دمی با شعر

به مغرب سینه‌مالان قرص خورشید نهان می‌گشت پشت کوهساران فرو می‌ریخت گردی زعفران‌رنگ به روی نیزه‌ها و نیزه‌داران ز هر سو بر سواری غلت می‌خورد تن سنگین اسبی تیرخورده به زیر باره می‌نالید از درد سوار زخم‌دار نیمه‌مرده به چنگال تغابن گیسوان کند زن خوارزمشه با نالهٔ زار نهاد از دیده بر رخسار فرزند به جای بوسه، لختی اشک خون‌بار به غرّش آمدند از بهر تاراج ز هر سو تندرآسا ترکمانان به تاراجِ گران‌مایه‌ترین گنج جلال و دولتی در زیر دامان جلال‌الدین خوارزم آن یلِ گُرد پسر را دید و اشکِ مادرش را به یاد آورد از آن خون‌ها که می‌ریخت سپاهِ ترکمانان کشورش را به روی دست‌ها بگرفت ناگاه چو درّی، کودکِ دُردانه‌اش را به شطّ سِند بسپردش به حسرت مهِ تابانِ دولت‌خانه‌اش را پس آنگه کودکان و همسران را یکایک در خروشِ سِند بفکند که در چنگالِ خوارِ ترکمانان نبیند شاهِ خوارزم، اهل و پیوند چو بگذشت از سرِ آن موجِ خونین به سِندِ خشمگین افکند تن را به شطّ سِند و موجِ سهمگینش سپرد آن هیکلِ رویین‌تن را فرو شد آفتابِ دولتِ شاه به دریایی کز او خیزد خروشان ولیکن تابشِ آن مهرِ رخشان به چشمِ خصم رفت از موجِ جوشان به خشم و کینه چنگیزِ جهان‌سوز به ساحل تاخت اسبِ تازی‌اش را نشان می‌داد با انگشتِ خونین به فرزندان، یلِ غازی‌اش را «از این زاینده‌مردان، مادرِ دهر نزاد و نیز نتواند که زاید پسر باید چنین از مادرِ گرد وگرنه، هیچ مادر گو نزاید!» #مهدی_حمیدی‌شیرازی @posher