دچار شعر

کلمه‌ی عجیبی در زبان عربی وجود دارد تحت عنوان: «النحیط» به معنایِ گریه‌ای که ظاهر نمی‌شود اما در سینه جریان دارد... @docharshet

چرا هرچه بیشتر به خاطره‌ها پناه می‌برم دیوارهای تنهایی بلندتر می‌شوند؟ @docharsher

به مرگ موقت ِ شبانه مغموم و تنها تن دادن و بی پروا از این تن ِ وامانده و رنجور در مسیر رویا سوار بر دلتنگی گریختن سرمست و رها هم اکنون تا فردا. #امین_روان @docharsher

در دستم شاخه گلی به رنگ غروب، در دهانم پنجاه‌و سه ترانه‌ی عاشقانه‌ی شمس، در دلم چیزی که پنهان کردنش کار هر کسی نیست چگونه طبیعی باشم؟ با این بی قراری بی‌مهار و این عاشقانه‌ی بی‌قرار، که اگر دهانم را ببندم از چشم‌هایم سرریز می‌کند. #لیلا_کردبچه @docharsher

من از آغوش تو بارها به بهشت رفته‌ام بهشت مگر كجا مى‌تواند باشد جز آنجا كه با خودت نگويى كاش جاى ديگرى بودم...؟ #بهرام_حمیدیان @docharsher

آنقدرها هم خودت را از من دور نبین فاصله ی بین من و تو، به قدر گفتن یک دوستت دارم کوتاه است و من این فاصله را هر روز، هزار بار در خیالم می شکنم ... #مسلم_علادی @docharsher

آنقدر ها هم خودت را از من دور نبین فاصله ی بین من و تو، به قدر گفتن یک دوستت دارم کوتاه است و من این فاصله را هر روز، هزار بار در خیالم می شکنم ... #مسلم_علادی @docharsher

عشق شاید همین باشد؛ اینکه کسی حتی در غیابش، نزدیک‌ترین آدم به قلبت باشد #غفران_عبیات @docharsher

هرگز نمی‌شود که تو را دید و بعد از آن جایی نفس کشید به جز در هوای تو... #افشین_یداللهی @docharsher

میدونستید که تا قرن ششم، اسم این درخت «بید آویخته» بود، اما بعد از اینکه نظامی داستان «لیلی و مجنون» رو به فارسی نوشت و مجنونش شد نماد کسی که از درون شکسته، خم شده ولی هنوز عاشقه، شد «بید مجنون» @docharsher

آن گِردِ حرم گردد و این گردِ خرابات من گِردِ سرت گردم و جایی که تو باشی #حسین_دهلوی @docharsher

در بی‌مکانیِ تن شیهه‌ای پیداست شب با نفس‌های ماه زنده‌ام روز با پچ‌پچِ  تردید به باغ سینه‌ی من هر چه سنگ بود شکفت و گونه‌ام رنگِ اندوه تو گرفت پس از آن بوسه‌های جاودانه... #م‌ب_آهو @docharsher

هزار پرنده ام خیسیده و خسته ای آخرین درخت جهان مرا پناه بده.. #وسعت_اله_کاظمیان_دهکردی @docharsher

به رنگ بوسه دلم، گوشه‌گیرِ آن دهن است.. #صامت_اصفهانی @docharsher