اکنون در دسترس! پژوهش تلگرام ۲۰۲۵ — مهمترین بینشهای سال 
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
رفتن به کانال در Telegram
Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .
نمایش بیشتر📈 تحلیل کانال تلگرام 📚 Ibratli Hikoyalar 📚
کانال 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 (@ibratli_sozlar) در بخش زبانی ازبکی بازیگری فعال است. در حال حاضر جامعه شامل 20 691 مشترک است و جایگاه 3 824 را در دسته دین و مذهبی و رتبه 3 881 را در منطقه أوزبكستان دارد.
📊 شاخصهای مخاطب و پویایی
از زمان ایجاد در невідомо، پروژه رشد سریعی داشته و 20 691 مشترک جذب کرده است.
بر اساس آخرین دادهها در تاریخ 05 ژوئیه, 2026، کانال فعالیت پایداری دارد. در ۳۰ روز گذشته تغییر اعضا برابر -817 و در ۲۴ ساعت گذشته برابر -39 بوده و همچنان دسترسی گستردهای حفظ شده است.
- وضعیت تأیید: تأیید نشده
- نرخ تعامل (ER): میانگین تعامل مخاطب 12.15% است و در ۲۴ ساعت نخست پس از انتشار، محتوا معمولاً 8.17% واکنش نسبت به کل مشترکان کسب میکند.
- دسترسی پستها: هر پست به طور میانگین 2 519 بازدید دریافت میکند. در اولین روز معمولاً 1 694 بازدید جمعآوری میشود.
- واکنشها و تعامل: مخاطبان بهطور فعال حمایت میکنند؛ میانگین واکنش به هر پست 21 است.
📝 توضیح و سیاست محتوایی
نویسنده این فضا را محل بیان دیدگاههای شخصی توصیف میکند:
“Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси...
Инсон такдирини аччик синовлари...
Hamkorlik va reklama uchun 👇👇
@Bronzam
.
.
.
.
.
.”
به لطف بهروزرسانیهای پرتکرار (آخرین داده در تاریخ 06 ژوئیه, 2026)، کانال همواره بهروز و دارای دسترسی بالاست. تحلیلها نشان میدهد مخاطبان بهطور فعال با محتوا تعامل دارند و آن را به نقطه اثرگذاری مهم در دسته دین و مذهبی تبدیل کردهاند.
20 691
مشترکین
-3924 ساعت
-2047 روز
-81730 روز
آرشیو پست ها
20 691
Қодир ота "Ха, яхши иш қилмабсан, аммо ҳеч ким калишини ўғирлатдим демади болам. Қолаверса, бирорта номозхоннинг нарсаси йўқолса энг аввал мени хабардор қилишади. Сен уйингга боравер... Ха айтганча, фақат яхши ўқигин болам. Бирорта ҳам сабоқни қолдирма! Катта одам бўлиб, халққа нафинг тегсин! Калишни эса кийиб туравер, эгаси топилса ўзим хабар бераман" деб, қулоғигача қизариб ўтирган айбдорни жўнатиб юборибди.
Шундан сўнг бобом масжидга бормай, "калиш эгаси топилса Қодир ота хабарини берар"дея ўқишини давом эттирибди. Қиш чилласи ўтиб, хамал амаллаб қолганида эрталаб кўчага чиқиб кетган дадаси пешинда масжид коровули Қодир ота қазо килганлиги хақидаги хабар билан келибди.
- Тавба,- деб, хўрсинармиш отаси - Кодир ота туппа-тузук одам, охирги пайтлар айниб колган эди. Касал бўлишига ўзи сабабчи. Айтишларича, қора совуқда ҳам, қалин қорда ҳам азонда яланг оёгига увада латта-путталарни ўраб масжид атрофларида қор курарди.. Узоқдан кузатган одамлар қуёндек сакраб йўлакларни тозалаётган қоровулни кўп кузатишган. Бировку ўзидан орттириб беролмайди. Ялагоёглик сабабини сўрашса "Ана калишим, батинкам, этигим ҳам бор. Қизиб кетаётганимдан ечиб ташладим"деб ғалати иржайиб ишини қилавераркан. Ўзим ҳам унга бир неча бор танбеҳ бергандим. Қулоқ солмадиларда..
Бечоранинг оёқларини совуқ олиб, қорасон танасига ёйилиб ўлибди. Оёги кўмирдек қорайиб кетибди раҳматлининг...
Отасининг гапларидан бобом хушидан айрилай дебди. Нахотки? Нахотки ўгирланган мана шу калишлар эгаси уни олма чой билан сийлаб уйига қайтариб юборган ўша Кодир ота бўлса?! Нега у бирон марта уни уришмади. "Ўғри!" деб ёқасидан олиб сазойи қилмади? Бечора шунинг учун кундузи хужрасидан чиқмай ўтирар эканда. Бобом қаттиқ пушаймон бўлибди. Аммо энди жуда кеч эди...
Бобом бирорта ҳам сабоқни қолдирмай, мактабни аъло баҳоларга битирибди. Институтда ҳам ўқиган. Қодир бобога берган ваъдасини бажариб катта одам бўлиб эл- юртга нафи тегди. Қаерда бўлмасин ҳар йили Рамазонда қоровул чолнинг мозорини зиёрат қилиб, масжид остонасига ҳеч кимга билдирмай 15-20 жуфт калиш қўйиб кетар эканлар. Аммо гунохи хақида бировга айта олмаган.
Хозир ахволлари жудаям оғир. Уч-тўрт кун илгари бир оз ўзларига келиб, шу воқеаларни менга айтиб бердилар. Қачонлардир қилган ўша ишига ҳамон виждони азобда. Бу йилги Рамазонда ҳам масжидга қанчалик боришни хохлаётганликларини кўзларига қараб билдим ва нима қилишим кераклигини тушундим. Қўшни акаларга қўшилиб мошина ювдим. Уч кунлик иш хаққимгага эса манави калишларни сотиб олдим... Зора бобом тузалиб, яна оёққа туриб кетса....
-Холажон илтимос, йўқ деманг. Бирга кириб, бобом хақида кимгадир гапириб, шу калишларни бериб чиқайлик.
Унга йўқ дея олмадим.Масжид саришталигига жавобгар одамни топиб, йигитчанинг ҳикоясидан яна бир карра мутаъсир бўлдим. Қодир ота хаққига дуо қилдик. Биттагина қилмиши учун бир умр азобланган инсонга эса шафоатлар сўраб Аллоҳга мурожаат айладик.
Муаззам Иброҳимова.
2013 йил.
20 691
Бир жуфт калиш...
Рамазон яхшида. Ёшу-қарининг қалбига илохий нурлар ёғилиб иймон сайқалланади. Қутлуғ кунларнинг бири эди. Шахар марказидаги дорихона олдида ўн уч ёшлар чамасидаги йигитчага кўзим тушди.
Қоқ пешин. Тик қуёш нурларидан бир кўзини қисиб, ориққина жуссасига футболчиларнинг кийими ёпишиб қолган бола сояга ўтмайди. Менку зарурат туфайли кўчага чиқдим. Учи?
У икки қадам наридаги масжид томон бесаранжом қараб қўярди. Қўлида нимадир солинган огиргина халтаси ҳам бор.
Дорихонадан чиқиб ишим битган бўлсада, кузатишда давом этдим. Буни пайқаб қолган йигитча чопиб олдимга келди.
—Холажон,— деди, уялибгина ерга тикилиб, — Сиздан бир нарсани илтимос қилсам бўладими?
Танимаса хам кўзларимга қараб жавдираб турган болага "майли" дейишим билан қўлидаги халтага ишора килди:
-Илтимос, мана шу халтадаги калишларни масжидга бериб чиқайлик.
—Нега? Кимники улар?
Болакай ерга қаради
—Ҳеч кимники. Яп-янги. Ўзим сотиб олдим. Номозхонларга керак бўлиб қолар... Бобом оғир касал. Саломатликларида хар куни шу масжидда номоз ўқирди...
—Энди чиқа олмайдими?
Бола оғир хўрсиниб, бош чайқади.
—Худо билади... Тунов куни менга болаликларида рўй берган бир воқеани айтиб бердилар. Эшитасизми?
—Эшитаман.
—Бобомнинг болалиги жуда оғир даврларга тўғри келиб, кўп қатори ўта ночор кун кечиришган.. Урушдан кейинги йиллар бўлгани сабабли қорниларини амаллаб туйдиришаркану, увада кийимларда юраверишар экан. Баҳор, ёз, куз амаллаб ўтар, фақат қахратон қиш ойларида совуқ жон-жонларидан ўтиб кетган экан.
Бир йили Рамазон қиш бошига тўғри келибди. Оч-нахор болалар"одамлар туршак, қоқилар билан дўппимизни яримлатиб беришадику " деб,мактабдан чиқибоқ Рамазон қўшиғини бошлаб. маҳаллаларни айланишар экан. Баъзилар ниманидир илинар, баъзилар эса уйда ҳеч нарса йўқлигини билдирмаслик учун эшикни очмасликни афзал билишар экан.
Ўшандай кунларнинг бирида бобом хов анави сойга тушиб кетибди. Ўзинику амаллаб ўртоқлари сувдан чиқариб олишган, аммо бир пой эски брезент батинкаси оқиб кетибди. У роса йиғлабди. Ахир оёғида бўлмаса кўчага чиқа олмас, мактабга бора олмас эканда. Икки кун ташқариган чиқмабди. Бироқ тезда зерикибди. У вақтлар китоблар уйга берилмас, дарсликлар саноқли бўлгани боис мактабнинг ўзидагина фойдаланиш мумкин экан. Учинчи куни бир пой батинка билан бўлсада мактабга бормоқчи бўлибди. Иккинчи оёғини тўшакдан ортган қора пахта ва эски астарлик билан яхшилаб ўраб, онасининг кўзини шамғалат қилиб қочиб кетибди.
Одамлар дуч келиб қолса дарров ўтириб, увадали оёғини яширармишда, ботикасининг боғичини ечиб қайта боғлармиш. Шу тариқа масжидгача ўтириб, туриб аранг етиб келибди. “Мактабгача хали узоқ, ичкарига кириб бир оз исиниб оламан” деб эшикни очибди. Қараса, пойгакда номозхонларнинг калишлари турганмиш. Бечора бобом азбарои қийналиб кетганидан ёмон ишга қўл урибди. У ёғ ,бу ёққа аланглабдию, бир жуфт эскигина, орқаси йиртиқ калишни олиб, қочиб қолибди. Мактабга калишни дархол оёғига илиб, синфхонага кирибди.
У замонларда болалар қирқ бешинчи размер этикда келсаям биров эътибор бермас экан. Ҳамма опа-ака, хола-тоға,ота-онанинг эски-тускисида келаверар экан. Шу сабаб бобомнинг оёғида калоплаб турган қуйма калишга биров қараб ҳам қўймабди. Ота-онасига "Калишни шаҳарга кетиб колган Содиқ малим берди"деб атиги бир хафтагина кийиб юрибди. Аммо халоллик билан кун кечираётган оила фарзанди эмасми, оёғидаги таги юпқалашиб, тешилиб кетган эски калиш бир ботмон тошдай оғирилик қилармиш. Ахийри виждони ғолиб чиқиб, мактабдан қайтишда масжид эшиги олдида калишини ўғирлатган одамнинг дараги чиқиб қолармикин деб пойлайдиган бўпти. “ Кимнинг калиши йўқолган? “ деб такрор-такрор уялмай сўрармишу, номозхонлардан садо чиқмасмиш. Қор гупиллатиб ёғар, бироқ оёқ кийимсиз қолган одамни ўйлаб совуқ таъсир қилмай кун қорайгунга қадар қолиб кетар экан...
Бир куни қаттиқ изғирин турибди. Масжидни супуриб сидириб, атрофдаги қорларни кураб турадиган Қодир тоға кичкина даричадан бошини чиқариб уни чақириб, олма чой билан сийлабди.
Калиш ўғриси эса пушаймонлик билан бўлган воқеаларни айтиб берибди.
Давоми 15:30 да
20 691
Қадрлигим, РАМАЗОН ойи кириб келмоқда!
Илоҳим барчамизга хайрли бўлиб келсин🤲
20 691
маҳалладаги нуроний чолнинг олдига йиғлаб бордик. У киши
ҳам акамга насиҳат қилиб кўрди, “Онасини хор қилган икки
дунёда хайр топмайди”, деб гапирди. Лекин бу
насиҳатларнинг унинг ўнг қулоғидан кириб чапидан
чиқарди.
Энг алам қиладигани, онамнинг аҳволи оғирлашса, “Ойи,
яхшимисиз?” дейиш ўрнига тепамизга келиб олиб, “Уйни
менга мерос қилиб қолдиринг. Қизингизга уй керакмас” деб
жанжал қиларди. Акамнинг ҳам, келинойимниг ҳам қўрққани
шу эди. Мен эса “Онам ўлиб қолмасин-да”, деб Худога
илтижо қилардим.
Тақдир экан, онам бу синовлари кўтара олмади. Акам бир
куни ўлгудек ичиб келиб, одатдагидек тўполон кўтарди.
Шунда онам:
— Болам, қайси гуноҳларим учун сен мени бунча
қийнаяпсан. Бир пайтлари, чақалоқлигингда шифохонада
ойлаб олиб ётардим сени. Дўхтирлар қўлингга игна санчса,
юрагим тилка-тилка бўлиб кетарди. Кечаси билан тузалиб
кетишингни Худодан сўрардим. Энди эса неча йиллардан
бери сенга инсоф сўрайман. Мен-ку, ўлиб кетаман. Фақат
шу синглингни ортиқ хор этма, — деб йиғлади.
Акам эса бир бурчакда йиғлаб ўтирган бўлсам-да,
ўрнимдан туғизиб, силталай бошлади мени.
— Сиз доим шунга ачинасиз. Уни мен қариқиз қилиб
қўйибманми? — деб бақира кетди.
— Синглингни тинч қўй, — деб қўлига ёпишган онамни
эса кўксидан итарди. Онам ҳушидан кетиб қолди. “Тез
ёрдам” чақирдик. Ёрдам кўрсатишди, аммо
меҳрибоним уч кунгина яшади-да, бу оламдан кўз
юмди. Ёлғизимдан айрилиб, янаям ёлғизлашиб қолдим.
Опамнинг ўз оиласи, ташвишлари бор. Акамнинг аҳволи бу.
Онамнинг маъракалари ўтгунча ҳовлида рўзғор
ташвишлари билан ғимирлаб юрдим. Аммо аза тугагач,
ҳаммаси қайтадан бошланди. Мана, икки йил олдин уйдан
чиқиб кетиб, бир ёлғиз кекса аёл билан яшаяпман.
Бегона бир одам менга меҳр кўрсатиб, бошпанасидан
жой берди. Ота ҳовлимни қўмсайман, раҳматли
меҳрибонларимнинг чироғини ёқиб ўтиришни истайман,
аммо акам... ҳамон ўша...
Ҳар бир инсон фарзанд дунёга келтираркан, унинг роҳатини
кўрсам, дейди. Одам борки жигарига суянади, ундан меҳр
кўришни истайди. Мен акамни қарғамайман, аксинча,
ота-онамга қилган зуғумлари бир кун бошига балолар
бўлиб қайтишидан қўрқаман. Ахир бу ҳаётда ҳамма
нарсанинг жавоби бор.
Истагим, ҳеч кимнинг бошига бу кунларни солмасин
тақдир. Ҳеч бир фарзанд ота-онасини зор қақшатиб,
жигарларидан юз ўгирмасин.
Тамом...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 691
маҳалладаги нуроний чолнинг олдига йиғлаб бордик. У киши
ҳам акамга насиҳат қилиб кўрди, “Онасини хор қилган икки
дунёда хайр топмайди”, деб гапирди. Лекин бу
насиҳатларнинг унинг ўнг қулоғидан кириб чапидан
чиқарди.
Энг алам қиладигани, онамнинг аҳволи оғирлашса, “Ойи,
яхшимисиз?” дейиш ўрнига тепамизга келиб олиб, “Уйни
менга мерос қилиб қолдиринг. Қизингизга уй керакмас” деб
жанжал қиларди. Акамнинг ҳам, келинойимниг ҳам қўрққани
шу эди. Мен эса “Онам ўлиб қолмасин-да”, деб Худога
илтижо қилардим.
Тақдир экан, онам бу синовлари кўтара олмади. Акам бир
куни ўлгудек ичиб келиб, одатдагидек тўполон кўтарди.
Шунда онам:
— Болам, қайси гуноҳларим учун сен мени бунча
қийнаяпсан. Бир пайтлари, чақалоқлигингда шифохонада
ойлаб олиб ётардим сени. Дўхтирлар қўлингга игна санчса,
юрагим тилка-тилка бўлиб кетарди. Кечаси билан тузалиб
кетишингни Худодан сўрардим. Энди эса неча йиллардан
бери сенга инсоф сўрайман. Мен-ку, ўлиб кетаман. Фақат
шу синглингни ортиқ хор этма, — деб йиғлади.
Акам эса бир бурчакда йиғлаб ўтирган бўлсам-да,
ўрнимдан туғизиб, силталай бошлади мени.
— Сиз доим шунга ачинасиз. Уни мен қариқиз қилиб
қўйибманми? — деб бақира кетди.
— Синглингни тинч қўй, — деб қўлига ёпишган онамни
эса кўксидан итарди. Онам ҳушидан кетиб қолди. “Тез
ёрдам” чақирдик. Ёрдам кўрсатишди, аммо
меҳрибоним уч кунгина яшади-да, бу оламдан кўз
юмди. Ёлғизимдан айрилиб, янаям ёлғизлашиб қолдим.
Опамнинг ўз оиласи, ташвишлари бор. Акамнинг аҳволи бу.
Онамнинг маъракалари ўтгунча ҳовлида рўзғор
ташвишлари билан ғимирлаб юрдим. Аммо аза тугагач,
ҳаммаси қайтадан бошланди. Мана, икки йил олдин уйдан
чиқиб кетиб, бир ёлғиз кекса аёл билан яшаяпман.
Бегона бир одам менга меҳр кўрсатиб, бошпанасидан
жой берди. Ота ҳовлимни қўмсайман, раҳматли
меҳрибонларимнинг чироғини ёқиб ўтиришни истайман,
аммо акам... ҳамон ўша...
Ҳар бир инсон фарзанд дунёга келтираркан, унинг роҳатини
кўрсам, дейди. Одам борки жигарига суянади, ундан меҳр
кўришни истайди. Мен акамни қарғамайман, аксинча,
ота-онамга қилган зуғумлари бир кун бошига балолар
бўлиб қайтишидан қўрқаман. Ахир бу ҳаётда ҳамма
нарсанинг жавоби бор.
Истагим, ҳеч кимнинг бошига бу кунларни солмасин
тақдир. Ҳеч бир фарзанд ота-онасини зор қақшатиб,
жигарларидан юз ўгирмасин.
Тамом...
20 691
Машҳурлар Ханумкани танлашди, сизчи?
Ханумка ўзини севган аёллар канали!
Сиз ҳам қўшилиб олинг👇👇👇
https://t.me/+AgQvU2KPc5tkNTky
https://t.me/+AgQvU2KPc5tkNTky
20 691
Онамни урманг, Акажон!
— Оилада уч фарзандмиз. Опам турмушидан тинчиб
кетган, шукр. Яқинда ўғлини уйлантириб, қизини узатади.
Онам тўрт йил олдин, отам эса ўн беш йиллар аввал
оламдан ўтиб кетди. Мен эса ёлғизман. Суянганим
акам кўксимдан итарди. Мана, икки йилдан буён алоҳида
яшайман.
Акам ёлғиз ўғиллигиданми, ёки болалигида кўп
хасталаниб, инжиқроқ бўлиб қолганиданми, жуда эрка эди. Ота-
онам аввалига унинг кўнглига қаради, кейин эса
қовоғига. Кичиклигидан ўзининг айтганини қилдирарди.
Дадам ҳам “Йигит кишининг сазасини ўлдирмаслик керак”,
деб айтганини муҳайё қиларди. Мен ундан олти ёш
кичикман. Шунинг учун олдинлари унинг туркилашларини,
баъзида арзимас нарсани талашиб, итариб йиқитишларини “Ўғил
бола-да, шўхроқ”, деб оқлашарди. Бироқ унинг ҳам,
менинг ҳам ёшимизга ёш қўшилса ҳамки, акамнинг
қўпол муносабати ҳеч ўзгармасди. Яна болалигимдан
бир воқеа ҳеч эсимдан чиқмайди. Акам уйнинг ичида
копток ўйнаб юриб, уни қаттиқроқ тепганида онамнинг
кўзига текканди. Ўшанда онам бечора бир ойча
кўкарган кўзларини яшириб, кўчага чиқолмаган.
Дадам бунинг учун уни қаттиқ уришганида ҳали ўн
бешга кирмаган бола уйдан қочиб кетганди. “Ҳали катта
бўлса, босилиб қолар” дея умид қиларди ота-онам. Аммо у
босилмади. Мўйлови сабза урмасдан ичадиган одат
чиқарди. Отам бир неча бор қаттиқ гапириб кўрди, ҳатто
қўл ҳам кўтарди. Бироқ наф бермади. Ғишт аллақачон
қолипдан кўчиб бўлганди. Мактабни тугатгач, на
ўқишни истади, на бирор тайинли ишнинг бошини тутди. Охири
отам “Шофёрликни ўргансин, машина олиб берсам, балким
чалғир” деб ўйлаб, ўқув курсига берди. Акам эса
машинали бўлгач, бизни баттар куйдирди. Ота-онамнинг
сочлари оқ тушгани майлига, унинг безориликлари, гап
қайтиришлари, жаҳли чиқса, йўлида учраган нарсани тепиб,
ирғитиб кетишларидан куйиб, саломатликларига ҳам путур
етди.
Уйлантириш фурсати етганида, суйгани борлигини айтди.
Суриштирдик, аммо онам у қизнинг ахлоқи унча яхши
бўлмагани учун иккиланди. Ва “Ўша қизни олиб
бермайман”, деб шарт қўйди. Акамнинг безориликлари
шундан кейин янаям авжига минди. Бир йилга хорижга
ишлашга кетди. Келгач, узоқроқ қариндошимиз бўлган
қизга уйлантирдик. Келинойим икки паҳаловондек ўғил туғиб
берди. Уям сабрли аёл эди, эрининг зуғумларига чидаб
яшади. Аммо акам янгамнинг энг яқин дугонаси
билан оиласига хиёнат қилгач, чидай олмай кичик ўғлини
олди-да, ота уйига кетди. Шу билан акам беш йил яна
бўйдоқ яшади. Бу орада отамнинг юраги хуруж қилиб
оламдан ўтди. Онамнинг саломатлиги ҳам яхши
бўлмагани учун, яна уни акамга ишониб ташлаб
кетолмаслигим важидан мен ҳам совчиларни рад этардим.
Қизим, тўйингни кўрсам эди, — деб онам зор йиғларди.
Ойи, сизни кимга ташлаб кетаман, акамнинг аҳволи бу
бўлса... Жаҳли чиқса, сизни ҳам аямайди. Мен
турмушга чиқадиган одам ҳам шундай бўлса, оила
қуриб, нима ҳам кўрардим? — дердим ўйлаганларимни
тилимга кўчириб.
Нега унақа дейсан, болам? Мана, опанг тузук
яшаяпти-ку! Поччанг яхши одам, барака топсин.
Сени ишончли қўлларга топширсам, бу дунёдан кўзим
очиқ кетмасди. Бу боланинг ақли кирмади. Ота бўлиб,
босилмади. Отасини ерга қўйиб, хулоса қилмади, — дерди
онам бечора куйиниб.
Ҳа, ҳақиқатда акам инсофга келмади. Маҳалла-кўй ўртага
тушиб, бир эридан ажрашган жувонга уйлантирдик.
Қариндош-уруғ онамга маслаҳат солди.
— Манзура опа, қизингизни узатинг. Мана, келин келди
уйингизга. Қўйинг, шу қизнинг бахтини боғламанг,
дейишди.
Аммо минг афсуски, келиндан ҳам омадимиз чопмади. У
онамга қарашни, хизматини қилишни истамасди. Бунинг
устига, бир-икки марта нобакор акам ичиб олиб, менга
қўшиб, онаизоримга ҳам қўл кўтарди. Ишлардим, пулимни
қуртдек санаб олар, қилиқлари жонимдан ўтганида гап
қатйрасам, аямасдан урарди. Ажратаман деб, ўртага
тушган онамни ҳам силтаб ташларди. Охири онам билан
Давоми 12:20 да
20 691
Танбеҳ...
Бешинчи ё олтинчи синфда ўқирдим. Синфбоши бўлганим боис ҳамсабоғимизнинг ножўя қилмиши учун муаллимдан қаттиқ дакки эшитдим. Бундайроқ айтганда, айбсиз айбдор эдим. Домлам мени ёмон кўради, ичи қора! Кўнглимдан лоп этиб шу фикр ўтди. Ноўрин танбеҳни синфдошларим ҳам сезиб турарди. Рости, менга бу алам қилди. Бироқ синфдош дўстимни сотмадим. Кечқурун отам ишдан келгач, воқеани айтиб бердим. Мени қўллаб-қувватлаш ўрнига негадир отам ҳам муаллимнинг ёнини олди.
- Ўқитувчи ноўрин койимайди. Синфбоши бўлгандан кейин синфдаги барча нарсага жавоб беришинг керак, ўғлим! деди отам, сўнгра мени юпатган бўлди.
- Лекин дўстингни сотмаганинг яхши бўлибди. Сотқинлик жуда ёмон нарса. Агар бошқаларга зарар етказадиган иш бўлса, аввало буни ўзига обдан тушунтириш керак. Агар тушунишни истамаса, унда синф раҳбарингга астагина билдириб қўйсанг, бу сотқинликка кирмайди. Ҳа энди, ўқитувчинг айбинг бўлмасаям бошқаларга ибрат бўлсин, деб дашном берса, берибдида. Бунинг учун ундан хафа бўлиб ўтирма, уят бўлади!.
Барибир муаллим томонидан қилинган ҳақсизлик юрак-юрагимдан ўтиб кетганди. Истасам-истамасам, ноҳақ койиш кўнглимнинг бир четига ўтириб қолганди. Орадан уч-тўрт кун ўтди. Тонгда туриб, сигирларимизни подага қўшдим. Қайтишда иттифоқо рўпарамдан ўша мени ноҳақ айблаган ўқитувчи чиқиб қолса бўладими. У ҳам сигирларини ҳайдаб, мен томонга тўғри келарди. Менам чеккага тисарилмадим, тўппа-тўғри боравердим. Муаллим сўз қотмоққа оғиз жуфтлаганди, мен ерга қараганча салом бермасдан шундоқ ёнгинасидан индамай ўтиб кетдим. Атайлаб шундай қилдим. Бировни ноўрин хафа қилиш қанақалигини билиб қўйсинда.
Ёнидан ўзимча гердайиб ўтаётганимда, секингина разм солдим: муаллимнинг юзида ҳайронлик, аллақандай саросима ифодаси қотиб қолганди. Баттар бўлсин, дедим ичимда. Уйга келарканман, қилган ишимдан ўзимда йўқ қувонардим. Сезиб турибманки, энди унга алам қилади. Нега уни ранжитдим, деб роса ич-этини еб, ўзини койийди. Сўнг буни отамга айтдим. Отам аввалига ҳеч нарса демади. Афт-ангоримга пича вақт тикилиб турди. Даставвал отамнинг юзида бироз жиддийлик аломати зоҳирланди, сўнгра кулимсирагандай бўлдида:
- Ўҳҳў, жуда зўр иш қилибсизда, ўғлим! Сиз салом бермаганингиз учун домланинг устига осмон қулаб тушгандир балки, деди. Отам киноя қилаётганди. Шундан сўнг гап билан таъзиримни ейишимни сезиб, секингина бурилгандим, отам:
- Тўхта, деди оҳисталик билан.
- Ўзингча муаллимингдан ўч олган бўлибсанда… Мендан садо чиқмади, индамай бошимни қуйи эгдим. Отам босиқлик билан сўзида давом этди: Аввало салом бермоқ ҳам, алик олмоқ ҳам кишининг зийнати. Ширинсўзлик ҳам инсонга хос одат. Нима, салом бермаганинг билан осмон узилиб, ерга тушармиди? Домланг олдида адабсизлигингни билдириб қўйибсан, камига мениям шарманда қилибсан! Энди у шундай одамнинг ўғли тарбиясиз экан, деб ўйламайдими? Қайтага ўтган ишни унутиб, салом берганингда, барчаси ўз ўрнига тушардику! Шоир бўламан деган одам ҳам майдалашиб, ўч олиб юрадими?! Мен роса изза бўлдим. Бу гаплар анча нашъа қилди. Апил-тапил, нонушта қилар-қилмас, сумкамни кўтарганча мактабга қараб йўл олдим. Кетаяпману худди устимга бир тонна юк ортилгандек, оёқларимга тош осилгандек ҳис қиламан, бутун вужудим зил-замбил. Назаримда, уйдан мактабгача бўлган тўрт юз қадамча йўлда ярим кун юрдимов!. Хуллас, амал-тақал қилиб мактабга ҳам етиб келдим.
Шунда яна ногаҳон қаршимда ўша муаллим пайдо бўлиб қолса бўладими? Қувонганимданми, кўзларим чақнаб кетди. Одоб билан домламизга қимтинибгина салом бердим: Ассалому алайкум, маълим! Мени кечиринг! дедим бошимни хам қилганча. Муаллим сочларимни силаб-сийпаларкан, ўзгача меҳр билан эркалади:
- Ҳечқиси йўқ, ёшсан, болам! Кичиклар айб қилса, катталар уни кечирмоғи шарт! Устимдан тоғ ағдарилгандек бўлди. Қушдек енгилман. Атроф кўзларимга янаям чароғонлашиб кетгандай туюлди…
20 691
Солиҳ йигитнинг аянчли қисмати...
Мен сизга ҳикоя қилиб бермоқчи бўлган нарса дўстимнинг ҳаётидан бир парчадир. Мени бир дўстим бўларди. Ақлли, эсли-ҳушли ва тақводор йигит эди. Ёшлигидан ҳам илмга чанқоқ эди. Илм соҳасида ҳам Жуда кўп ютуқларни қўлга киритган. Одамлар орасида ҳам овоза бўлиб кетганди.Кейин орада бир касал бўлди, танасига тошмалар тошиб кетди. Корсатдилар аҳволи яхши фақат кўп тилга олингани учун кўз теккан дейишди.Тўғриси ўзим олдин бунақа кўз тегиш, сеҳр-жоду деган нарсаларга ишонмасдан лекин дўстим билан бўлган воқеалардан сўнг ишондим. Ҳаммаси яхши эди. Аллоҳ суйган бандаларига қийинчилик беради деган шу булса керак. Орада ҳамма нарса ўзгариб кетди. Дўстимам ўзгариб қолди. Уйдагилари уни кўп назорат қиладиган бўлиб қолди.Хуллас у худди қамоқдагидек эди. У билан гаплашсам ҳаммаси яхши деб қўярди. Кунлардан бир кун у ҳаммасини айтдим. Яъни ҳаётида бир инсон учрагани уни севиб қолгани афсус у уни оиласига тўғри келмаслиги ҳаммасини айтди. Чунки у севган аёл болали эди. Хуллас билмадим дўстим қизлар билан гаплашмасди. Лекин буни ҳам унута олмади.Уйдагилар бу цехр қилинган дейишди. Балким шунақа бўлгандир. Лекин у Жуда қийналарди. У билан булсам балки ҳаётимдаги энг катта хатойим булар лекин қийналиб кетдим дерди оша хатони ўзим билмоқчиман дерди. Лекин қариндошлар томонидан Жуда кўп қисишлар бўлганди уни. Бир кун ҳа ўша воқеа бўлишидан 3кун олдин у билан кўришдим. У менга мени уни яхши кўраманми юқми билмадим лекин юрагимдан чиқара олмаяпман, уйимдагилар эса бунга жиддий қарши ҳа тугри қайси ота-она бунга рози буларди. Лекин мен чарчадим уйимдагилани яхши кураман лекин ундан ҳам кўнгил узолмайман деди. Уйимдагилар эса кутишмайди деди қандайдир хато қилсам ўшани ўзим англашимни деди. Унгача қайсидир яқинимдан айрилишни хоҳламиман деди. У сўнги кунларда уйимдагилар билан муносабатни яхши қилганини, ресторанларда бирга бахтли овқатланишганини айтди. Лекин ичидан жудаям эзилаётганди. Унга роса раҳмим келди. Ҳаммаси яхши бўлади худо хоҳласа дедим.Бугун мана Ҳаммаси яхши лекин дўстим юқ мен билан кўришган сўнг 3кун ўтиб ўз жонига қасд қилипти. Уни хатини кўриб. Хатида мен ҳаммасидан чарчадим яқинларимни, ота-онамни яхши кўраман. Лекин мени кечиринглар деб ёзибди. Мана энди нега у сўнги кунларини оиласи билан бахтли ўтказганини билдим. Кеча уни қабрини зиёрат қилиб келдим.Энди уни яқинларига нима дердим сизни бошингизни эгмоқчи бўлган бола энди юқ у тупроқ остида, у хато қилмаслиги учун уни шунча қамоқда тутгандек тутдингиз энди қамоқни ҳам хожати юқ, чунки у юқ энди, мен дўстимни қилган ишини ҳам оқламайман, у жуда катта хатога қўл урди, Аллоҳ раҳматига олган бўлсин. Ҳозирда ёшлар орасида бунақа жонига қасд қилишлар жуда кўп бўляпти, уларни кўпчилиги ўзини билмаган ҳолатда бу ишни қиляпти, эътиборли бўлиш лозим Деб уйлайман, ота-оналар балки фарзандингиз хато қолар, сизни юзизни ерга қаратар лекин уни бу дунёда бўлмаслиги жуда ачинарли ҳолат, ўзи қилаётган ишини ўзи тушуниб ецин. Чунки баъзи бир сеҳрлар ўшандагина йўқолиши мумкин. Мени дўстим ҳам шуни қурбони бўлди деб уйлайман. Солиҳ дўстимнинг ачинарли қисмати бошқаларда бўлмасин.
20 691
Қаноат энг катта бойлик...
Хизмат тақозоси билан тўй маросимларидан бирида дастурхон атрофида ёшлари 80-дан ўтган бир мўйсафид билан ёнма-ён ўтириб қолдик. Дастурхонга биринчи овқат тортилди, у ёқ, бу ёқдан суҳбатлашиб ўтирдик оқсоқол билан. Отахон даврадагилар билан ибратомуз суҳбатлашиб ўтирарканлар, дастурхондаги ноз-неъматларга қараб-қараб қўярдилар. Орадан пича ўтиб иккинчи таом ҳам тортилди. Паловни аввал отахонга бердик, азбаройи ҳурмат юзасидан. Шу пайт отанинг кўзларида ёш милтиллаётганини пайқаб қолдим. Тоблари қочиб қолдимикин деган фикр билан “Отахон, саломатлигингиз жойидами?” деб сўрадим. Ота эса рўмолчалари билан кўз ёшларини артарканлар, чуқур хўрсиниб қўйдилар ва атрофдагиларга бир-бир қараб қўйиб дедилар:
- Ҳа ука, дастурхондаги бу ноз-неъматларни, кенг-мўлчилик, ободончилик, дориломон замонни шукронасини келтириш асносида, ёшлигим эсимга тушиб кетди. Жуда қийинчилик замонда яшаганмиз укалар, бу пайтга келиб даврадагиларнинг ҳаммаси отахонни тинглашарди.
- Уруш вақтлари эди, қишлоқдаги ҳамма эркаклар, ҳаттоки ўспирин болаларни ҳам урушга олиб кетилган пайтлар. Ўшанда ўн ёшдан ўтиб қолгандим. Қишлоқда фақатгина урушга ярамайдиган, ёши бир жойга бориб мункиллаб қолган қариялару мен тенги ёш-яланглар қолганди. Урушга бориб, бир оёғини бериб қайтган отамга раисимиз гўрковликни топширганди. Ўшанда отам бу ишга кунига яримта қора нон эвазига бир оёқлаб қийналсалар ҳам бизни ўйлаб рози бўлгандилар. Бундан ташқари қишлоқда бошқа бу ишга ярайдиган одам ҳам қолмаган, деярли ҳар куни тўрт-беш ўлик бўларди. Аянчлиси, қишлоқдошларимиз емоққа нон тополмай кунжара еб шишиб, кўчаларда ўлиб қолишарди. Мен оиламиз, тенг-тўшларимни урушдан буёғига ўн беш-йигирма йил бадалига бирор кун тўйиб овқатланганимизни эслолмайман.
Бир куни тонг ёришмасдан отам мени уйғота бошлади.
- Тур болам, ўртоғингни ҳам чақириб кел.
- Ҳали эртаку дада, яна озгина ухлай.
- Йўқ ўғлим тур, нариги кўчани бошида учта ўлик ётибди, кун исимасдан кўмиб келиш керак. Эшакка аравани боғла, тур, болам тур... Отамнинг овози титрар, кўзларини яширишга ҳаракат қилардилар. Ўртоғим билан аравани эшакка қўшиб ўликларни юклаб келдик. Отам гўр қазиб турган эканлар, ўликларни устма-уст қўйиб, тупроқ тортаётганимизда, биттасини қўли қимирлаганини сезиб қолдим.
- Дада, қўли қимирлаяпти, қаранг, қаранг, шошиб қолгандим. Дадам шоша-пиша унинг юзидаги тупроқларини тозалай бошлади:
- Биродар, сал қолдику тириклай кўмиб юборишимизга, отам энди ростмана йиғлардилар. Кейинчалик билсам, ўша одам очликдан ўзини билмай қолган экан... Отахоннинг бу ҳаётий ҳикояларидан сўнг даврадагиларнинг ҳаммаси чуқур ўйга толган, таъсирланишганди.
Азиз замондош, балки сиз бундай воқеаларни эшитган, гувоҳ бўлган чиқарсиз? Аммо яна бир карра ўша қора кунларни, қийинчилик, она халқимиз заҳмат чекиб бошдан кечирган йилларни эслатиб ўтмоқликни жоиз билдик. Бу озодлик, ҳурлик, кенг-мўлчилик замони ўзидан-ўзи, қийинчиликларсиз келмаганини эсдан чиқарган одам, ўтмишни унутган инсон билан баробардир. Неча-неча оталаримиз, бобокалонларимиз ватаннинг ҳар бир қарич ери, сарҳадини, аёллари, болалари - сизу бизни ҳимоя қилиб ўз жонларини тикиб, қон кечганларига тарих гувоҳлик беради. Бугунги ҳаётимизда теран назар солайлик: ким оч қолаяпти, кимнинг усти юпун, ким бир бурда қора нонга зор? Ҳеч ким! Чунки мустақиллик туфайлик Ватанимизга, халқимизга берилган неъматлар, имкониятлар беқиёс, уларни олтин билан ўлчаб бўлмайди. Айни дамда бу неъматлар бизнинг устимизда доимий бўлиши учун шукрни унутмаслигимиз, ота-боболаримизнинг меҳнатларини қадрлашимиз, қўлимиздан келганча сизу биз ҳам бу тинчлик, фаровонликка ҳисса қўшмоғимиз даркор. Яратган Зот “Берган неъматларимга шукр қилсаларинг неъматимни зиёда қилиб бераман” дейди.
20 691
Гўзал тонгда севимли инсонлари билан нонушта қилаётганларга ёқимли иштахалар...
Буни орзу қилаётганлар ниятларига етсинлар Ин ша Аллоҳ.
Кун давомида аъло кайфият тилаб қоламиз!
20 691
❄️ ХАЙРЛИ ТОНГ!☘
❄️Ассалому алайкум!
ПАЙШАНБА тонги муборак бўлсин!
Бахтли инсонлар орасида биз хам яна бир тонгни қарши олдик!
😊 Бугунги кунингиз кечаги кунингиздан хайрли, файзли, манфаатли ва баракалироқ бўлсин!
❄️Кун давомида яхшилик ва яхшилар ҳамроҳингиз бўлсин
20 691
🌧☀️Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва барокатуҳ!
❄️Хайрли тонг, Азизлар!
❄️Барчага хафтанинг– Пайшанба тонги муборак бўлсин!
❄️Ҳар тонгимиз Бисмиллоҳ ила бошланиб, ҳар кунимиз
❄️Алҳамдулиллаҳ ила якунлансин.
❄️Барчамизга дунё ва охиратимизни саодатга боғлайдиган хайрли амаллар қилиш насиб этсин!!
20 691
✨🌙Х А Й Р Л И Т У Н!🌙✨
🌙✨Чиройли сўзларни фақат
эшитиш эмас, уни кимларгадир айтиш кераклигини ҳам унутманг!
Зеро ширин сўзга
арзийдиган қанча яқин
инсонларимиз бор!
🌙✨Бир-бирига керакли
инсонлар доим бир-биридан узоқда яшаркан.
Шундай бўлса ҳам борига шукр!
20 691
Бу воқеа шу кунларда рўй берган.
Синов!
Бу бозор-бойлар ҳарид қиладиган бозор. Самад аравакаш бўлиб ишга жойлашди. Учма-уч тебратаётган рўзғори сал юргандек бўлдию, ҳали кам-кўсти кўп. Бугун яхшироқ пул топса, қизига этик олади, онасининг дори-дармони ҳам тугаб боряпти. Хотини дармонсиз, яқинда яна фарзандлик бўлишгач, камқонлик орттириб олган, дори олмаса ҳам тузукроқ едириши керак!
- Бўшмисиз? Унинг ўйларини башанг кийинган, қўлидаги кичик сумкачасини кўксига босиб савол берган аёл бузди.
- Ассалому алайкум, бозор қиласизми? Нархлар келишилди. Аёл мард экан, савдолашмай, тез-тез бозор қилди. Самад аёлнинг юкларини бозордан анча узоқ масофада жойлашган машинасига олиб бориб жойлай бошлади. Аёл ҳам шошаётганмиди, қараб турмай ўзи ҳам ёрдамлашиб юборди, сўнг енгилгина кўринган камзулининг чўнтагидан пул олиб, хизмат ҳақини ошиғи билан тўлади. Машинасини катта йўлга тўғирлаб, учириб кетди. Самаднинг кўнгли орзиқди. Аёллар машина ҳайдаб юрибди, қўлида жарақ-жарақ пул, менинг қўлим ҳам шунақа пул кўрармикан?
У аравасини кескин буриб, бозорга йўналди. Бир пайт арава ичида қора елим халта остида қолган ихчамгина аёллар сумкасига кўзи тушди. Бояги жувон қўлида кўтариб юргандику, аравага қандай тушиб қолди? Беихтиёр қўлига олди. Очдию, довдираб қолди. Сумканинг ичи АҚШ доллари билан лиқ тўла эди!
У сумкани шартта ёпди. Мияси яшин тезлигида ишлай бошлади. Четроққа ўтиб, пулни қўллари қалтираб санади. Қирқ минг доллар! Умрида 100-доллардан ортиқ пул ушламаганди. Ҳозир қайтиб келса керак. Яширсаммикан? Кўрмадим дейман! Билиб ўтирибдими қаерда туширганини, бу ерда камера ҳам йўқ. У ҳаяжондан қалтирай бошлади. Отасининг Қорнида ҳаром луқмаси бўлган кишининг намозини Аллоҳ қабул қилмайди, деган сўзларини эслади. Ич-ичидан пулни эгасига қайтариш керак деган фикр ўтди. Шу алфозда ўтирганча нафси билан жанг қила бошлади. У бозорқўмнинг олдига кириб аҳволни баён этдию, енгил тортди. Эшикдан чиқаётганида шошиб хўжайиннинг олдига келаётган пулнинг эгасига кўзи тушди, беихтиёр ортга қайтди. Аёл аравакашни таниди, бозорқўм обдон суриштириб, кейин пулни берди. Аёл сумкачасини шундоқ очдию, пулини санай бошлади. Икки минг долларга етгач, қолганини санамасдан жойига солди ва қўлида турган пулни Самадга узатди.
- Олинг укам, бу сизга суюнчи.
- Йўғе... дея ийманиб турган йигитнинг қўлига пулни маҳкам қистираркан аёл қайта-қайта раҳмат айтиб чиқиб кетди...
Эртаси куни эса унга бозордаги аравакашларга қараб туриш вазифаси топширилди. Бу энди анчагина яхши иш эди.
Ҳаммасидан ҳам яхшиси Самад катта бир синовдан омон-эсон ўтиб олган эди...
20 691
+2
Ex pulim yo‘qdaaa 🙂
Bu gaplaringdan zerikdim boru dugonajon💻
Shu kanalda telefon orqali pul topishni o'rgatyabdi..🤑
Millionlab insonlarni hayotini o'zgartirgan kanal siz ham tezda qo'shilib olila afsuslanmesizlar ‼️
🔽🔽🔽🔽🔽🔽🔽
https://t.me/+81Mdsd1ZHVg1OTJi
https://t.me/+81Mdsd1ZHVg1OTJi
https://t.me/+81Mdsd1ZHVg1OTJi
20 691
🕊Азизларим барчангизга
гўзал оқшом муборак бўлсин...!
🕊Бу оқшом унутилмас лахзаларга бой бўлсин...!
🕊Оқшомнинг гўзал бўлиши, албатта, сиз Азизларимнинг қалб гўзаллигингизга ва кайфиятингизга боғлик.
Оқшом сиз билан янада
гўзалроқдир...!❄️
ҲАЙРЛИ ОКШОМЛАР!
20 691
Уйда Солиҳани дадасига-киёвимизга телефон қилдик.
Телефонни жиянимга телефонни тутдик.
- Солиҳа, мана даданг, кел, даданг билан гаплашасанми?
Аввалига дадасига бироз қараб турдида, бирдан жазавага тушгандек телефонни отиб юбориб, қўл оёғини силкитиб чинқираб йиғлай бошлади.
- Майли, майли болажоним, ана даданг кетди, майли гаплашмайсан ўзими қизалоғим.
- Яқққ, дадамни беринг, дадажонни беринг - бор овозчаси билан чинқираб йиғлаб телефон томонга қўл чўзди Солиҳа.
Телефонни отиб юборганда экранда куёвимиз кўринмай қолди. Ҳозиргина дадасидан аразлаб гаплашишни истамаган Солиҳа, энди дадажонни топиб беринг деб йиғларди. Буни ҳаммасини экранни у тарафида куёвимиз кузатиб турар - Солиҳа, мана ман қизим, йиғлама қизим деб гапирарди.
Ўша вазиятни тўлиғича тасвирлаб беролмайман.
Бир тарафда қўлига телефонни олволиб дадасига дам "Сизни ёмон кўраман", дам "Дадажон сизни соғиндим, сизга кетаман" деб Солиҳа тинимсиз йиғлайди, бир тарафда қизини кўндиролмай синглим йиғлайди, қизининг йиғлашини телефонни у тарафида кузатиб турган куёвим кўзларида ёш қалқийди.
Билмадим қанча вақт ўтди. Солиҳа бироз кўниб қолди, лекин қўлидан телефонни қўймасди.
Ота бола узоқ гаплашишди.
- Этта нима қиляпсиз?
- Сенга каттакон қўғирчоқ излаяпман.
- Катта қўғирчоқ керак эмас, манам сизга бораман.
- Бўпти, ухлаб турсанг олиб келаман.
- Битта ухлаб турсам обкетасизми?
- Еттита ухлаб турсанг обкетаман.
- Еттита қанча бўлади - бармоқларини кўрсатиб сўрайди Солиҳа....
- Мунча бўлади.
- Мунча кўпакан, мунчада келинг дадоо...
Уларни гаплари тугамасди.
Солиҳа кўп йиғлаганиданми ёки дадаси билан гаплашиб кўнгли тўлганиданми уйқуси келди.
- Ётиб ухла, ман санга қараб ўтираман.
- Кетиб қолмайсизми?
- Ҳеч қаёққа кетмайман она қизим, кетсам ҳам манашу телефондан чақирсанг, яна сани ёнингда бўламан.
- Йўқ, кетманг, кетсангиз йиғлайман дадажон- дедию йиғлашга тушди, тавбаей, кўз ёшлар ҳам тайёр турадией.
- Хўп йиғлама, гўзал қизим, ёнингда бўламан, сан йиғламасанг бўлгани.
- Манга алла айтиб берасизми?
- Хўп, айтаман, она қизим, қани кўзларингни юм.
Солиҳа кўзларини юмди. Дўриллаган овоз билан дадаси аллани бошлади.
- Ўзимни чиройли қизим аллаё-алла,
Кўзлари чиройли қизим аллаё-алла.
**
Юртимизда неча-неча Солиҳалар дадасини соғиниб йиғлаётгандир.
Бир кун бу юртга жавобгарларни бу ёшгина гўдакларни кўз ёшларини уволи, неча-неча оилаларни заволи тутмасмикан...
Тамом...
Малика Аъзамжоновна
