"زنی که‌گم کردم "

من همیشه دوست داشتم از روزهای قشنگ بنویسم . اما بپذیر که بعضی روزها هرگز خوش نیست و نخواهد شد .. #عادله_زمانی @adelehz

غریب شهر توام من؛ بکش مرا و مترس که هیچ کس به دیار من این خــبر نـبَرد ~ سنجر کاشانی @adelehz

حالا شمارو نمیدونم ولی دل من میتونه تا آخر عمر با موسیقی متن فیلم مادر عمیقا غصه رو مزه مزه کنه .

از گوش دادن به ریمیکس توی ماشین متنفرم ! انگار دهه هشتاد ست به عروسی رفتم و در بشقاب شام باقالی پلو با ماهیچه ،ژله و ماست را روی هم ریختند و جلویم گذاشتند. گوش دادن به هر آهنگ را جداگانه،با طمأنینه و مزه مزه کردن هر کلمه از شعر و هر نت از موسیقی اش می‌پسندم. واقعا از ریمیکس متنفرم!! #عادله_زمانی @adelehz

داشتم چای می‌ریختم که ناگهان یاد آن دختر کُرد افتادم؛ همان دختری که چند ماه پیش، همراه خواهر کوچکش، از زندان خانگی پدر و نامادری‌اش نجات پیدا کرد. یادم آمد که این مدت چندین عمل جراحی را پشت سر گذاشته، حالش رو به بهبود است و حالا همراه مادر و خواهرش به خانه‌ای نقل مکان کرده‌اند که شهردار در اختیارشان گذاشته است. اما بعد دلم گرفت. با خودم فکر کردم آخر شب‌ها، وقتی همه‌جا ساکت می‌شود، او به چه چیز فکر می‌کند؟ آیا هنوز گاهی بی‌اختیار بغض می‌کند و در دلش زمزمه می‌کند: «بابا... چرا با من چنین کردی؟» به گمانم، حسِ مظلوم واقع شدن، آن هم از سوی کسی که باید پناهت باشد، از کثیف‌ترین و ویران‌کننده‌ترین تجربه‌هایی است که یک انسان می‌تواند از سر بگذراند. زخمی نامرئی شاید جسم را بتوان درمان کرد، اما ردّش تا سال‌ها بر جان می‌ماند. نمی‌دانم چرا امشب، درست در پایان روز، یاد آن دختر افتادم. شاید بعضی آدم‌ها، حتی وقتی دیگر در خطر نیستند، اندوهشان از ذهن آدم بیرون نمی‌رود. فقط امیدوارم روزی برسد که شب‌هایش را بدون هجوم خاطره‌ها به صبح برساند؛ هرچند می‌دانم بعضی زخم‌ها هرگز کاملاً خوب نمی‌شوند. بعضی کودکی‌ها برای همیشه در همان خانه‌های تاریک جا می‌مانند؛ جایی که هیچ‌وقت کسی پاسخ آن یک سؤال را نداد: «چرا؟» و آرزو می‌کنم خدا، جایی در وسعت عدالتش، حق تمام مظلومان جهان را از ظالمان بگیرد؛ چون بعضی اشک‌ها روی زمین خشک می‌شوند، اما هرگز از حافظه آسمان پاک نخواهند شد. #عادله_زمانی @adelehz

چه خاطراتی داشتیم و یک به یک به خاطره ها می پیوندد🥺❤️ @adelehz

خوب ست که انسان بتواند لحظاتی از خلقتش صرف خودشناسی کند،نه آن خودشناسی کلیشه ای روان شناسی های زرد،من هدفم از خودشناسی فرو رفتن در آغوش خود است،رها شدن در اقیانوس منیت،بی پرده و عریان رویت کردن وجود خود چه جسم باشد چه جان آخر آدمی که خودش را نشناسد چگونه قادر خواهد بود دیگران را بشناسد . من آن لحظات فرو رفتن در آغوش خود را جز ارزشمندترین قسمت‌های حیات میدانم . #عادله_زمانی @adelehz

مامانم از این ماهیتابه های جدا شونده داره نصف شو گذاشتم تو کابینت نصف دیگه شو یادم رفت!! مامانم اومده میگه بقیه ی ماهیتابه کو؟ من تازه یادم‌اومد این دوتاست :) و نصف دیگه شو هم باید جمع کنم بعد شکایت هم دارم چرا تو کارهای خونه بهم اعتماد نمیکنه😂

مشاورم می‌گفت «سوگواری‌ها تا پایان عمر ادامه می‌یابند.» شکل و شمایل و شدتِ سوگواری عوض می‌شود، اما آدم‌ها تا پایان عمر برای آدم‌ها و روابطِ از دست‌رفته‌شان سوگواری می‌کنند. درست است که آخرین مرحلهٔ سوگواری «پذیرش» است، اما پذیرش به معنای «پایان» نیست، به معنای «پذیرشِ واقعیتی انکارناپذیر» است؛ به معنای «هم‌زیستیِ مسالمت‌آمیز با سوگ» است. «چینی نازکِ تنهایی» آدم‌ها در طول عمرشان تَر‌َک می‌خورد. عمرِ درخت‌ها را از روی تعدادِ شیارها حدس می‌زنند، عمر ِ آدم‌ها را از روی تعدادِ ترک‌ها. ابراهیم سلطانی از کانال التیام روان @adelehz

خشم یکی از بدفهمیده‌ترین هیجان‌های انسانه. زیر خشم خیلی وقت‌ها ترس، شرم، غم یا احساس بی‌قدرتی خوابیده؛ اما چون آسیب‌پذیری سخت‌تره، خشم زودتر خودش رو نشون می‌ده، "انگار ترجیح می‌دیم داد و بیداد کنیم تا کسی نفهمه چقدر درد کشیدیم" • Reyhaneh • @adelehz

باشد که در اوج لطف و منت تو بر بنده ات ،فراموشت نکنم یا ربی که هر آنچه هست از لطف تو و هرچه نیست از حکمت توست . #عادله_زمانی @adelehz

بگذار بپذیریم که زن با بودنش هرجایی را زیباتر می کند . رنگ شهرها را از خاکستری به سبز زمردی برمی گرداند . به خانه هوایی تازه می بخشد و خیابان‌ها را به رنگ آغشته می کند . هر شهری که در ان زنی نخندد ویران است ولو که آبادترینِ شهرها باشد . #عادله_زمانی تماشای بازی فوتبال کردستان زیبا @adelehz

ولی من همیشه اینجوری نبودم یه زمانی طرفدار کاظمیان و پژمان جمشیدی بودم 😎😂