💔 سوزدل 💔

اسطــوره_ قسمت_567 - ببخشید. ببخشید. من خیلی بدم. خیلی حرفاي بدي زدم. ببخشید. زود قضاوت کردم. دیگه تکرار نمی شه. معذرت می خوام. کنار هم دراز کشیدیم. آن قدر میان بازوانم نگهش داشتم و نوازشش کردم تا آرام گرفت و خوابید. آن قدر نفس هایش گرم و قشنگ بود که بی اراده چشمانم بسته شد. خوابیدم و ... جهنم بود. بی شک جهنم بود. همه جا می سوخت و من از دریچه یک کمد سوختن خانه مان را می دیدم. زنی میان اتاق می دوید و جیغ می کشید. با مشت به کمد زدم. می خواستم کمکش کنم، اما گیر افتاده بودم. در باز نمی شد. داد زدم: - داداش یه کاري بکن. اما هیچ کس جوابم را نداد. سر برگرداندم. دنبال دیاکو می گشتم. نبود. این بار من توي کمد تنها بودم. صداي فریاد زن به خرخر تبدیل شد. از سوراخ نگاه کردم. مردي روي سینه اش نشسته بود. - دیاکو ... مامان ... چاقویش را در آورد. روي گردن زن کشید. داد زدم: - نــــــه! سر زن جدا شد، اما موهایش بور نه، مشکی بود. شاداب: احساس کردم پوستم دارد می سوزد. چشم باز کردم. این همه حرارت از کجا می آمد؟ سرم را حرکت دادم. دستم را از روي سینه دانیار برداشتم و تازه فهمیدم این دانیار است که این طور وحشتناك می سوزد. با احتیاط بلند شدم. دانه هاي درشت عرق را حتی در تاریکی هم می توانستم ببینم. دانه هایی که از پیشانی اش می جوشید و به سمت گردنش راه می گرفت. دکمه آباژور را زدم. رگ هاي روي فک و گردن و پیشانی اش برآمده شده بودند و عجیب بود که از تکان خوردن من بیدار نمی شد. صداي سایش دندان ها و دستی که مشت شده بود نگرانم می کرد. شنیده بودم و حتی دیده بودم که در چنین مواقعی نباید نزدیکش شد، اما نمی توانستم بنشینم و زجر کشیدنش را تماشا کنم. با ملایمت بازویش را نوازش کردم و صدایش زدم. - دانیار؟ عزیزم؟ سرش را تکان داد به شدت. تکانش دادم آرام. - دانیار؟ بیدار شو. چشم باز کرد و از جا پرید. تا خواستم نفس راحتی بکشم ... نفهمیدم چه شد. نفسم برید. چشمانم به آنی از حدقه بیرون زد و اندام هاي بدنم خشک شدند. براي حفظ حیاتم دستم را روي دستی که مثل طناب دار گلویم را در بر گرفته بود گذاشتم و مثل بره زیر تیغ به سلاخم چشم دوختم. از ریتم رفتن نبض و قلبم را حس کردم و همچنین کم شدن دردهاي جسمانی را. انگار واقعا آخرش بود آخرش.