در دلتنگی، زندانیِ نورهایی هستیم که از گذشته می‌آیند و هیچ آینده‌ای ندارند. ما احمقانه به تماشای درخشش چیزی نشسته‌ایم که مدت‌هاست در نقطه‌ی دیگری از کیهان، به یک سیاه‌چاله‌ی سرد تبدیل شده است.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 265 |
| 19 | سقوط از جغرافیا به دنیای پیکسل‌ها
آفتاب شبیهِ یک زخمِ باز، روی آسفالتِ خیابان خون‌ریزی می‌کند. غروب، همیشه بی‌رحم‌ترین نور را برای لحظه‌ی جدایی دارد. کلِ سهمِ من از تو، از این دیدارِ نفس‌گیرِ لانگ، فقط شش ساعت بود؛ سیصد و شصت دقیقه‌ی ملتهب که مثلِ یک صاعقه به تاریکیِ فاصله‌هایمان زد و تمام شد.
شش ساعتی که نیمی از آن به خیره‌شدن در چشم‌هایت گذشت تا مغزم باور کند واقعاً روبه‌رویم نشسته‌ای، و نیمِ دیگرش به دلهره‌ی مسمومِ اینکه چقدر زود باید برگردم. ما حتی فرصت نکردیم به بودنِ هم عادت کنیم. فاصله‌ی بینِ سلام و خداحافظیِ ما آن‌قدر کوتاه بود که صدایشان در هم گره خورد.
حالا وقتِ رفتن است. در امتدادِ این پیاده‌رو، بادِ پاییزی به جانِ شهر افتاده است. دست‌هایت را که از میان انگشتانم بیرون می‌کشی، انگار یک بافتِ زنده از بدنم در حالِ کنده شدن است. با بغضی که به زور قورتش می‌دهی نگاهم می‌کنی و من، قدم‌به‌قدم به سمتِ مسیرِ برگشت عقب می‌روم. نگاهمان در هم قفل شده و این، آخرین سکانسِ لمسِ سه‌بعدی و حضورِ گوشتی و خون‌دارِ ماست؛ پیش از آنکه دوباره در کسری از ثانیه، تبعید شویم به دنیایِ دوبعدی و بی‌روحِ پیکسل‌ها، ویس‌ها و صفحه‌های لمسیِ موبایل.
فاصله‌مان که بیشتر می‌شود، در واقع من فقط به جسمِ تو یک خداحافظ نمی‌گویم؛ بلکه دارم در همان لحظه به یک هیولایِ بیدارشده سلام می‌کنم. سلام به شب‌های استخوان‌سوزِ دلتنگی. سلام به انتظارِ کشدارِ بعدی. سلام به خیره‌شدن‌های عصبی به کلمه‌ی در حال نوشتن روی صفحه‌ی چت.
من برای شش ساعت تنفس در مختصاتِ جغرافیاییِ تو، تمامِ این راه را بلعیده بودم؛ اما حالا این خیابان، دارد تپنده‌ترین تکه‌ی جانم را در غبارِ تاریکِ غروب جا می‌گذارد و یک کالبدِ خالی را با خود به خانه می‌کشد. خورشید در انتهای شهر می‌میرد و روزشمارِ بی‌رحمِ لانگ، دوباره از صفر به کار می‌افتد.
#آقای_شاید
AghayeShayad | 241 |
| 20 | حوصلم که سر میره، بعضی سایتا 500 میشن، بعضیا 503 | 224 |
