Talangore_ehsas

شما چقدر خودت رو می شناسی؟ معیارت برای شناخت انسان ها چیه؟ چه جوری انسان ها رو می شناسی؟ آیا از یک سوراخی که گزیده شدی، بازم آسیب می بینی؟ یا نه بر اساس اون ضرب المثلِ، آدم ِ عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشه عمل میکنی؟ از اشتباهاتت عبرت میگیری یا نه بازم اشتباه قبلی رو تکرار میکنی؟ آیا کارهایی که انجام میدی عقل نقشی داره یا اینکه نه جَوگیر میشی و هیجانی عمل میکنی؟ آیا دیگران راحت میتونند گولت بزنند؟(خودمونی بگم آدما راحت میتونند خَرِت کنند یا نه؟😄) یا نه برای خودت شرایطی داری. سوالاتی که گفتم بهترین سوالاتی هست که اگه کسی واقعا دنبال شناخت خودش باشه، جای فکر کردن داره، لطفا ساده رد نشین از کنار این سوال ها، این مسائل چیزهایی هست که شما تو زندگی باهاش سر و کار دارید و خیلی از آسیب هایی که می بینید از این هست که ما عقلانی زندگانی نمی کنیم و با هیجان فقط داریم پیش میریم. . میدونید مسئله چیه؟ قضیه از این قراره که یه باورِ غلط رو تو کله‌ی ما فرو کردند. به ما گفتند: "تو باید همه‌ چیزِ بیرون رو درست کنی تا رشد کنی. پول، مقام، ظاهر، تایید دیگران..." اما نکته‌ی مهمی که هیچ‌وقت نگفتند این بود: هر تغییرِ واقعی، اول از درون آغاز میشه. اگه درونِ تو با تو قهر باشه، تمامِ دنیای بیرون هم بهشت هم که باشه، باز هم احساس خوشبختی نمی‌کنی. اول باید درونت رو آباد کنی، وگرنه اون رشدِ بیرونی، دوام نداره.» فرض کن یه درخت رو می‌بینی که برگ‌هاش زرد شده. چیکار میکنی؟ اگه بخوای بیرون رو درست کنی، با اسپری رنگ سبز، برگ‌ها رو رنگ می‌کنی تا از دور شاداب به نظر برسه! ولی چند روز بعد، درخت می‌میره. چرا؟ چون بیماری از ریشه بوده. ما آدم‌ها هم دقیقاً همینیم. زخم‌های ما تو ریشه‌ها (درون) هست، ولی ما سعی می‌کنیم برگ‌ها (بیرون) رو رنگ کنیم. اگه درونت با تو قهر باشه، تمامِ دنیای بیرون هم بهشت باشه، باز هم احساس خوشبختی نمی‌کنی. اول باید درونت رو آباد کنی، وگرنه اون رشدِ بیرونی، دوام نداره.»