فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
رفتن به کانال در Telegram
🌱روانکاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما 📍مصطفی سلیمانی (دکتری فلسفه کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت) 📱ارتباط با من: @mostafa_soleymani63 . 🔖اینستاگرام: https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
نمایش بیشتر7 466
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
+27 روز
-230 روز
آرشیو پست ها
تواضعِ افراطی و فوایدِ آن!
معمولاً به کسی که مغرورانه رفتار میکند، در خلوتِ خودم لبخند میزنم و رهایش میکنم. ولی کفری میشوم و نمیتوانم قورت بدهم کسی را که سعی میکند در فضای عمومی همیشه «تواضعِ افراطی» نشان بدهد. متأسفانه شامهای قوی هم میپندارم دارم برای درکِ تفاوتی که رفتار متواضعانه با منشِ ریاکارانه دارد.
خیال میکنم چنین کسانی در اهلِ فرهنگ و رسانه، با چنین رفتاری، یکسره در حالِ فریب دادن همگاناند بهقصدِ جذبِ مخاطب بیشتر؛ یکجور سرمایهگذاری مثلاً – تا بتوانند حرفشان، نظرشان، جنسشان، و اساساً خودشان را، بهوقتِ نیاز، بهتر و آسانتر به دیگران بفروشند.
این جمله منسوب است به ژان دو لا برویر، اندیشمندِ فرانسویِ قرنِ هفدهم و نویسندهی رسالهی «رفتارها و خلقیاتِ قرنِ ما» که «تواضعِ بیجا آخرین مرتبهی تکبر است». بهقول دوستی، تواضعِ افراطی نشانهی تکبر و غروری است که متواضعِ افراطی سعی میکند آن را انکار کند، و حتا یعنی که آی بیایید مرا بستایید، بس که خوبی و فروتنی ازم میبارد.
شفیعی کدکنی هم که گاهی خودش، بهاشتباه، متهم به تواضعِ افراطی میشود، کتابِ «ادوارِ شعرِ فارسی»اش را اینگونه شروع میکند: «افراط در فروتنی دلیلِ ادعاست. گویا این سخن را در کودکی به نامِ سیدجمالالدین اسدآبادی خوانده بودم. هرکسی که گفته است، راست گفته است و من نمیخواهم چندان فروتنی از خود نشان دهم که دلیل ادعا باشد…»
یا مثلاً ابراهیم گلستان – که کم نیستند آنها که میگویند تبختر از کلام و رفتارش میبارد – پا را از این معنا هم فراتر میگذارد و در کتابِ «گفتهها» فروتنی را «دروغِ وارونه» توصیف میکند.
وقتی تواضعِ افراطی در کسی تبدیل به یک الگوی رفتاری شود، دیگر فقط پای تکبر و یا مدعی بودن در عینِ وانمود کردن به مدعی نبودن در میان نیست؛ بلکه میشود «منشِ ریاکارانه» که زیربنای آن ناراستی است و انجامش فریبِ مخاطب (مخاطبان).
من هر آنقدر که در فضای عمومی ـ بهطور خاص شبکههای اجتماعی ـ لذت میبرم از معاشرت با آنانی که بزرگاند اما متواضع، پرهیز میکنم از آنهایی که با فروختنِ تواضع در پی بزرگ شدن (یا بزرگتر شدن و بزرگ ماندن) در چشم دیگراناند، و کفری میشوم از گرمیِ بازارشان در میانِ انبوهِ مخاطبانی که ـ شاید از بس تواضع ندیدهاند و بیاعتنایی چشیدهاند – ناآگاهانه بهترین مشتریانِ ریاکاراناند.
مرزِ میانِ تواضع و ریا بهباریکیِ موست، اما تفاوتِ رفتارِ فروتنانه با منشِ ریاکارانه و تواضعِ افراطی، دستکم در نگاهِ من، روشنتر از خورشید است.
🔸️رضا شکراللهی
🍀❤️ @filsofak
05 اکتبر 2020, 04:10
اگر به کسی بگویید دوستش دارید و او به شما پاسخ دهد: «خوب، من تو را دوست ندارم»، آیا دلیلی برای رنج کشیدن شماست؟ فقط چون کسی شما را رد کرده، به این معنا نیست که شما نیز خودتان را رد کنید.
اگر یک نفر شما را دوست ندارد، کسی دیگر شما را دوست خواهد داشت.
همواره یک نفر دیگر وجود دارد.
بودن با فردی که میخواهد با شما باشد، خیلی بهتر از بودن با کسی است که مجبور است با شما باشد.
#استادی_در_عشق
#دون_میگوئل_روئیز
🍀❤️ @filsofak
03 اکتبر 2020, 06:00
یه زن عاشقِ خوشحال، غذا رو میسوزونه ولی يه زنِ عاشقِ غمگين، اصلاً يادش میره زير اُجاق رو روشن كنه!
Sabrina/ 1954/ Billy Wilder
🍀❤️ @filsofak
03 اکتبر 2020, 05:30
کاریزمای والدین
وقتی یکی از والدین، بنابه هر دلیلی فوت میشود، معمولا بالانس عاطفی، اقتصادی و روانی خانواده دچار نوسان خواهد شد و بهتبع این تغییرات، تربیت کودک و شیوه فرزندپروری و حمایتگری وی نیز بههم میریزد، تا جاییکه اطرافیان و بستگان بهدلیل ترحم منفی و توجه مضاعف به کودک، ناخواسته کودک را بهسمت رفتارهای ناسازگارانه همچون پرتوقعبودن، ریاستطلبی، پرخاشگری، خودبرتربینی، بهانهگیری و در نهایت کمرنگکردن اقتدار و کاریزمای مادر/پدر خواهند کرد تا جاییکه بعد از گذشت یکسال که بستگان از تاب و تب فوت والد و ترحم مضاعف به کودک فاصله گرفتند، مادر/پدر میماند و یک کودک نافرمان پرتوقع ریاستطلب.
پس لطفا بعد از فوت والد کودک، باز هم نقش اول تربیتی را بگذارید مادر/پدر بازی کند و در سبک ارتباطی خود با کودک با احتیاط عمل کنیم که ناخواسته، به رشد روانی، عاطفی و اجتماعی کودک آسیب نرسانیم.
🔸️|دکتر مختار ویسانی، دکترای روانشناسی کودک و نوجوان|
🍀❤️ @filsofak
01 اکتبر 2020, 15:01
احساسات و اعتماد به آن
🔸️ترجمه و صدای دکتر ایمان فانی
|کانال مدرسه زندگی|
🍀❤️ @filsofak
01 اکتبر 2020, 15:01
انتخاب دوست
سؤال
ویژگیهای دوست خوب چیست؟ به بیانی دیگر چه کسی را به دوستی بگیرم و چه کسی را به دوستی نگیرم؟
دوست باید سلامت روانی داشته باشد؛ مثلا اگر دوست شخصیت اضطرابیای داشته باشد و یا شخصیت وسواسیای داشته باشد یا بدبین یا ناامید باشد؛ این عوالم دوستی را تحت تأثیر قرار میدهد. اما علاوه بر این ویژگی، دوست باید حداقل حد نصاب کمالات اخلاقی را داشته باشد. چند ویژگی بسیار مهم است که باید در دوست باشد:
۱. اگر دوست متکبر و مُتبختر و متفرعن باشد، شما در ارتباط با او نابود میشوید.
۲. اگر دوستتان حسد داشته باشد، ارتباط شما از بین میرود.
۳. اگر علائق ناسازگاری هم با شما داشته باشد از ارتباط با او لذت نمیبرید. مثلا وقتی گفتوگو در اختیار شماست بهسمت و سویی میرود و وقتی گفتوگو در اختیار اوست به سمت و سوی دیگری میرود و بنابراین در دوستی باید علائق مشترک وجود داشته باشد. حتی اگر سنخ روانی متفاوت است باید لااقل علائق مشترک وجود داشته باشد. البته آدم که نباید با تمام عالم و آدم دوستی داشته باشد. دوستی چیزی نیست که دائما دامنهاش را گسترد. ما فکر میکنیم که اگر اسم ۷۰۰ نفر را در دفترچه تلفن خودمان داشته باشیم، خوب است ولی دوستی معنایش این نیست. عُلقههای مشترک هنری بسیار اهمیت دارند. مثلا دوستی که در تمام عمرش تا به حال رمان نخوانده است، من نمیتوانم دوستیای با او داشته باشم چون هیچ وقت نمیتوانم راجعبه رمان با او حرف بزنم در حالیکه دوست کسی است که آدم بتواند با او بحث و شکوا بکند، درد و دل بکند و باورهایش را در میان بگذارد.
۴. اختلافنظرهای عمیق هم دوستی را از بین میبرد. با اینکه نباید از بین ببرد ولی عملا از بین میبرد. من اگر کسی سلامت روانی و کمال اخلاقی داشته باشد هر عقیدهای هم داشته باشد با او میتوانم دوستی کنم. منتها در اکثریت قریب به اتفاق، اختلاف عقیده اگر از حدی بیشتر بشود، دوستی دوام نمیآورد.
نکتهی آخر اینکه وقتی دوستی تعدادش افزایش پیدا بکند، شما حق دوستی را نمیتوانید ادا کنید و هم شما وجدان اخلاقیتان رنجور میشود و هم او از شما میرنجد. وقتی شما مثلا ده تا دوست داشته باشید میتوانید سالگشت تولد هر کدام را تبریک بگویید و حتی در تولدشان شرکت کنید ولی اگر ۵۰۰ تا دوست داشته باشید چنین کاری امکانپذیر نیست. البته فقط این نیست و بلکه اینکه شاید حتی نتوانید احوالشان را هم بپرسید. این دوست را میرنجاند. من معتقد هستم که اگر دوستان خود را گزیده کنیم خیلی بهتر از آن است که تعداد دوستها زیاد بشود.
من به یک نوع دوستی هم اعتراض دارم و آن دوستیهایی است که به حسب تصادف پیش میآیند و مثلا اگر با کسی در مجلسی سلامعلیک کردم بخواهم به او نیز شماره تلفن بدهم و شماره تلفنشان را بگیرم که آنها نیز بار خاطر من بشوند! که از این به بعد باید با تکتک آنها هم سلام و تعارف داشته باشم.
اگر کسی با خلوت و تنهایی خودش سر و کار داشته باشد بهتر است تا اینکه با دوستانی که این ویژگیها را ندارند، دوستی داشته باشد.
سؤال
استاد! شما احسان را جزو ویژگیهای لازم یک دوست برنشمردهاید. آیا لازم نبود؟
نه! من فکر میکنم اگر این ویژگیها وجود داشته باشد، حتی اگر دوست، احسان آگاهانهای هم به شما نکند، حضورش برای شما یک احسان است. البته اگر کسی این ویژگیها را داشته باشد، آهستهآهسته خودش به احسان هم کشیده خواهد شد. دوستی که حتی برای من هدیهای نمیآورد و یا مرا دعوت نمیکند، اگر آن ویژگیها را داشته باشد، باز هم این دوستی خوب است
🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
01 اکتبر 2020, 15:01
زندگی؛ تنها یک فرصت برای شادبودن
|کانال صدانت|
🍀❤️ @filsofak
01 اکتبر 2020, 15:00
چرا هیچ اجماعی درباره چیستی، کجایی و هستی ایران موجود نیست؟
چرا یکپارچگی و همبستگی جای خود را به چنددستگی و گسستگی داده است؟
چرا فلسفه حیات حکومت و حاکمان با فلسفه حیات جامعه متفاوت است؟
🔸️|گفتگوی اعتماد آنلاین با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
01 اکتبر 2020, 15:00
«خوشی» حالی است که زود میآید و زود میرود. «رضایت» مقامی است که دیر میآید و دیر میپاید. «خوشی» دست میدهد، یعنی عاطفهای انفعالی است. «رضایت» را اما باید به دست آورد، یعنی بودنی فعالانه است. انسان خوش، لزوماً از خودش و زندگیاش راضی نیست. میخندد، اما تهِ خندهاش طعم گس ملال و افسردگی است. «خوشی» اندوه را میزداید، اما ملال و افسردگی را نه. «رضایت» اما گاه ته رنگ اندوه دارد. انسان راضی همیشه شاد نیست، اما ملول و افسرده هم نیست. «خوشی» واکنش عاطفی ماست نسبت به حضور «لذّت». «رضایت» اما نوع بودن ماست در حضور «معنا». «لذّت»های زندگی خوشی میآورد، «معنا»ی زندگی رضایت. از بدیهای روزگار ما این است که بیشترمان از رضایت به خوشی بسنده کردهایم.
🔸️آرش نراقی
🍀❤️ @filsofak
01 اکتبر 2020, 00:19
تفکر جعبهسیاهی
در زندگی روزانه ما انسانها با اغلب ناتوانیها، شکستها و باختها روبرو میشویم که بیشتر آنها گریزناپذیر و یک واقعیت آشکار هستند.
برتراند راسل میگوید: هیچچیز خستهکنندهتر و در بلندمدت زجرآورتر از تلاش روزانه برای باور به چیزهایی نیست که هرروز غیرقابل باورتر میشوند. دستکشیدن از این تلاش، یک شرط ناگزیر خوشبختی پایدار و قطعی است.
البته این اغراقآمیز است چون خوشبختی قطعی و پایدار وجود ندارد. با این همه راسل درست میگوید که خودفریبی با زندگی خوب، ناسازگار است. وقتی آنچه را که میبینید باب میلتان باشد، پذیرفتن حقیقت آسان است. ولی وقتی حقیقت برخلاف میلمان هست، پذیرش آن دشوار است.
پذیرش بیقید و شرط شکستها، کمبودها و باختها چگونه امکانپذیر است؟
اگر بخواهید روی پای خودتان بایستید به مشکل بر میخورید. معمولا دیگران را بسیار واضحتر از خودتان میبینید. بنابراین بهترین کاری که میتوانید انجام دهید، یافتن یک دوست یا شریک قابل اعتماد است که تمام معایبتان را همانطور که هست، نشانتان دهد. حتی در اینصورت هم مغز شما تمام تلاشش را میکند تا حقایقی را که دوستشان ندارد، نادیده بگیرد. اما با گذشت زمان، یاد میگیرید که قضاوتهای دیگران درباره خودتان را جدی بگیرید.
درکنار پذیرش بیقید و شرط، به یک جعبه سیاه هم احتیاج دارید. جعبهسیاه یک دستگاه تقریبا خرابنشدنی ثبت اطلاعات حرکت در هواپیما یا کشتیها است که در هر ثانیه هزاران داده، شامل مکالمات خلبان یا ناخدا را در کابین ضبط میکند و بدین ترتیب علت دقیق وقوع حادثه راحتتر تشخیص داده میشود.
باید بتوانید جعبه سیاه خودتان را بسازید.
هروقت که تصمیم بزرگی میگیرید، آنچه را که در فکرتان میگذرد یادداشت کنید؛ فرضیات، افکار، برنامهها، روشها و نتیجهگیریهایتان. اگر تصمیمتان در نهایت بهدردنخور از آب در آمد، به اطلاعات ثبتشده جعبه سیاهتان نگاه کنید. البته یک دفترچه ساده برای ساخت جعبهسیاهتان کفایت میکند.
باید تمرین کنید که بتوانید دادههای جعبهسیاهتان را بهدرستی و دقیق تحلیل کنید و پیدا کنید که چه چیزی باعث اشتباه هدف شما شده است.
پذیرش بیقید و شرط جعبهسیاهی، بهخودیخود کافی نیست. باید اشکالات خود را شناسایی و اصلاح کنید.
چارلی مانگرو، شریک تجاری وارن بافت، میگوید: اگر مادامیکه یک مشکل قابلحل است به آن حمله نکنید و معطل کنید تا دیگر غیرقابل حل شود، در واقع اینقدر ابله هستید که حقتان است با چنین مشکلی مواجه شوید.
اگر تکلیفتان را با واقعیتها روشن نکنید، بهزودی واقعیت تکلیفش را با شما روشن خواهد کرد.
🔸️هنر خوبزندگیکردن
رولف دوبلی
❤️🍀 @filsofak
30 سپتامبر 2020, 03:17
من کاملا متقاعد شده ام که برای شکست خوردن فرمولی وجود دارد: سعی در راضی کردن همه و نادیده گرفتن تپش های درونی خودمان.
🔸️وین دایر
🍀❤️ @filsofak
30 سپتامبر 2020, 03:10
🟢 جامعه فساد زده از بالا باید درست شود یا از پایین؟
🔸معمولا فساد از «خواص» شروع میشود و به «عوام» سرایت میکند و صلاح، برعکس از «عوام» و تنبه و بیداری آنها آغاز میشود و اجبارا «خواص» را به صلاح میآورد، یعنی عادتا فساد از بالا به پایین میریزد و صلاح از پایین به بالا سرایت میکند.
🔹روی همین اصل است که میبینیم امیرالمؤمنین علی(ع) در تعلیمات عالیه خود، بعد از آنکه مردم را به دو طبقه «عامه» و «خاصه» تقسیم میکند، نسبت به صلاح و به راه آمدن خاصه اظهار یأس و نومیدی میکند و تنها عامه مردم را مورد توجه قرار میدهد.
🔸این، فکر غلطی است از یک عده طرفداران اصلاح که هروقت در فکر یک کار اصلاحی میافتند، «زعماء» هر صنف را در نظر میگیرند و آن قلههای مرتفع در نظرشان مجسم میشود و میخواهند از آن ارتفاعات منیع شروع کنند.
🔹تجربه نشان داده که معمولا کارهایی که از ناحیه آن قلههای رفیع آغاز شده و در نظرها مفید مینماید، بیش از آن مقدار که حقیقت و اثر اصلاحی داشته باشد، جنبه تظاهر و تبلیغات و جلب نظر عوام دارد.
🔸️ استاد مطهری، مقدمه کتاب داستان راستان
🍀❤️ @filsofak
30 سپتامبر 2020, 03:02
آیا دروغگفتن همان گفتن جملاتی است که کاذب اند؟
«حتی ممکن است با گفتن حقیقت هم کسی را فریب داد. مثلاً من میتوانم در پیادهروی جلوی کاخ سفید بایستم و با موبایلم به دفتر مرکزی فیسبوک زنگ بزنم و بگویم: «سلام، من سام هریس هستم. من از کاخ سفید به شما زنگ میزنم و میخواهم با با مارک زوکربرگ صحبت کنم.» این حرفهای من، به یک معنا، راست است —اما معلوم است که حرفهایی است حسابشده به قصد فریبدادن. آیا دروغ گفتهام؟ بسیار قریب به واقع بله. دروغگفتن یعنی عامدانه دیگران را گمراهکردن، آن هم زمانی که آنها انتظار سخنی صادقانه دارند.»
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دروغ / ارادهٔ آزاد | سام هریس | خشایار دیهیمی
🍀❤️ @filsofak
28 سپتامبر 2020, 03:06
آموزش حریم خصوصی به کودکان
#مصطفی_سلیمانی
🔸️همه والدین و مربیانِ متخصص و دلسوز، با افزایش سن کودک، به فکر آموزشهای بیشتری به او، در راستای محافظت از بدنش میافتند.
کودکان و نوجوانان میبایست متناسب با سن و فهم خود، آموزشها و مهارتهای لازم را دریافت کنند.
🔸️در این میان، مسألهای که باید برای والدین به عنوان یک زنگ هشدار باشد، این است که طبق آمارهای موجود، کودکانِ زیر پنج سال، عمدتاً از طریق آشنایان مورد تعرض قرار گرفتهاند.
در مراکز مشاوره کودک و نوجوان، از زبان بسیاری از والدینی که کودکانشان مورد تجاوز یا آزار جنسی قرار گرفتهاند، به وفور شنیده شده است که:
«به خوبی از کودکان خود مراقبت میکردهاند و حتی فکرش را هم نمیکردهاند که این اتفاق برای کودک آنها رخ دهد».
قسمتِ دردآورِ ماجرا این است:
«بسیاری از کودکانی که کمتر از ۵ سال سن دارند و مورد آزار جنسی قرار گرفتهاند، میگویند متجاوزان خود را میشناختهاند. با توجه به این موضوع، حتی به آشنایان هم نمیتوان کاملاً اطمینان کرد. در نتیجه، بهترین راه موجود، آموزش دادن به آنهاست.
#حریم_خصوصی
#تربیت_جنسی
🍀❤️ @The_meaningoflife
27 سپتامبر 2020, 04:22
جهان را آنگونه می بینم که دوست دارم
✍️ فردین علیخواه
در درس انحرافات و آسیبهای اجتماعی و در بحث از فرایند اجتماعیشدن کودکان ایرانی، چند کتاب مقطع ابتدایی و لوازمالتحریر دانشآموزان را با خودم به کلاس میبرم که یکی از آنها کتاب «هدیههای آسمانی» است که به تعلیموتربیت اسلامی و به طور خاص آموزش نماز اختصاص دارد. این کتابها را از دختران دانشآموزی گرفتهام که آن مقطع تحصیلی را به اتمام رساندهاند. شاید بپرسید که چرا کتابها را به دانشجویانم نشان میدهم؟ در این کتابها عکسهایی از دختر و پسری دیده میشود که با ظاهری کاملا «شرعی» مشغول انجام فریضه نماز هستند. موضوعِ مهم از نظر تحلیل اجتماعی آن است که دانشآموزان دختر با مدادهای رنگی تمام صورت و ظاهر دختر(مدل) حاضر در عکسها را (حتی هنگام انجام فریضه نماز) امروزی کردهاند یعنی لب، گونه، چشم و ابروی او را به شکل دخترانی درآوردهاند که به طور معمول در زندگی روزمره ایرانی شاهد هستیم. دانش آموزان دختر خودشان دست به کار شده اند و وظیفه رنگ آمیزی و شاداب کردن تصویر را بر عهده گرفته اند. پس از این کتابها، لوازمالتحریر دانشآموزان را روی میز میچینم و به دانشجویان نشان میدهم. دفتر، مداد، پاککن و دفترچه یادداشت. بر روی هر کدام از این وسایل عکس، نام و نشانی نشسته است که 180 درجه با محتوای کتابهای درسی در تضادند. مثلا عکسهایی از چند دختر نوجوان با ظاهری امروزی که میکروفون به دست گرفتهاند و آواز میخوانند و میرقصند. عکسهایی از عروسک باربی در موقعیتها و حالتهای مختلف، عکسهایی از چند شخصیت مشهور کارتونی محصولات کمپانی والتدیزنی.
✅از نشان دادن این وسایل چه نتیجهای میگیرم؟
برخی از جامعهشناسان معتقدند که مخاطب/ خواننده معنای خاص خودش را بر محتوا/ متن اعمال میکند. به تعبیر حرفهایتر، خوانش خوانندگان از متن لزوما با خوانش پدیدآورندگان آن متن همسان نیست و میتواند در تضاد با اهداف و مقاصدی باشد که پدیدآورندگان مد نظر داشتهاند. در مثال بالا دانشآموزان معنای خاص خود را بر متن تحمیل میکنند. آنان کتاب و عکسهای آنرا آن طوری تعبیر و تفسیر میکنند که میخواهند باشد. این امر بیانگر موضوعی است که برخی از متفکران و محققان جامعهشناسی به ویژه محققان «مؤسسه مطالعات فرهنگی بیرمنگام» با عنوان «مقاومت» از آن یاد میکنند.
✅دومین نتیجه از مثال یادشده، تعارض و تضاد نهادهای اجتماعیکننده در ایران است که به اشکال مختلف، حتی در وسایل داخل کیف مدرسه دانشآموزان نیز خودش را آشکار میسازد. منظور، شاهد آن هستیم که ارزشها و هنجارهای جاری و ساری در «جهان زندگی» با ارزشها و هنجارهای مورد نظر« سیستم» در تضاد قرار دارد. سیستم با موسیقی میانه خوبی ندارد و حال آنکه در جهانِ زندگی خانوادهها فرزندان خود را با افتخار به کلاسهای موسیقی میفرستند. سیستم با رقص میانه خوبی ندارد ولی موسیقی و رقص در جشن تولد همین دانشآموزان همواره طنینانداز میشود. رقص و همخوانی دانشآموزان با آهنگ جنتلمن ساسیمانکن در حیاط برخی از مدارس کشور بهترین شاهد بر این ادعاست. سیستم دستورالعمل خاص خودش را برای پوشش دارد و این در حالی است که در جهانِزندگی آنچه در کوچه، خیابان، مترو و پارک میبینیم با این دستورالعمل فرسنگها فاصله دارد. همچنان میتوان این مثالها را ادامه داد.
✅و اما پرسش مهم: به راستی کودکانی که مدام در معرض نهادهای اجتماعیکنندهای قرار دارند که آثار و برنامههای همدیگر را در زمینه تعلیموتربیت به معنای واقعی کلمه «خنثی میکنند» از نظر شخصیتی چه نوع کودکانی خواهند بود؟ من فکر می کنم که یکی از دلایل آنکه ما ایرانیان مخزن ارزشهای متناقض و متضادیم همین فرایند اجتماعیشدن متناقضمان است. مثالی می زنم که فکر می کنم بسیار گویاست: چند سال قبل یکی از شبکههای ماهوارهای در کشورهای همسایه مسابقه رقص ترتیب داده بود که محمد خردادیان یکی از داوران آن بود. قبل از مسابقه چند دقیقه با دختران و پسرانی که از ایران در این مسابقه شرکت کرده بودند مصاحبه میشد. برخی از آنان برای کسب موفقیت در رقص، یا به اهل بیت متوسل میشدند و یا از خانواده و دوستانشان میخواستند که در نماز برایشان دعا کنند!
توضیح عکس: پشت جلد همان دختر روی جلد است.
https://bit.ly/3bOwaJp
🍀❤️ @filsofak
26 سپتامبر 2020, 17:33
🍃 یادداشت روانشناسی
موضوع: فرزندان و خودمراقبتیِ جنسی
نویسنده: #مصطفی_سلیمانی
همه والدین و مربیانِ متخصص و دلسوز، با افزایش سن کودک، به فکر آموزشهای بیشتری به او، در راستای محافظت از بدنش میافتند.
کودکان و نوجوانان میبایست متناسب با سن و فهم خود، آموزشها و مهارتهای لازم را دریافت کنند.
** تبیین خودمراقبتیِ جنسی
وقتی یک فرد، آگاهیهای لازم را در مواجهه با خطرات و تهدیدهای جنسی کسب کند و از لحاظ جنسی از خودش محافظت نماید، پیداست که به فهمِ لازم در این زمینه رسیده است.
مراقبت از خود در این امور، ریشه در تربیت صحیح جنسی دارد؛ زیرا اولین جایی که فرزندان میتوانند از خطرات احتمالی ایمن باشند، خانواده است.
بنابراین، خانوادهای که بتواند به لحاظ جنسی فرزندش را درست تربیت کند، میتواند پایه یک رفتار صحیح، به لحاظ خودمراقبتی جنسی را در او رشد بدهد.
۱. وضع قوانین و داشتن دیالوگ با فرزندان:
تربیت جنسی سن و زمان نمیشناسد. والدین حتی در سنین پایین هم میتوانند برنامهای را برای ارائه آموزشهای لازم در این خصوص پایهگذاری کنند. کودکان در این سنین، بیشتر از گفتار، به رفتار و عملکرد والدین دقت میکنند و برای خودشان الگوسازی میکنند.
نکته حائز اهمیت اینکه تربیت جنسی و آموزش حریم خصوصی به فرزندان، میبایست با توجه به مرحله تحول فکر آنها، بر اساس نیازها و سطح فهمشان پیریزی شود.
اولین مسیر برای تعلیم حریم خصوصی به فرزندان، وضع قوانینی مانند در زدن قبل از ورود به اتاق خواب یا حمام و یا پوشاندن خود در برابر دیگران است.
از آنجایی که اجرای قوانین، موقعیت را برای تربیتِ استاندارد، خشک و بیروح میکند، نیاز به رفتار آرام و راحت از طرفِ والدین و مربیان به شدت احساس میشود.
وظیفه بعدی والدین، پاسخ دادن به به پرسش های جنسی فرزندان است. تبیین، توضیح و پاسخ به سؤالات خاص فرزندان، میتواند تهدیدهای مرتبط به کودکآزاری و مسائل اینچنینی را از میان بردارد.
۲. نحوه آموزش و اطلاعرسانی به فرزندان:
آموزش مسائل تربیتی به فرزندان از دو طریق امکانپذیر است: یکی از طریق مشاهده و دیگری از طریق کلام.
آموزش از طریق مشاهده، مثل دیدن رفتار صحیح والدین با همدیگر و یا با کودک، میتواند این آگاهی را به کودک بدهد که برخی از نواحی بدن او خصوصی هستند و کسی حق ندارد به آنها دست بزند یا آنها را ببیند.
آموزش از طریق کلام، یعنی با صحبت کردن در مورد مراقبت از اندامهای خصوصی بدن اتفاق میافتد. ما باید بتوانیم از هر گونه سوءاستفاده جنسی جلوگیری کنیم و چنین اتفاقی تنها در سایه آگاهی رخ میدهد. آگاهی همیشه یک مانع قدرتمند محسوب میشود، به خصوص در مورد کودکان که اغلب به علت عدم آگاهی، مورد آزارهای جنسی قرار میگیرند. پس بحث آموزش در مورد مراقبت از اندامهای خصوصی و تربیت جنسی کودک، یک بحث جدی است.
۳. مهارت نه گفتن، حتی به نزدیکان:
بسیاری از بزرگترها هم با «نه» گفتن مشکل دارند، چه برسد به کودکان. به نظر میرسد برای حل این مشکل، باید از طریق آموزش مشاهدهای و کلامی به فرزندان آموخت که:
الف) هیچ اشکالی ندارد که هرگاه در موقعیت نامناسبی قرار گرفتند، یا از آنها کار نامناسبی خواسته شد، نه بگویند.
ب) در چنین موقعیتهایی باید اقداماتی داشته باشند تا از موقعیت خارج شوند.
برای مثال اگر کسی خواست اندام خصوصی آنها را ببیند یا لمس کند، بگویند باید به دستشویی بروند و از موقعیت فرار کنند.
در این میان، مسألهای که باید برای والدین به عنوان یک زنگ هشدار باشد، این است که طبق آمارهای موجود، کودکانِ زیر پنج سال، عمدتاً از طریق آشنایان مورد تعرض قرار گرفتهاند.
در مراکز مشاوره کودک و نوجوان، از زبان بسیاری از والدینی که کودکانشان مورد تجاوز یا آزار جنسی قرار گرفتهاند، به وفور شنیده شده است که:
«به خوبی از کودکان خود مراقبت میکردهاند و حتی فکرش را هم نمیکردهاند که این اتفاق برای کودک آنها رخ دهد».
قسمتِ دردآورِ ماجرا این است:
«بسیاری از کودکانی که کمتر از ۵ سال سن دارند و مورد آزار جنسی قرار گرفتهاند، میگویند متجاوزان خود را میشناختهاند. با توجه به این موضوع، حتی به آشنایان هم نمیتوان کاملاً اطمینان کرد. در نتیجه، بهترین راه موجود، برای اینکه بتوانیم کودکان خود را در مقابل خطر آزار و اذیت جنسی محافظت کنیم، آموزش دادن به آنها در مورد مراقبت از اندامهای خصوصی است».
🍀❤️ @filsofak
26 سپتامبر 2020, 07:38
📭 *مهارت فردی در مدارس فنلاند*
به منظور پرورش جامعهای پیشرفته و سرآمد، در آموزش برای كودكان ١٥-٩ سال فنلاند، موارد زیر در نظر گرفته میشوند:
١- مهارت درست لباس پوشيدن
٢- مهارت درست راه رفتن
٣- مهارت خوب حرف زدن
٤- مهارت حرف خوب زدن
٥- مهارت منظم بودن
٦- مهارت شعر خواندن
٧- مهارت نقاشی كردن
٨- مهارت نوشتن
٩- مهارت ترانه و دكلمه خواندن
١٠- مهارت بهداشت
١١- مهارت کار تيمی
١٢- مهارت انتقاد كردن
١٣- مهارت جرات ورزی و تمرین شجاعت
١٤- مهارت تشخيص درست از نادرست
١٥- مهارت درست غذا خوردن
١٦- مهارت گره زدن
١٧- مهارت كار با قيچی و برش زدن
١٨- مهارت سعی در خوش خط بودن
١٩- مهارت شستن اشيا
٢٠- مهارت مطالعه
٢١- مهارت مدیریت زمان
٢٢- مهارت كنترل خشم
٢٣- مهارت انتقاد پذیری و تحمل حرف مخالف
٢٤- مهارت پژوهش و تحقيق
٢٥- مهارت تشخيص دوست خوب
٢٦- مهارت بازی كردن
٢٧- مهارت غذا پختن
٢٨- مهارت كار با سوزن
٢٩- مهارت تشكر و سپاسگزاری كردن
٣٠- مهارت خوب توجه كردن
٣١-مهارت تفكر كردن
٣٢- مهارت تفكر خوب داشتن
٣٣- مهارت دوست خوب پيدا كردن
٣٤- مهارت نگهداری دوست خوب
٣٥- مهارت نگهداری لوازم
٣٦- مهارت_انتقاد_پذیری و نقد شدن
٣٧- مهارت رازدار بودن
٣٨- مهارت برنامه ريزی كردن
٣٩- مهارت گذشت
٤٠- مهارت صبور بودن
٤١- مهارت حل مساله
٤٢- مهارت نگهداري گياه و گل
٤٣- مهارت دقت به پيرامون
٤٤- مهارت صادق بودن
٤٥- مهارت وفادار بودن
٤٦- مهارت نوشتن
٤٧- مهارت آينده نگری
٤٨- مهارت تلاش كردن
٤٩- مهارت نا اميد نشدن
٥٠- مهارت هدف داشتن
٥١- مهارت كار با ابزار
٥٢- مهارت كار با كامپيوتر
٥٣- مهارت در فضای مجازي و سايبری
٥٤- مهارت در تصوير ذهنی داشتن
٥٥- مهارت احترام گذاشتن
٥٦- مهارت كم مصرف بودن
٥٧- مهارت بهره گيری از اشيا
٥٨- مهارت مشورت گرفتن
٥٩- مهارت مشورت و همفكری كردن
٦٠-... مهارت ١٢ و مهارت ٣١ و مهارت ۳۶
فراگیری و تقویت این مهارتهای فردی میتواند آینده ی بهتری را برای خودمان و فرزندانمان فراهم آورد و سرآمدی فردی ما را آسان نماید.
🍀❤️ @filsofak
26 سپتامبر 2020, 05:03
مهمترین کاری که یک پدر میتواند برای فرزندانش انجام دهد این است که عاشق مادرشان باشد!
🔸️|تئودر هسبورگ؛ کانال نشر سایه سخن|
🍀❤️ @filsofak
26 سپتامبر 2020, 03:56
مالیخولیای رومانتیک
سؤال
در مقدمهی کتاب "من و دنیای احساساتم"، شما از ۶۱ احساس (حالات به هنجار آگاهی) یاد کردهاید. در شاخهی احساس فقدان، شما از احساس مالیخولیای رومانتیک یاد کردید. معنای این احساس چیست؟
خدمتتان عرض کنم که گاهی من تصوری از ارتباط خودم با دیگری دارم و مثلا با خودم دائما این تصور را میپرورانم که کسی مرا دوست دارد و بهجای اینکه بروم و بهصورت رئالیستیک (واقعنگرانه) تحقیق کنم که آیا واقعا مرا دوست دارد یا نه؛ گمان خودم را در نظر خودم میپرورم و براساس آن توقعات و انتظاراتی در خودم میپرورانم. مثلا بهخود میگویم چرا این کسی که مرا دوست دارد التفاتی بهمن نمیکند و یا چرا این کسی که مرا دوست دارد از من طرفداری نکرد؟ چرا این کسی که مرا دوست دارد، فلان کتابی را که من دوست دارم بهمن هدیه نکرد؟ چرا این کسی که مرا دوست دارد برای جشن تولد من نیامد؟ اینها همگی بر اساس رومانتیسیسم است چراکه اصل موضوع که واقعیت نداشته است. پس هر توقعی هم براساس این توهم داشته باشید این توقع برآورده نخواهد شد و آنوقت به یک حالت قبض و اندوه میافتید که به این قبض و اندوه، مالیخولیای رومانتیک گفته میشود. نباید محزون شد. تو فکر میکردی که او به تو علاقه دارد.
مثلا اگر در این مثال شما نسبت به همکار خودتان دچار مالیخولیای رومانتیک شده باشید و اگر به سراغ طرف مقابل بروید، همکار مقابل در جواب میگوید که من همکار شما هستم ولی اصلا دوستیای با شما ندارم در آن صورت حباب این توقعات میترکد و اندوهتان هم از بین میرود. مگر آدم از عالم و آدم انتظار دارد که روز تولدش بیایند؟ نه! و اگر نیامدند هم که آدم نباید غمگین بشود ولی ما متأسفانه اینطور هستیم که وقتی کسی لطفی میکند گمان میکنیم که دلش با ماست و طبعا توقع پیدا میکنیم.
تنها راه این است که آدمی اصل پیشفرض را به محک تجربه بگذارد که بداند آیا فلان کس مرا دوست دارد یا نه؟! شما در ادبیات رومانتیک احتمالا دیدهاید که عاشق، نامههای بلندی مینویسد ولی اصلا معشوق یادش نمیآید. نیچه میگوید شما به مانند آن دهاتیهایی نباشید که وقتی وارد شهر میشوند با لبخند یک روسپی گمان میکنند آن روسپی یکدل نه و بلکه صددل عاشقش شدهاند. آن فرد صناعتش این است. مثلا اگر من در فروشگاهی بروم و چیزی بخرم و خانم فروشنده از سر صناعت خودش ادب و احترام را رعایت کند؛ آن وقت اگر من گمان کنم که خانم فروشنده عاشق من شده است، دچار مالیخولیای رومانتیک شدهام. ادب شغلش و اتیکت شغلش این است ولی ما به خطا فکر میکنیم آدمها باید یا عاشق ما باشند یا عبوس باشند. نه! ممکن است عاشق شما نباشند و عبوس هم نباشند.
سؤال
آیا این احساس فقط در روابط عاشقانه رخ میدهد یا در روابط دوستانه هم رخ میدهد؟
نه! در هر جفتشان اتفاق میافتد.
سؤال
عشق یکطرفه هم پس بهنوعی مالیخولیای رومانتیک بهحساب میآید.
بله! همینطور است.
سؤال
راه خروج از این احساس هم فقط محک تجربه است؟
بله فقط همین راه است و ما ایرانیها بهخاطر آنکه زندگی دوگانه داریم، حرف نمیزنیم. مثلا اگر شما بهمن بگویید که آقای ملکیان سلام کردید و من جواب سلامت را هم میدهم ولی یک وقت فکر نکنی که من از این جلوتر میروم و ما بالاتر از این میرویم، این کار صداقت دارد و بهنظر من باید این شفافیت وجود داشته باشد.
در غرب بسیار جالب است. فرض کنید که مثلا شما با دوستتان میخواهید رستوران بروید. او از شما میپرسد که هرکسی دونگ خودش را حساب میکند؟ چیزی به اسم تعارف وجود ندارد و ما اصلا و ابدا اینطور نیستیم؛ ما میگوییم قربانت بروم! خاک زیر پات هستم! چاکرتم! قدمت روی چشم من! در غرب اگر کاری را برای کسی انجام دهید، سپاسگزاری میکنند اما هرگز نمیگویند قابل شما را نداشت! اینها که چیزی نیست! شما جون بخواه! ما ایرانیها اغلب توهمزده هستیم و در دنیای رومانتیک خودمان بهسر میبریم و زندگی دوگانه را دوست داریم. آن وقت ما توهم میزنیم که مثلا فلان کس که عاشق من بود چرا کرایهی تاکسی مرا حساب نکرد؟
🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
26 سپتامبر 2020, 03:56
وقتی رذیلت کارکرد دارد
جامعهای که به دزدبودن پاداش بدهد، مردم روی دزد خوب، سرمایهگذاری میکنند.
🔸️|نورث داگلاس|
🍀❤️ @filsofak
26 سپتامبر 2020, 03:56
