703
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-47 روز
-2030 روز
آرشیو پست ها
703
...
[[ دیگر دیر شده، برای همهچیز ]]
شاید به جرأت بتوان گفت تنها خروجی کنسرت لغوشدهٔ شجریان، بدنامی همایون نزد برخی هموطنانش بود؛ آنهایی که عقیده داشتند او با این کار در پی سفیدشویی سیاهبازهاست و در میانهٔ عمیقترین بحرانها، مأموریت عادینمایی شرایط را بر عهده گرفته است. فارغ از این که چنین تحلیلی چقدر درست است، جدل بزرگ چند روز اخیر، بیش از هر زمان دیگری نشان داد جامعهٔ ایرانی تا چه اندازه رادیکال شده و با عبور از شاخ و برگها به ریشه رسیده است.
این مردم، هرگز آن مردم بیست سال پیش نیستند، همانطور که مردم ده یا حتی سه سال پیش هم نیستند. خشک و خسته، درمانده و تکیده، سرشار از سوءظن به هر چیزی؛ این محصول تام و تمام حکمرانی شماست.
به جان و جنون رساندن یک ملت یعنی کاری کنی مردم سر یک کنسرت خیابانی هم دوقطبی تشکیل بدهند و در فضای مجازی همدیگر را تکه و پاره کنند. شاید بیست سال پیش برگزاری چنین کنسرتی یک امتیاز بزرگ برای حاکمیت بود و همهٔ شهروندان را کنار هم قرار میداد. این حاکمیت اما هیچگاه چیزی را از سر اختیار و احترام به مردم نبخشید و تا مجبور نشد، از خط قرمزهای ایذاییاش عقب ننشست. تا چماق فیفا بلند نشد، دختران اجازهٔ هیچ حضوری را در ورزشگاهها پیدا نکردند و تا تراژدی جانخراش ۴۰۱ رخ نداد، اختیار زنان بالغ این سرزمین برای داشتن یا نداشتن روسری تحمل نشد. حتی تکریم نیمبند از اساطیر ملی و هویت ایرانی هم بیارتباط با جنگ دوازدهروزه و نیاز به تهییج احساسات ملی نبود.
ماجرای شک کردن مردم به کنسرت مجانی هم همین است. چطور میتوان باور کرد سیستمی که تا همین دو ماه پیش حتی تصویر ساز را هم در تلویزیون نشان نمیداد، حالا به فکر برگزاری کنسرتی در بزرگترین میدان ایران افتاده باشد؟ نه؛ این حنا، خیلی وقت است دیگر رنگی ندارد.
دیگر دیر شده، برای همهچیز. برای آواز در خیابان دیر شده، برای لایحهٔ گواهینامه موتور بانوان و رفع فیلترینگ دیر شده، برای ریبرندینگ مهرههای سوختهٔ سیاسی دیر شده، برای پادکستهای آتشین دیر شده، برای رفع حصر محصورین.... دیر شده، برای بازی شلکن سفتکن با تتلو دیر شده، برای بزک دوزک کلاهبرداران کلاش و جا زدنشان به عنوان ناجی اقتصادی هم دیر شده…
همهٔ فرصتها سوختند، به قیمت عمر و آتیه میلیونها ایرانی که سوخت و خاکستر شد. میخواهید نان بدهید، اما قبلش دندان را گرفتهاید. کاردی که به استخوان رسیده را چسب زخم علاج نمیکند. سرطان با استامینوفن خوب نمیشود.
#رسول_بهروش
@simar50
06 سپتامبر 2025, 04:36
703
خب من اومدم با یه
موزیک قفلی دیگه🤩✨
موزیک جدید پازل بند >>>>🤩
›› ری اکشن فراموش نشه ‹‹
❤️ 𝗖𝗵𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹: @RiMixaM
06 سپتامبر 2025, 04:26
703
...
طعم زندگی عادی
#مصطفی_داننده
«عادی بودن» آرزوی بزرگی برای مردم ایران است؛ همان چیزی که در بسیاری از کشورهای دیگر بدیهی به شمار میآید.
یک کنسرت خیابانی چه اهمیتی دارد که باید به حسرتی جمعی تبدیل شود؟ مردمی که موسیقی را دوست دارند و از بودن در کنار هم لذت میبرند، چرا باید در انتظار رؤیایی چنین ساده باشند؟
در ایران اما هر شادی سادهای به گناهی بزرگ تبدیل میشود. به یاد بیاورید فستیوال «کوچه» در بوشهر را؛ آنقدر نام شهدا را به میان آوردند تا نشان دهند لبخند مردم یعنی بیحرمتی.
در کشورهایی که «عادی» هستند، دولتها نخستین حامی این گردهماییها هستند. در میدان آزادی قرار بود همایون شجریان برای مردم بخواند اما حکومتیها نگران شدند.
فوتبال را ببینید؛ دوست دارند که تمام بازیها بدون تماشاگر باشد تا شاهد حضور مردم در شهر نباشند.
در لندن، چندین باشگاه فوتبال وجود دارد که هر کدام یک ورزشگاه اختصاصی دارند و گاهی هم زمان میزبان هم هستند و تماشاگر میآیند، می روند و از زندگی عادیشان لذت میبرند.
اما در کشوری «غیرعادی» همهچیز ترسناک جلوه میکند: نکند مردم شعار بدهند، نکند دختری بیحجاب باشد، نکند پسری دختری را اذیت کند… و همین «نکندها» زندگی را به بنبست میکشانند.
جالب اینجاست که آنچه برای مردم ممنوع است، برای خودیها آزاد است. کنار هم در ورزشگاه آزادی مینشینند و اسلام به خطر نمیافتد ولی همان اسلام برای خانوادههایی که میخواهند در کنار هم فوتبال ببیند، در خطر میافتد.
شک نکنید اگر امروز محمود کریمی یا رضا هلالی قصد برگزاری مراسمی در میدان آزادی داشتند، همه نهادها بسیج میشدند تا کمک کنند.
برای همین است که هرکس ایران را ترک میکند، اولین چیزی که تجربه میکند همین است: «عادی بودن همهچیز». مدام از خود میپرسیم چرا آنجا همهچیز طبیعی است و اینجا نه؟
امیدوارم روزی مردم ایران هم طعم زندگی عادی را بچشند؛ زندگیای که هیچچیز در آن عجیب نیست، اما خیلی شیرین است.
@simar50
05 سپتامبر 2025, 07:41
703
«اگر نمیتوانی با استبداد بجنگی، دستکم در دروغها و فریبهای حکومتی مشارکت نکن و بگذار حکومت بدون حضور تو کارش را انجام دهد.»
#الکساندر_سولژنیتسین، نویسنده روس و یکی از مهمترین مخالفان و منتقدان کمونیسم به این باور خودش عمل کرد و به دلیل نایستادن در کنار نظام و افشای جنایتهای استالین در کتابش به بیستسال تبعید در سیبری محکوم شد. او از آن کسانی بود که معتقدند آدمها برای انتخابنکردنها و نخواستنها و نهگفتنها هم مسئول هستند.
ما برای برگزیدن تکتک نهها در زندگی، وظیفه داریم و اتفاقا که نهگفتن و نافرمانبودن در بزنگاه، مسئولیت بیشتری هم میطلبد.
به قول م.ا. بهآذین، نویسنده و مترجم: «راه دو بیش نیست. یا فراغتِ بیثمر قدرت را به زیباییها آراستن و حق را در پایش قربانیکردن یا در کنار مردمبودن و امید را در ایشان زنده نگهداشتن و دیدگانشان را به زیبایی و حق گشودن. زیرا که زیبایی نیروست و حق نیروست، خاصه در زمینه گسترده زشتی و بیدادی که بر مردم می رود.»
ویدیو: اولین و آخرین حضور #محمدرضا_شجریان در تلویزیون جمهوری اسلامی، به مناسبت برنامه نوروز سال ۱۳۷۳. او بارها، عمیقا از این حضور ابراز پشیمانی کرد و گفت دیگر در تلویزیونی که ساز نشان نمیدهد و زن اجازه ندارد بخواند و بنوازد و برنامه ضبطشده سانسورشده را به اسم برنامه زنده قالب میکند، حاضر نخواهد شد.
آقای شجریان یکسال بعد از این حضور، از تلویزیون و رادیو خواست به هیچعنوان هیچ اثر موسیقیاییاش را پخش نکنند و سال ۸۸ وقتی در اعتراضها به تقلب انتخاباتی کنار مردم ایستاده بود، رسمی و قانونی علیه پخش صدایش از صدا و سیما اقدام کرد و گفت: «هر بار صدای خودم را از این رسانه حکومتی میشنوم که مقابل مردم
ایستاده، احساس شرم میکنم.»
#گوشه
@simar50
#هنر
#موسیقی
#استبداد
#با_مردم_بودن
03 سپتامبر 2025, 09:15
703
...
سندروم باکستر
در صحنهای از فیلم تایتانیک در حالی که کشتی در اثر برخورد با کوه یخ دچار صدمهی جدی شده بود، گروهی نوازنده در عرشهی کشتی مشغول اجرای قطعات برگزیده از موسیقی کلاسیک بودند!
آنان کار خود را به بهترین نحو اجرا میکردند و دقت میکردند که کیفیت کارشان تحت تأثیر شرایط نامناسب موجود قرار نگیرد! اما در یک کشتیِ در حالِ غرقشدن و در میان مسافرانی که از هول و وحشت در حال سراسیمه دویدن به اینسو و آنسو هستند، چه اهمیتی دارد که موسیقی کلاسیک با بهترین کیفیت اجرا شود؟!
مثالی دیگر میتواند از کتاب "قلعه حیوانات" باشد؛
طبق ماجرای این کتاب، حیوانات دست به دستِ هم میشوند و ارباب و خانوادهاش را از مزرعه بیرون میکنند و خود مدیریت مزرعه را به دست میگیرند. اولین کار آنها تنظیم عهدنامهایست که طبق آن همهی حیوانات باهم برابرند و هیچکس حق ندارد خود را ارباب و مالک دیگران بداند.
اما چیزی نمیگذرد، خوکی که مدیریت مزرعه را به دست گرفته است، آرامآرام عهدنامه را تغییر داده و برای خود و اطرافیانش حقوق و امتیازات ویژهای وضع میکند؛
در این میان، اسبی در مزرعه زندگی میکند به نام "باکستر" که به لحاظ خوشخلقی، صبوری و پشتکار، مورد احترام همهی حیوانات است. حیوانات از او میخواهند کمکشان کند تا در مورد شرایط جدید تصمیم بگیرند اما باکستر، سخت مشغول کار است و به اطرافش توجهای ندارد.
شُعار او این است: "من کار میکنم!" و احساس میکند که باید کار خود را به بهترین شکل انجام دهد و کاری به کار چیز دیگری نداشته باشد!
گرچه باکستر میتوانست از اتفاق وحشتناکی که درقلعهی حیوانات رخ میدهد جلوگیری کند، چنان با وجدان و شرافتمندانه سرش به کارش گرم بود که فقط هنگامی از تغییرات باخبر شد که خوک حاکم، او را به یک سلاخ فروخت!
در جریان زندگی هستند افرادی که چنان سرشان به کار و تخصص خود گرم است که فراموش میکنند کل این زندگی، سازمان یا کشور به کدام سو حرکت میکند!
بسیاری از افراد باهوش و سختکوش گرفتار "سندروم باکستر" میشوند و جهتگیری درست و بهموقع را از یاد میبرند.
"باکستر جماعتها" آدمهای خوب و باشرافتی هستند اما بر اولویت نادرست تمرکز کردهاند.
@simar50
#سلامت_روان
#مجله_روانشناسی_اجتماعی
#سندروم_باکستر
02 سپتامبر 2025, 10:41
703
...
سندروم باکستر
در صحنهای از فیلم تایتانیک در حالی که کشتی در اثر برخورد با کوه یخ دچار صدمهی جدی شده بود، گروهی نوازنده در عرشهی کشتی مشغول اجرای قطعات برگزیده از موسیقی کلاسیک بودند!
آنان کار خود را به بهترین نحو اجرا میکردند و دقت میکردند که کیفیت کارشان تحت تأثیر شرایط نامناسب موجود قرار نگیرد! اما در یک کشتیِ در حالِ غرقشدن و در میان مسافرانی که از هول و وحشت در حال سراسیمه دویدن به اینسو و آنسو هستند، چه اهمیتی دارد که موسیقی کلاسیک با بهترین کیفیت اجرا شود؟!
مثالی دیگر میتواند از کتاب "قلعه حیوانات" باشد؛
طبق ماجرای این کتاب، حیوانات دست به دستِ هم میشوند و ارباب و خانوادهاش را از مزرعه بیرون میکنند و خود مدیریت مزرعه را به دست میگیرند. اولین کار آنها تنظیم عهدنامهایست که طبق آن همهی حیوانات باهم برابرند و هیچکس حق ندارد خود را ارباب و مالک دیگران بداند.
اما چیزی نمیگذرد، خوکی که مدیریت مزرعه را به دست گرفته است، آرامآرام عهدنامه را تغییر داده و برای خود و اطرافیانش حقوق و امتیازات ویژهای وضع میکند؛
در این میان، اسبی در مزرعه زندگی میکند به نام "باکستر" که به لحاظ خوشخلقی، صبوری و پشتکار، مورد احترام همهی حیوانات است. حیوانات از او میخواهند کمکشان کند تا در مورد شرایط جدید تصمیم بگیرند اما باکستر، سخت مشغول کار است و به اطرافش توجهای ندارد.
شُعار او این است: "من کار میکنم!" و احساس میکند که باید کار خود را به بهترین شکل انجام دهد و کاری به کار چیز دیگری نداشته باشد!
گرچه باکستر میتوانست از اتفاق وحشتناکی که درقلعهی حیوانات رخ میدهد جلوگیری کند، چنان با وجدان و شرافتمندانه سرش به کارش گرم بود که فقط هنگامی از تغییرات باخبر شد که خوک حاکم، او را به یک سلاخ فروخت!
در جریان زندگی هستند افرادی که چنان سرشان به کار و تخصص خود گرم است که فراموش میکنند کل این زندگی، سازمان یا کشور به کدام سو حرکت میکند!
بسیاری از افراد باهوش و سختکوش گرفتار "سندروم باکستر" میشوند و جهتگیری درست و بهموقع را از یاد میبرند.
"باکستر جماعتها" آدمهای خوب و باشرافتی هستند اما بر اولویت نادرست تمرکز کردهاند.
@simar50
#سلامت_روان
#مجله_روانشناسی_اجتماعی
#سندروم_باکستر
02 سپتامبر 2025, 10:38
02 سپتامبر 2025, ~10:38
703
...
سندروم باکستر
در صحنهای از فیلم تایتانیک در حالی که کشتی در اثر برخورد با کوه یخ دچار صدمهی جدی شده بود، گروهی نوازنده در عرشهی کشتی مشغول اجرای قطعات برگزیده از موسیقی کلاسیک بودند!
آنان کار خود را به بهترین نحو اجرا میکردند و دقت میکردند که کیفیت کارشان تحت تأثیر شرایط نامناسب موجود قرار نگیرد! اما در یک کشتیِ در حالِ غرقشدن و در میان مسافرانی که از هول و وحشت در حال سراسیمه دویدن به اینسو و آنسو هستند، چه اهمیتی دارد که موسیقی کلاسیک با بهترین کیفیت اجرا شود؟!
مثالی دیگر میتواند از کتاب "قلعه حیوانات" باشد؛
طبق ماجرای این کتاب، حیوانات دست به دستِ هم میشوند و ارباب و خانوادهاش را از مزرعه بیرون میکنند و خود مدیریت مزرعه را به دست میگیرند. اولین کار آنها تنظیم عهدنامهایست که طبق آن همهی حیوانات باهم برابرند و هیچکس حق ندارد خود را ارباب و مالک دیگران بداند.
اما چیزی نمیگذرد، خوکی که مدیریت مزرعه را به دست گرفته است، آرامآرام عهدنامه را تغییر داده و برای خود و اطرافیانش حقوق و امتیازات ویژهای وضع میکند؛
در این میان، اسبی در مزرعه زندگی میکند به نام "باکستر" که به لحاظ خوشخلقی، صبوری و پشتکار، مورد احترام همهی حیوانات است. حیوانات از او میخواهند کمکشان کند تا در مورد شرایط جدید تصمیم بگیرند اما باکستر، سخت مشغول کار است و به اطرافش توجهای ندارد.
شُعار او این است: "من کار میکنم!" و احساس میکند که باید کار خود را به بهترین شکل انجام دهد و کاری به کار چیز دیگری نداشته باشد!
گرچه باکستر میتوانست از اتفاق وحشتناکی که درقلعهی حیوانات رخ میدهد جلوگیری کند، چنان با وجدان و شرافتمندانه سرش به کارش گرم بود که فقط هنگامی از تغییرات باخبر شد که خوک حاکم، او را به یک سلاخ فروخت!
در جریان زندگی هستند افرادی که چنان سرشان به کار و تخصص خود گرم است که فراموش میکنند کل این زندگی، سازمان یا کشور به کدام سو حرکت میکند!
بسیاری از افراد باهوش و سختکوش گرفتار "سندروم باکستر" میشوند و جهتگیری درست و بهموقع را از یاد میبرند.
"باکستر جماعتها" آدمهای خوب و باشرافتی هستند اما بر اولویت نادرست تمرکز کردهاند.
@simar50
#سلامت_روان
#مجله_روانشناسی_اجتماعی
#سندروم_باکستر
02 سپتامبر 2025, 10:36
02 سپتامبر 2025, ~10:42
