703
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-47 روز
-2030 روز
آرشیو پست ها
703
...
۴۶ سال دستور،
نمایش تمامنشدنی باد هوا
#حمید_آصفی
وقتی حاکمیت میگوید باید روحیهی کار و تلاش جایگزین روحیهی «نه جنگ نه صلح» شود، آدم نمیداند بخندد یا گریه کند. چه کسی این کشور را در حالت «نه جنگ نه صلح» نگه داشته؟
قانون اساسی روشن است: مسئول اعلام جنگ و صلح در رأس قدرت است. یعنی اگر امروز مردم با کابوس تحریم، موشک، نفت قاچاق و دلارهای نظامی از خواب بیدار میشوند، مسئولش همان هستهی سخت قدرت است. اینکه مدام مردم را «دلگرم» کنند با شعارهای توخالی، بیشتر شبیه مسابقهی بادکنکبازی است تا سیاست واقعی.
این جنگی که مدام از آن حرف میزنند، جنگ مردم ایران نیست، جنگ ارتش ایران هم نیست، حتی جنگ کشور ایران هم نیست؛ این جنگ حاکمیت است که خیال میکند با شعار و تهدید میتواند اسرائیل را محو کند. مردم کجا هستند؟ سفرهشان کجاست؟ بیخبری و نصیحت جای کار واقعی را گرفته است.
وقتی میگویند باید نشاط کار و تلاش باشد، باید اقتصاددانها بخندند یا داد بزنند؟
آنها همه درس خواندهاند، کتاب نوشتهاند، مدل ساختهاند، بعد میآیند و با نصیحت میخواهند بازار را جادو کنند!
اقتصاد علم است، نه جلسهی سخنرانی با چای و شیرینی. همانطور که جاذبه زمین با دعا و تهدید تغییر نمیکند، عرضه و تقاضا هم با موعظه تغییر نمیکند.
۴۶ سال است که هستهی سخت قدرت فکر میکند میتواند با تهدید، موعظه یا کوپن اقتصاد را اداره کند. نتیجه؟ تورم ساختاری، بیکاری مزمن، رشد منفی، فرار سرمایه… و باز هم همان نسخههای شکستخورده. انگار کسی آمده باشد قانون جاذبه را لغو کند و بعد انتظار داشته باشد توپها بالا نروند.
این بار هم نسخهی کلاسیک تکرار شده: افزایش بودجهی نظامی، سرکوب بازار، وعدهی کنترل قیمتها. امسال از هر چهار بشکه نفت قاچاق، یک بشکه سهم نهادهای نظامی شد. یعنی ۲۵ درصد صادرات نفت کشور مستقیم از سفرهی مردم برداشته شد. بعد هم مجلس میگوید: دو میلیارد یورو فوری اضافه کنید، چون ممکن است صادرات محقق نشود. یعنی مردم باید مثل شعبدهبازیهای خیابانی نگران دست کشیدن روی سفرهشان باشند.
سؤال ساده است: کجای دنیا برای مقابله با اسرائیل – کشوری که تولید ناخالص داخلیاش دو برابر ایران است و پشتش هم آمریکا ایستاده – میشود با دو میلیارد یورو وارد میدان شد؟ جواب روشن است: هیچ جا. ولی مردم باید زانو بزنند و از روی سفرهشان نگاه کنند که هستهی سخت قدرت بازی کند.
این بودجههای نظامی و سرکوب بازار نه امنیت میآورد و نه رفاه. برعکس، بحران اقتصادی را شعلهور میکند، نارضایتی را بالا میبرد و امنیت را متزلزل میکند. مردم وقتی نان شب ندارند، چه کسی برای شعار «محو اسرائیل» کف میزند؟
حقیقت ساده است: امنیت از مسیر صلح میآید، نه از مسیر «نه جنگ نه صلح». و کلید صلح در دست همان کسانی است که عمداً کشور را در مرز آتش نگه داشتهاند. اگر واقعاً دنبال امنیتاند، باید همان وظیفهی قانونی خود را انجام دهند: اعلام صلح.
و حالا برسیم به آن طنز تلخِ واقعی: اینکه بعد از ۴۶ سال هنوز فکر میکنند با نصیحت میشود اقتصاد را راه انداخت، خودش یک جوک ملی است. باز هم سرکوب بازار، باز هم کوپن، باز هم افزایش بودجهی نظامی، باز هم شعار محو اسرائیل.
مردم میمانند، سفرهشان میماند، و هستهی سخت قدرت باز هم به «کارآمدی» خودش لبخند میزند. انگار نمایش بادکنکیِ ۴۶ ساله هنوز نترکیده، ولی هیچ وقت واقعی نبوده.
هر روز یک نسخهی تازه از همان شوخیهای قدیمی: «باید تولید کنیم! باید کار کنیم!» و مردم میخندند، چون میدانند نتیجه همان است که همیشه بوده: تورم بالا، صف خرید، بازار سیاه، و وعدههایی که مثل ژلهاند، نرم و لغزنده و هیچوقت به دست نمیآیند.
دو میلیارد یورو بودجه نظامی در برابر اسرائیل؟ خندهدار است. فشارش فقط روی مردم است. کوپن دادن؟ شکست خورد. سرکوب بازار؟ شکست خورد. شعار محو دشمن؟ شکست خورد… ولی هستهی سخت قدرت باز هم انگار فکر میکند نسخهی معجزهآسا پیدا کرده. مردم فقط تماشا میکنند، میخندند، عصبانی میشوند، و منتظر هستند ببینند این نمایش بادکنکی تا کی ادامه پیدا میکند.
این چرخه، چرخهی ۴۶ سالهی باد هواست: حرف زیاد، نتیجه صفر.
مردم هزینه میدهند، سفرهشان کوچک میشود، امنیت متزلزل میشود، ولی هستهی سخت قدرت همچنان به «اقتدار» خودش لبخند میزند و مردم باید نظارهگر یک نمایش کمیک و تراژیک باشند که هر روز یک جوک جدید برایشان دارد.
@simar50
10 سپتامبر 2025, 07:52
703
شازده کوچولو :
هر کی دوستت داره برمیگرده
روباه: نه
هر کی پشیمون میشه برمیگرده
هر کی دوستت داره میمونه
https://t.me/NasimAtaei
10 سپتامبر 2025, 07:47
703
به به ببینید چه موزیکی اوردم واستون ✨
چی داری تو چشمای
نازت که دل منو میبری🩵
›› ری اکشن فراموش نشه ‹‹
❤️ 𝗖𝗵𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹: @RiMixaM
10 سپتامبر 2025, 07:36
703
سهیل مهرزادگان، معین، شهاب تیام،
شادمهر >>>>>>🩵
تقدیم شما مهربونا امیدوارم لذت ببرید 🤩
›› ری اکشن فراموش نشه ‹‹
❤️ 𝗖𝗵𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹: @RiMixaM
09 سپتامبر 2025, 05:54
703
کاش...
امیر ترکاشوند
افتخارمان این است که در دوران جمهوری اسلامیمان یک وجب از مرزهای کشورمان کم نشده؛
غافل از آنکه درونِ همان مرزها، کم از آن کم شدن نکردهایم:
بزرگترین دریاچه را خشکاندیم
سفرههای آب زیرزمینی را به نفس نفس انداختیم
هامون و هزار خاطره و افسانهاش را به حوضی کوچک رساندیم
با اینکه در مجموع منابع نفت و گاز، اولِ جهانیم اما توان بهرهبرداری از آنها را نداریم و هشتمان گرو نهمان است
در برپایی جشنهای ملی و بومی و محلی و شادیآفرین چه بسیار غنی و خودکفا و شهرهایم اما همهاش را حرام و در فهرست کالاهای قاچاق قرار دادیم
کاش آن استعدادهای شادیآفرین جایی برون از مرزها زاده میشدند
ملت و مرزش را قربانی اُمت و آنورِ مرز کردیم
کاش آنور زاده میشدیم تا بلکه کمی دیگران قربانمان روند
مرز را در خدمت آخرالزمان و رؤیاهای آن گرفتیم و در آن مسیر، سختیهای طاقتفرسا بر مردم روا داشتیم
مرز را چنان فدای فلسطینها و غزهها و هر مظلومِ دیگرِ آنور مرزی کردیم که در پیاش انواع تیرهبختیهای فلسطینی در جای جایِ مرز، در حال سر برون آوردن است
کاش در مرزی زاده میشدیم که حد یقفی برای میزان فداکاری تعریف میشد: لعلّک باخعٌ نفسک ...
مرز را همه و همه را دربست هدیه به اسلام کردیم
کاش کمی آنورِ مرز در امالقری زاده میشدیم یا مسافر زمان بعثت میشدیم تا درمییافتیم اسلام را باید به مردم و کشور هدیه کرد و نه برعکس
و هنوز سخن مهندس بازرگان در گوشها طنینانداز است که: اسلام برای ایران یا ایران برای اسلام ( امام خمینی)
@simar50
#امت_گرایی
08 سپتامبر 2025, 11:02
703
ترکیب بانو هایده و محسن چاووشی ساعت ها قفلیه :))🍀🎀
باهندزفری گوش بده🎵
›› ری اکشن فراموش نشه ‹‹
❤️ 𝗖𝗵𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹: @RiMixaM
08 سپتامبر 2025, 06:41
703
نام آهنگ : صفای اشک
🎤 استادمعین
📀 کیفیت : اورجینال
به ما بپیوندید 👇
@jadoyeesher
08 سپتامبر 2025, 03:51
703
ترکیب بانو هایده و محسن چاووشی ساعت ها قفلیه :))🍀🎀
باهندزفری گوش بده🎵
›› ری اکشن فراموش نشه ‹‹
❤️ 𝗖𝗵𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹: @RiMixaM
08 سپتامبر 2025, 03:23
08 سپتامبر 2025, ~03:52
703
Ramin Bibak - Sokoot (New Version).mp38.67 MB
07 سپتامبر 2025, 15:53
08 سپتامبر 2025, ~03:48
703
...
《 رَسَنهای زندگی 》
مارتین هایدگر، فیلسوف معاصر آلمانی، میگوید: «اگر بخواهم با شما رو راست باشم، باید بگویم که زندگی به شکلی گریزناپذیر سخت است و این ربطی به جایی که هستید و چطور زندگی میکنید ندارد.» من به آن میگویم: "اصل بقای سختی".
یعنی سختی از شکلی به شکل دیگر تبدیل میشود ولی نابود نمیشود. برای همین هم، در غرب، در یک زندگی بسیار خوب و عادی، جایی که هیچ کسی به کسی به خاطر عقایدش شلیک نمیکند و همه چیز آرام است، آدمهای زیادی هستند که روزانه مداوم قرصهای ضد افسردگی میخورند تا بتوانند خودشان را از رختخواب بیرون بیاورند!
در همینجا هم آدمهای پُف کرده، آدمهای بدحال، آدمهایی که روی لبهای از نابودی ایستادهاند، کم نیستند...
بسیاری معتقدند که پیشرفت تکنولوژی، اینترنت، نخودفرنگیهای غیرارگانیک و گلوتن، ما را اینطور کرده و قدیمها مردم خوشبختتر بودند. من میگویم: بشنوید، اما باور نکنید.
حتی هزاران سال پیش شاهزادهای هندی به نام سیدارتا یا همان بودا از قصر بلورین خود گریخت تا مفهوم زندگی را بیابد و در آخر گفت: "زندگی رنج است"؛ رنج، یا به زبان بودا "دوکا"...
هایدگر خود این مفهوم را بهگونهای دیگر بیان میکند: "اضطراب وجودی" و اضافه میکند: «اینها را نگفتم که شما را ناامید کنم. چیزهای خوب و دلنشین در دنیا کم نیست که وگرنه در چاه غم فرو میرفتید، از آنها کمک بگیرید و مثل "رَسَن" (ریسمان) به آن چنگ بیندازید و بیرون بیایید!»
یکی از این "رَسَن"ها موسیقی است.
اگر میتوانید سازی بزنید، اگر نه، به آن گوش کنید. وقتی شادید، موسیقی گوش کنید و وقتی غمگین، بیشتر موسیقی گوش کنید. زمانی که از هر حرکتی عاجز ماندید، برقصید. رقصیدن بهترین و مفیدترین کاری است که میتوانید برای روح خود انجام دهید.
هر جا ریتمی شنیدید که میشود با آن رقصید، خودتان را تکان دهید، حتی اگر ریتم چکیدن قطرههای آب از شیروانی باشد.
اگر صدای خوبی داشتید، موقع رقصیدن کمی هم آواز بخوانید؛ اگر نداشتید، هیچ اشکالی ندارد.
چیز دیگری که میتوانید انجام دهید، کتاب خواندن است.
خواندن کتاب به شما کمک میکند در دنیای تخیل، زندگیهایی دیگر را تجربه کنید که هیچگاه به طور عملی نمیتوانستید آنها را تجربه کنید.
برای همین است که قدیمها بیشتر فیلسوفها، ستارهشناس هم بودند. شاید شما نخواهید یا نتوانید منجم بشوید، اما همیشه میتوانید وقتی غمگین هستید به آسمان نگاه کنید و ببینید که غمهایتان در برابر عظمت کهکشان چقدر کوچک است...
"رَسَن"های دیگری هم هست: نقاشی، عکاسی، کاشتن درخت، آشپزی با ادویههای جدید، سفر کردن، حرکت...
ما برای نشستن خلق نشدهایم. صندلی یکی از خطرناکترین اختراعات بشری است.
به جای نشستن، قدم بزنید، بدوید، شنا کنید. اگر مجبور شدید بنشینید، برای خودتان همنشینهایی پیدا کنید و از مصاحبتشان لذت ببرید. دایره دوستانتان را به آدمهای اطراف خود محدود نکنید.
شما میتوانید تقریباً با همه موجودات زنده دنیا دوست شوید؛ گلها، علفها، ماهیها، پرندهها و حتی گربهها. حیوانها گاهی حتی از آدمها هم دوستان بهتری میشوند.
در زندگی، چاههای غم زیاد است، اما به همان نسبت، "رَسَن"های زیادی هم وجود دارد؛ سرِ رَسَنها را ول نکنید. مراقب باشید که به رَسَنهای پوسیده مثل الکل، دود، پول، غرور و موفقیت آویزان نشوید، چرا که نه تنها شما را از چاه بیرون نمیآورند، بلکه بدتر شما را ته چاه رها میکنند!
به دنبال رَسَنهای خود بگردید و اگر نتوانستید پیدایشان کنید، آنها را ببافید. آدمهای انگشتشماری رَسَنبافی بلدند؛ دانشمندان، کاشفان، مربیان فوتبال، کمدینها و هنرمندان همگی رَسَنباف هستند و با رَسَنهایی که میبافند، دیگران را از ته چاه بیرون میآورند!
اگر ما امروز از سیاهسرفه نمیمیریم، برای این است که رَسَنی را گرفتهایم که لویی پاستور سالها پیش بافته است. سمفونی شماره پنج رَسَنی است که بتهوون با نُتها به هم پیوند زده است. صد سال تنهایی رَسَنی است که گابریل گارسیا مارکز با کلمه و خیال به هم بافته است.
بیشتر رَسَنها را روزی کسانی که شاید خودشان ته چاه زندانی بودهاند، بافتهاند... مقاوم باشید و صبور...
چه زیبا مولانا پیش از هایدگر این تعابیر را در قالب شعر درآورد:
آه کردم؛ چون رَسَن شد آهِ من؛
گشت آویزان رَسَن در چاهِ من؛
آن رَسَن بگرفتم و بیرون شدم؛
شاد و زَفت و فَربه و گُلگون شدم.
@simar50
07 سپتامبر 2025, 08:43
703
...
خشم مقدس
راستش امروز، نه همایون شجریان و نه کنسرتش، حتی مسئلهی صدمِ ما مردم هم نیست.
آنچه ما را به خشم وامیدارد، چیزی است که هانا آرنت روشن و بیپرده گفته:
«وقتی عدالت اجتماعی و کرامت انسانی از میان برود، خشم مردم نه واکنشی گذرا، که وظیفهای اخلاقی است.»
سرزنش مردم بهخاطر اعتراض به یک کنسرت، اشتباهی تحلیلیست؛ برداشتی معیوب از معلولی که علتش را وارونه انتخاب کردهاند. نیایید به ما بگویید: «شما تحمل شادی مردم را ندارید.»
کسی که چنین میگوید، یا آگاهانه و برای منافع شخصی، یا ناآگاهانه و سادهدلانه، چشم بر نیمقرن نابودی زندگی چند نسل بسته و گوش بر فریادشان گرفته است.
نسلهایی با میانگین سنی بیست تا شصت سال، که شادیهایشان در طول پنجاه سال مصادره شده. حالا همین مردم را مواخذه میکنید که چرا از یک کنسرت دلخورید! انتظار دارید زن و مرد پنجاهسالهای که جوانیشان در تاراج بود، با یک «جغجغهی رنگی» که به دستشان دادهاید، احساس کنند دوباره متولد شدهاند و برای آن جغجغه از شادی جیغ بکشند و دست بزنند؟
درخواست سربهراهی از ما، با وعدهی ساز و آواز در چنین بزنگاه تاریخی، آنقدر مضحک است که خشم عمومی را شعلهورتر کرده. این خشم، دیگر یک خشم ساده نیست؛ این یک «خشم آگاه» است، خشم برآمده از فهمی عمیق، که به ندرت در جامعهای اینچنین سرکوبشده ریشه میدواند.
ماکس وِبِر، جامعهشناس برجسته، میگوید: «قدرت هنگامی مشروعیت خود را از دست میدهد که مردم دیگر نتوانند آن را با معنای اخلاقی یا قانونی پیوند دهند.» امروز خشم مردم از همین نقطه آغاز شده است: از فهم اینکه حکومت، حتی شادی را نه حق مردم، که ابزار کنترل و معامله میداند.
در این نیم قرن، بارها به ما آموختند که هر شادی بدون اجازهی حکومت، «حرام» است. پس بر ما خرده نگیرید اگر از این «یکشبه حلال شدنِ حرام» مشکوک شدهایم و پاسخش را جز یک پروژهی دیگر برای پرت کردن حواسمان نمیبینیم.
خطاب به آن عده، که با صدای کشدار میپرسند: «ای وای! با همایون دیگه چی کار دارید؟» باید گفت: نه، مسئله شخصِ همایون نیست. ما با هر کس که در این بزنگاه، بخواهد حتی ذرهای از «خشم مقدس» مردم کم کند، مسئله داریم.
میان ما و این سیستم فاسد، یک «نه»ی بزرگ ایستاده است. کنار بایستید و از مسیر این نه کنار بروید تا لِه نشوید.
#زهرا_عبدی
@simar50
#کنسرت_همایون_شجریان
#خشم_مقدس
06 سپتامبر 2025, 09:24
