کانال عدالت آموزشی، مزبان حبیبی

📄 اگر کریم‌خان لر دائم‌الخمر بود، من حاکمی لر و دائم‌الخمر می‌خواهم پاسخی کوتاه به توهین تعمدیِ سعید لیلاز به قوم بااصالت لر 🖋 مزبان حبیبی این قوم من است!؟ آسِماری بخروش! تاراز بزن بر سر و ای زرده بجوش! تاریخ مرا خرج تملق کردند یک‌مشت قلم‌به‌مزدِ اسطوره‌فروش این‌که تریبون صداوسیما بارها و بدون هیچ نظارتی در اختیار افرادی قرار گیرد که به هیچ اصل اخلاقی پایبند نیستند، رویه‌ای مرسوم در این رسانه است. ناتوانی در پاسخ‌گویی برابر نیز، نشانه‌ای روشن از غیرملی بودن آن است. سعید لیلاز که بارها نظرات به‌اصطلاح کارشناسانه‌اش را درباره‌ی فرهنگ، تاریخ، تمدن، اقتصاد، سیاست و حتی نفت و گاز از صداوسیما شنیده‌ایم و دیده‌ایم که تا چه حد از تخصص تهی است، این‌بار با ژست اندیشمندانه، لرها را دائم‌الخمر خواند و کریم‌خان وکیل‌الرعایا را با عبارت توهین‌آمیز «لر دائم‌الخمر» نامید. اگر کریم‌خان بزرگ واقعاً لری دائم‌الخمر بوده، پس آرزو می‌کنم چند سالی حکومت را به یک لر دائم‌الخمر بسپارند تا شاید مردم دوباره طعم شیرین عدالت را احساس کنند. نمی‌خواهم از خدمات کریم‌خان وکیل‌الرعایا بگویم؛ زیرا هر انسان سلیم‌النفسی از خدمات، اصالت و صداقت آن مرد بزرگ آگاه است. تنها چند سند تاریخی برای رد ادعای بی‌اساس او ارائه می‌دهم. ایزابلا بی‌شاپ در سفرنامه‌ از سرزمین پارس تا کردستان(۱۸۹۱) به‌صراحت و چندین‌باره به رفتار اجتماعی بی‌خطر بختیاری‌ها و نبود هرگونه شرب الکل و مشروبات الکلی در میان این قوم اشاره کرده است. او که در سال ۱۸۹۰ چند ماه در میان بختیاری‌ها، به‌ویژه در مناطق سردسیر، اقامت داشت، نوشته است: «الکل به هر شکلی در میان بختیاری‌ها ناشناخته است.» نوشیدنی‌هایشان عمدتاً دوغ، آب چشمه(خالص) و گاه شربت بود و تنها شمار اندکی از خان‌ها با چای و قهوه آشنا شده‌بودند. رژیم غذایی‌شان ساده و مبتنی بر لبنیات، نان، گاه کباب و شکار توصیف شده و تأکید شده که مشروبات الکلی در زندگی روزمره‌ی آنان جایی نداشت. در دست‌نوشته‌ها و متون باقی‌مانده از بی‌شاپ، بارها و به‌صراحت آمده که هرگز در میان عشایر منطقه‌ی لرنشین شرب الکل یا مشروبات الکلی را مشاهده نکرده است. سایر جهانگردان معروفی که درباره‌ی بختیاری‌ها نوشته‌اند، مانند اوستن هنری لایارد در سفرنامه خود درباره سفر به سرزمین پارس، و هنری راویلسون و هانری رنه دالمانی در سفرنامه خود تحت عنوان از خراسان تا بختیاری، جزئیات فراوانی از زندگی، آداب، ساختار ایلی و جغرافیای سرزمین بختیاری ارائه داده‌اند. هرچند صراحت آنان به‌اندازه‌ی گزارش روشن به‌جامانده از بی‌شاپ نیست، لایارد بیشتر به مهمانی‌های برخی رؤسای لر در محیط‌های شهری اشاره کرده که خود در آنجا حصور داشته و هیچ‌گاه از رواج شرب الکل در میان عشایر سخن نگفته است. دالمانی نیز بیشتر به آداب عمومی و کشاورزی پرداخته و تأکید کرده‌است که بخش اعظم زمان مردم عشایر زاگرس در کارهای سخت و جانفرسا سپری می‌شود و اصولا فرصتی برای شرب خمر و نوشیدن الکل ندارند. گزارش‌های تاریخی کلی‌تر نیز نشان می‌دهد مصرف الکل در میان روستاییان و عشایر ایران، از جمله مناطق بختیاری، بسیار کمتر از طبقات شهری بوده است. این اسناد و اسناد بسیاری از این دست، ادعای آقای لیلاز را نه تنها بی‌پایه، که توهینی آشکار به تاریخ و هویت یک قوم بااصالت ایرانی می‌داند. مزبان حبیبی بیست‌وچهارم مهر هزار و چهارصد و پنج