fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی

فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی

رفتن به کانال در Telegram

🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما 📍مصطفی سلیمانی (دکتری فلسفه کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت) 📱ارتباط با من: @mostafa_soleymani63 . 🔖اینستاگرام: https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63

نمایش بیشتر
7 467
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-27 روز
-530 روز
آرشیو پست ها
با شنیدنش، آرامش تزریق میشه🤍

🔹️ تکرار اشتباه . بیشتر آدم‌ها تمام عمر، اشتباهاتشان را تکرار می‌کنند. بیشتر آدم‌ها تمام عمر، اشتباهاتشان را با آدم‌های رنگُ وا رنگ تکرار می‌کنند. بیشتر آدم‌ها تمام عمر، اشتباهاتشان را به هزار شکلِ جور و واجور با آدم‌های رنگُ وا رنگ تکرار می‌کنند. و حتی یک‌بار هم به خودشان نهیب نمی‌زنند که چرا دارم هزار بار از یک سوراخ نیش می‌خورم! بیشتر آدم‌ها، بعد از یک عمر اشتباه کردن، تصمیم می‌گیرند که خودشان را برای همیشه به «لنگیدنِ یک جای کار» عادت بدهند؛ بیشتر آدم‌ها به خودشان می‌قبولانند که لابد همیشه چیزی هست که حالشان را به هم بریزد و برآشفته‌شان کند؛ و با همین دست‌فرمان، زندگی خودشان را تباه می‌کنند. بیشتر آدم‌ها به این‌که راه به راه سرشان به سنگ بخورد، اما درس عبرت نگیرند عادت می‌کنند؛ عادت می‌کنند زندگی را یک مرگ تدریجی ببینند؛ اما حتی یک بار هم به خودشان زحمت نمی‌دهند که ببینند آیا می‌شود از آن‌چه که برآشفته‌‌شان می‌کند گذر کنند؟! برای یک‌بار هم از خودشان نمی‌پرسند که آیا روزگار نمی‌خواهد با این نیش‌زدن‌های تکراری، به من درسی بدهد؟! از خودشان نمی‌پرسند که آیا آن‌چه رنجشان می‌دهد و آشفته‌شان می‌کند، نقصی در درون خودشان نیست که دائم تکرار می‌شود؟! و به این خاطر، قدردان آن‌که آزارشان داده است نیستند! و به این خاطر، آشفتگی‌ها را رنج تفسیر می‌کنند! و به این خاطر، از درک خودشان، تا همیشه تاریخ عاجز می‌مانند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۹ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️ روح غمگین آدم‌ها از خودشان دور افتاده‌اند؛ آن‌قدر دور، که وقتی با خودشان حرف می‌زنند باید صداشان را بالا ببرند؛ آن‌قدر دور، که وقتی می‌خواهند از خودشان بگویند، باید همه‌چیز را از اول برای خودشان تعریف کنند، انگار که دارند با یک غریبه حرف می‌زنند. آن‌قدر دور، که نمی‌دانند خودشان را باید کجا پیدا کنند. و عجیب و غریبند! همه عالم را می‌گردند؛ تمام سرزمین‌ها و راه‌ها را پیاده و خسته گز می‌کنند؛ اما یک لحظه سر نمی‌چرخانند توی وجود خودشان، که ببینند آن تو چه خبر است! یک لحظه سر نمی‌چرخانند که ببینند آن روح غمگین و منزویشان، کجا کز کرده است و دارد توی تنهایی چه می‌کشد. آدم‌ها از خودشان دور افتاده‌اند؛ آن‌قدر که وقتی بعد از یک عمر سرگردانی و بیچارگی، یادِ خودشان می‌افتند می‌گویند «سلام روح من! به سوی تو آمده‌ام!» و مدام دلشان می‌خواهد از همه راه‌هایی که رفته‌اند و از همه چیزهایی که تجربه کرده‌اند حرف بزنند‌؛ انگار که تازه به یک غریبه آشنا رسیده‌اند! و بدترش این است که زور می‌زنند برای این غریبه کز کرده، از طنین زندگی حرف بزنند! بدترش این است که می‌گویند فهمیده‌اند باید زندگی را زندگی کنند! انگار نه انگار که سال‌هاست از خودشان، از زندگی، دور افتاده‌اند! #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۸ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️ راحت‌طلبی آدم شاید یکی از عجیب‌ترین و غریب‌ترین افکار آدم‌ها، راحت‌طلبیشان باشد. آدم‌ها هزار بار دیده‌اند که چیزهای گران، به قیمت جان تمام می‌شوند، اما موقعیتش که فرا برسد، جوری رفتار می‌کنند که انگار باید از سمت خدا معجزه نازل بشود! مثلاً این‌جوری است که اگر پای درد دلشان بنشینی، می‌بینی از جایی که توش متولد شده‌اند بدشان می‌آید؛ از شخصیت پدر و مادرشان ناراضی‌اند؛ حالشان از ژنتیکی که به ارث برده‌اند به هم می‌خورد؛ از روش تربیتی پدر و مادرشان متنفرند؛ به سر تا پای محیطی که توش رشد کرده‌اند ایراد دارند و هزار هزار تا إن‌قلت توش می‌آورند؛ و جدای از همه این‌ها، حتی از روشی که خودشان هم با خودشان تا کرده‌اند و می‌کنند هم بیزارند و حالشان از خودشان هم گرفته است؛ اما با این‌همه، انتظار دارند که همه این خرابی‌ها بی‌دردسر درست شود! انتظار دارند بی‌هیچ هزینه‌ای، همه‌چیز راست و ریست شود؛ و راحت و شسته رُفته، به چیزی که می‌خواهند برسند! انگار نه انگار که بعضی چیزها این‌قدر گرانند که به قیمت جان آدم تمام می‌شوند. انگار نه انگار که بعضی چیزها، هلو نیستند که مستقیم بروند توی گلو. انگار نه انگار که رفع و رجوع کردن همه عیب و ایرادهای آدم، زمان می‌برد و خرج برمی‌دارد. انگار نه انگار که گسترش شخصیتِ آدم، چیزی نیست که به این راحتی بشود طلبش کنند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۷ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🎞 Midnight in Paris 🎥 نیمه شب در پاریس 📝 زیرنویس چسبیده فارسی ✂️ بدون سانسور ژانر: کمدی، رمانتیک، فانتزی _ کارگردان: "وودی آلن" (Woody Allen) _ بازیگران: "اوون ویلسون"، "ماریون کوتیار"، "ریچل مک آدامز"، "تام هیدلستون"، "آدرین برودی" _ جوایز: جایزه اسکار و گلدن گلوب برای بهترین فیلمنامه اورجینال _ سال تولید: ۲۰۱۱ 🔹️فیلمی کمدی/رمانتیک/فانتزی با چاشنی‌های نوستالژیک و اگزیستانسیالیسم که بر اساس این ایده پرداخت شده که: "انسان هرگز از زمان حال راضی نیست و گذشته‌ها را رمانتیک‌تر، خالص‌تر، و برای زندگی بهتر می‌داند." 🔹️خلاصه داستان: خانواده‌ای آمریکایی برای یک سفر تفریحی تجاری به پاریس سفر می‌کنند. در آنجا آن‌ها که از لحاظ مادی در وضع خوبی هستند، با زندگی‌ها و دنیای جدیدی آشنا می‌شوند که به آنها دیدی می‌دهد که چگونه می‌توانستند با تغییراتی در زندگی و در گذشته خود، از دنیا و آسایش و خوشبختی بهتری برخوردار باشند. #مصطفی_سلیمانی #فیلم_روانشناسی + به دوستان خود ارسال کنید. ❤️☘ @filsofak

🔹️ قابلیتِ «الگو شدن» بیشتر آدم‌ها، اهل نصیحتند. بدون هیچ دلیلِ محکمه‌پسندی، خودشان را محق می‌دانند که به بقیه امر و نهی کنند‌؛ و بدون هیچ تقاضایی، لازم می‌بینند در هر کاری، اعلام نظر و ابراز فضل و اظهار وجود کنند! بیشتر آدم‌ها فکر می‌کنند از بقیه بهتر می‌فهمند، بهتر بلدند، و بیشتر تجربه دارند؛ و مثل کسی که شاهدِ بازیِ دو تا شطرنج‌باز است، مدام از بیرون می‌گویند لنگَش کن! بیشتر آدم‌ها خیال می‌کنند قابلیتِ «الگو شدن» دارند! یا کمِ کمش معتقدند توی جایگاهی هستند که می‌طلبد حرفشان الگو قرار بگیرد! و همه این‌ها، به این خاطر است که بیشتر آدم‌ها دوست دارند «سرمشقِ» عالم و آدم باشند؛ و دوست دارند که روی زمین و زمان تأثیر بگذارند. اما واقعیتش این است که در این بین، فقط کسانی می‌توانند سرمشقِ دور و بری‌هاشان باشند که خودشان را وقفِ فردیتِ خودشان کرده باشند. واقعیتش این است که فقط کسانی می‌توانند برای دیگران مفید باشند که فکر و ذکری جز خودشان نداشته باشند. و فقط کسانی روی عالم و آدم تأثیر می‌گذارند که «نمی‌خواهند» روی هیچ‌کس تأثیر بگذارند! #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۶ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️ حسرتِ نابغه بودن آدم‌ها یک جایی از زندگی، به این نتیجه می‌رسند که «داشتن نبوغ» خیلی خوب است؛ به این نتیجه می‌رسند که «داشتن نبوغ» می‌تواند جبران‌کننده هر نداشتنی باشد؛ به این نتیجه می‌رسند که نبوغ، موهبتی ورای همه نعمت‌هاست؛ و با خودشان این‌طور حساب و کتاب می‌کنند که لابد نابغه‌ها، می‌توانند با نبوغشان، به هر چه مال و مقام و محبوبیت است هم برسند‌. و آن‌وقت است که حسرت نابغه بودن، سر تا پای وجودشان را فرا می‌گیرد؛ و نارضایتی از کائنات و ممکنات، از گُله به گُله وجناتاشان بیرون می‌زند. آدم‌ها در برابر نابغه‌ها خودشان را خلع سلاح می‌بینند؛ آدم‌ها در برابر نابغه‌ها خودشان را بی‌چاره تصور می‌کنند؛ و فکر می‌کنند چون نبوغ کمتری دارند، لابد از انسان بودن هم چیزی کم دارند! و به این مسئله فکر نمی‌کنند که نابغه‌ها، گاهی آن‌چنان از ویژگی‌های انسانی دورند، که حال آدم را از هر چه نبوغ است به هم می‌زنند؛ به این فکر نمی‌کنند که داشتنِ صفات انسانیِ بیشتر، به نبوغِ کمتر می‌ارزد؛ و کماکان «انسان» را با یال و کوپالش وزن می‌کنند. یال و کوپالی غیر از چیزی که آدم را آدم می‌کند‌؛ یال و کوپالی غیر از صفات انسانی؛ یال و کوپالی غیر از «انسانیت». #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۵ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️ معنایِ تنهایی آدم‌ها بیشتر وقت‌ها خودشان را توی جمع‌های مختلف «می‌چپانند»؛ آدم‌ها بیشتر وقت‌ها، بی‌هیچ دلیل خاصی، خودشان را قاطیِ آدم‌های دیگر می‌کنند؛ فقط محض این‌که از تنهایی دربیایند! آدم‌ها خودشان را قاطی کس و ناکس می‌کنند، بلکه بتوانند از وجودشان، پیشِ دیگران پرده‌برداری کنند؛ دست‌وپا می‌زنند بلکه بتوانند چیزهایی که براشان مهم است را به گوش این و آن برسانند؛ و به در و دیوار چنگ می‌زنند تا از عقایدشان برای بقیه حرف بزنند؛ بلکه آرام بگیرند. اما حقیقت این است که این واقعه مبارک، خیلی دیر به دیر اتفاق می‌افتد. یک‌وقت‌ می‌شود که آدم، نمی‌تواند چیزهایی که براش مهم است را منتقل کند؛ یک‌وقت‌ می‌شود که آن‌چیزهایی که برای آدم مهمند، برای بقیه مهم نیستند؛ یک‌وقت‌ می‌شود که آدم، به باورهایی می‌رسد که برای بقیه پذیرفتنی نیستند؛ و آن‌وقت دیگر، قاطیِ آدم‌های دیگر شدن، هیچ‌جوره تنهایی را رفع نمی‌کند. آن‌وقت دیگر، «زیاد دانستن» معنی‌اش همان «زیاد تنها شدن» است؛ آن‌وقت دیگر، تنهایی «نصیب» آدم است. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۴ 🍀❤️ @The_meaningoflife

🔹️ قدر و ارزش آدمی آدم‌ها توی خیلی چیزها دست‌بسته‌اند؛ توی خیلی چیزها نمی‌توانند راه به جایی ببرند؛ و غم‌انگیز‌ترینِ این چیزها، موقعی است که حرف دل‌شان زمین می‌ماند. یعنی آن‌ وقتی که دل‌شان یک چیز می‌گوید و زبانشان یک چیز؛ یعنی همان‌موقع که با دست پس می‌زنند و با پا پیش می‌کشند؛ آن‌موقع، آدم‌ها بیشتر از هر وقت دیگری در اندوه می‌پیچند؛ مستأصل می‌شوند و دست و پا می‌زنند، بلکه بتوانند حرف دل‌شان را به کرسی بنشانند. و این اندوه و استیصال و دست‌وپا زدن، بیشتر از همه، نصیب آن‌کس می‌شود که «جنسِ آدمی‌زاد» را بهتر از بقیه می‌شناسد. آن‌که آدم‌ها را خوب می‌شناسد، قدر و ارزششان را هم خوب می‌فهمد؛ و دائماً حواسش هست که چه دُرّ و گوهرهایی دور و برش ریخته‌اند. دلش برای تک‌تکشان می‌تپد، اما نمی‌تواند حس و حالش را ابراز کند. نمی‌تواند چون، آدم‌ها خودشان قدر و ارزش خودشان را نمی‌دانند؛ و بعد، پذیرای عشقِ آن‌که دم از قدر و ارزششان می‌زند هم نیستند. و همین می‌شود که آن‌که آدم‌ها را خوب می‌شناسد، فقط به قدر ظرفیت هر کس، به او ابراز عشق می‌کند. و به جاش، تمام عمر، پی کسی می‌گردد که بتواند با او از همه‌چیز، همان‌طور حرف بزند که با خودش حرف می‌زند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۳ 🍀❤️ @The_meaningoflife

✅ دانلود مصاحبه «زندگیِ در لحظه را خوش است» ؛ تأملی در جغرافیای بیماری و این که چه پرسپکتیوی بیماری را برای بیمار تحمل پذیر می کند؟|مصطفی ملکیان منتشر شده در نشریه اندیشه پویا, شماره 77 @andishepouya @mostafamalekian

🔹️ برده‌های زندگی . بیشتر آدم‌ها خودشان را «مقهور» زندگی می‌بینند. گمانشان این است که «سرنوشتی» دارند؛ و خیالشان این است که «مجبورند». خودشان را مثل پری که افتاده توی چنگ باد، «بی‌اختیار» می‌بینند؛ و به نظرشان می‌آید که لابد هر چه پذیرششان بیشتر باشد، راحت‌تر می‌زیَند. و برای این‌که خیال خودشان را راحت کنند، شروع می‌کنند به اختراع فلسفه‌هایی که آدمی‌زاد را «برده طبیعت» می‌داند. بیشتر آدم‌ها خیال می‌کنند روشنفکر شدن، یعنی سرِ تسلیم فرود آوردن در برابر زندگی؛ خیال می‌کنند هر چقدر بیشتر اجازه بدهند جریان زندگی‌ هدایتشان کند، آدم‌های فهمیده‌تری هستند؛ و توجه نمی‌کنند که چون برده ذهنِ ناهشیارشان شده‌اند، این‌طور به اسارتِ زندگی هم تن داده‌اند. بیشتر آدم‌ها، بی‌برو برگرد، برده‌های زندگی‌اند؛ و فقط آن‌هایی پادشاهی می‌کنند که فهمیده‌اند باید ذهن ناهشیارشان را هشیار کنند. این آدم‌ها نمی‌گذارند زندگی هدایتشان کند؛ این آدم‌ها نمی‌گذارند چیزی به اسم «تقدیر» افسار زندگیشان را به دست بگیرد. این آدم‌ها هشیارِ هشیارند؛ آن‌چنان که انگار حتی خواب هم نمی‌تواند خوابشان کند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها 🍀❤️ @The_meaningoflife

✔️فهرست فضائل ذهنی ✍️مصطفی ملکیان 🔹چگونه بين معرفت اخلاقی و عمل ما شکاف می افتد ؟ چرا معرفت اخلاقی هميشه و لزوماً به عمل اخلاقی تبديل نمی شود ؟ چه چيزی اين شکاف را بايد پر کند ؟ در اينجاست که افرادی ، به خصوص در 25 سال اخير ، بحثی با عنوان ( فضائل ذهنی ) را مطرح کرده اند بدين صورت که همانطور که انسان برای انجام اخلاق علمی ، فضائلی بايد داشته باشد ، برای اخلاق علمی هم فضائلی می خواهد . يکسری فضائل در درون انسان با تعليم و تعلم به تدريج بايد راسخ شود . 🔹فضائل ذهن ، فضائلی است مربوط به کسانی که می خواهند در عالم علم به معنی عام خود ، يعنی عالم 5 مرحله­ای ياد شده ، عمل کنند . اين فضائل ذهنی چيستند ؟ يکی از متفکران معروف اروپايی سه فهرست از اين فضائل را ارائه کرده است ، در اينجا فقط يک فهرست از فضائل ذهنی ارائه می شود که اينها بايد از کودکی در ما ترتبيت شود . 1️⃣ نکته اول ، قاعده زرين است ، بدين معنی که ما را بايد آنگونه تربيت کنند که باور کنيم بايد با ديگر چنان رفتار کنيم که خوش داريم ديگران با ما رفتار کنند . اين يکی از آموزه های مشترک همه اديان جهان است . 2️⃣ نکته دوم ، توجه نکردن به ارزش داوری ديگران است . اگر کسی بخواهد به ارزش داوری ديگران عمل کند هيچوقت نمی تواند اخلاق باور يا اخلاق علم را رعايت کند . 3️⃣ نکته سوم ، خودشيفتگی است يعنی آنچه متعلق به من است فقط از آن جهت که متعلق به من است بهتر از آن چيزی است که متعلق به ديگران است ، از فرزند گرفته تا مال تا باورهای من . 4️⃣ نکته چهارم ، پيشداوری است ، که داوری قبل از تجربه است نسبت به باورهای ديگران که اين بايد از بين برود . 5️⃣ نکته پنجم ، تعصب است . وفاداری به کسی فقط به خاطر آنکه آن شخص ، آن شخص است و اصلاً کاری به تغييرات آن فرد نداشته باشيم تعصب گاهی در ميان ما معنای پيشداوری گرفته ولی به لحاظ روانشناختی تعصب غير از پيشداوری است . 6️⃣ نکته ششم ، جزم و جمود است . يعنی اينکه من بگويم ( الف ، ب است ) و محال است که ( الف ، ب نباشد ) ، اين عبارت ( و محال است که الف، ب نباشد ) من را نسبت به ( الف ، ب نباشد ) دگماتيست کرده و در جمود برده است . @mostafamalekian

🔹️ زندگی تکراری بعضی آدم‌ها، زندگی را وامی‌گذارند، آن‌چنان که انگار، هیچ چیزش براشان اهمیت ندارد‌؛ جوری زندگی می‌کنند که گویی زندگی یک روال تکراری است، با مراحل مشخص، و اتفاق‌های تقریباً قابل پیش‌بینی. این‌ آدم‌ها هيچ‌وقت هوس نمی‌کنند سر به سر زندگی بگذارند یا غیر عادی رفتار کنند. می‌آیند و می‌روند، و آمدن و رفتنشان دنیا را تکان نمی‌دهد. بعضی آدم‌ها هم، به زندگی پیله می‌کنند، آن‌چنان که همه‌چیزش اذیتشان می‌کند؛ جوری زندگی می‌کنند که انگار فقط آن‌ها هستند که دارند زندگی می‌کنند! هر بُعد زندگی، براشان یک درد تازه دارد، و سفره رنج، آن‌قدر در دنیاشان پهن است که جای هیچ خوشی‌ای باقی نمی‌گذارد. این آدم‌ها با زندگی می‌جنگند، و آخرش، با کشتن خودشان، تلاش می‌کنند تا از زندگی ببرند. اما بعضی آدم‌ها هم هستند که حسابشان از این دو فرقه جداست. تعدادشان کم است، اما همین‌ها هستند که دنیا را تکان می‌دهند. این‌ آدم‌ها، فهمیده‌اند زندگی صحنه نبرد است. و این‌ها، همان‌ها هستند که «می‌جنگند». و با این جنگ، نه زندگی را به پایان می‌رسانند، نه خودشان را. این‌ها لالوی همه چیزهایی که نمی‌خواسته‌اند، به همه آن چیزهایی می‌رسند که خواسته‌اند. #مصطفی_سلیمانی #آدم_ها 🍀❤️ @The_meaningoflife

#معرفی_فیلم برای ایام نوروز #مصطفی_سلیمانی + بفرستید به دوستان ❤️☘ @filsofak
+7
#معرفی_فیلم برای ایام نوروز #مصطفی_سلیمانی + بفرستید به دوستان ❤️☘ @filsofak

ذهنتان را برنامه ریزی کنید وقتی تصمیم گرفتید فردی بسیار بهره ور باشید، می توانید از مجموعه ای از تکنیک های برنامه ریزی شخصی استفاده کنید. نخستین تکنیک این است که "گفتگوی درونی"تان را تغییر دهید. ۹۵ درصد از احساسات و اقدامات احتمالی شما به واسطه گفتگویی درونی که با خود دارید، تعیین می شوند. مدام با خودتان تکرار کنید «من بسیار منظم و بهره ور هستم». وقتی احساس می کنید کار زیادی بر سرتان ریخته است، کمی استراحت کنید و به خود بگویید «من کاملا منظم و بسیار بهره ور هستم». بارها و بارها به خود تاکید کنید که «من در مدیریت زمان عالی هستم». وقتی دیگران درباره گذران زمانتان از شما می پرسند، به آنها بگویید که در مدیریت زمان عالی هستید. هر گاه می گویید من منظم هستم، ضمیر ناخودآگاهاتان این را به عنوان دستور می پذیرد، به شما انگیزه می دهد و محرکی می شود تا در واقعیت هم رفتارهای منظمی داشته باشید. #مدیریت_زمان #برایان_تریسی @Amiralichannel

من، آدمِ نوشتنم. همان‌موقع که توی جوابِ آن‌که پرسید «اگر قرار باشد تک و تنها، به یک جزیره دورافتاده تبعید شوی، با خودت «چه» می‌بری»، گفتم «قلم و کاغذ»؛ همان‌موقع که دیدم «نمی‌توانم» ننویسم؛ همان‌موقع که فهمیدم پی نام و نان و ننگ، خودم را وصله پینه کلمات نکرده‌ام؛ همان‌موقع که دیدم کلمات، محل رجوع و محل بازگشت منند؛ همان‌موقع، فهمیدم که «من، آدمِ نوشتنم»، و «کلمات»، دل‌خوشی منند. فهمیدم من‌، بی‌کلمه نمی‌توانم از پسِ جنگ‌های خونینِ «دین» و «فلسفه» و «روان‌شناسی» بربیایم. فهمیدم «کلمه» برای من مثل نخ تسبیح است، و می‌تواند شرحه شرحه‌های وجودِ متفرقم را گرد هم بیاورد. و تنها «واژه‌ها» هستند که می‌توانند بی‌تکلّف و بی‌تصنّع، مرا به مقام اعلای خالقی برسانند. و حالا، یکی از جایزه‌هایی که بابت کلماتم گرفته‌ام، به نام نامی محمد گره خورده است. و من بیشتر از هروقت دیگری، قدردان اساتیدم هستم. حالا که خودم هم دارم «نوشتن» را درس می‌دهم؛ حالا که قد کشیدن روح شاگردانم را توی تن کاغذ می‌بینم؛ بیشتر از هر وقت دیگری، نوشتن را می‌فهمم، و با کلمه عشق می‌کنم. #مصطفی_سلیمانی #کنگره_بین‌_المللی_محمد 🍀❤️ @The_meaningoflife

✔ نقد و بررسی کتاب نشست نقد و بررسی کتاب فرقه‌ای در قلب جمهوری با حضور مترجم کتاب و سخنرانی رئیس دانشگاه ادیان و مذاهب به صور
✔ نقد و بررسی کتاب نشست نقد و بررسی کتاب فرقه‌ای در قلب جمهوری با حضور مترجم کتاب و سخنرانی رئیس دانشگاه ادیان و مذاهب به صورت حضوری و مجازی برگزار می‌شود. 🔹️همچنین دکتر مصطفی سلیمانی؛ روان‌شناس شخصیت با موضوع شستشوی مغزی و فریب اعضای فرقه‌های تروریستی و راه فرار از آن‌ها با تاکید بر فرقه منافقین سخنرانی خواهند کرد. 🔹️لینک خبر دانشگاه ادیان: (نشست نقد و بررسی کتاب فرقه‌ای در قلب جمهوری برگزار می‌شود) https://urd.ac.ir/fa/cont/10870/%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA 🍀❤️ @The_meaningoflife

شستشوی مغزی شستشوی مغزی این عبارت، با عبارت‌های دیگری نظیر مغزشویی، کنترل فکر دیگران، کنترل عقاید دیگران، کنترل ذهن دیگران و متقاعد‌سازیِ اجباری هم به کار برده می‌شه. در دوزِ خفیف‌تر، می‌توانیم شستشوی مغزی را همان تلقین در نظر بگیریم. در این حالت، فرد تحت تأثیر اجبار، و با دخالت عنصر ارعاب و فشار، و صد البته، با برخی تکنیک‌های روان‌شناسانه، متقاعد می‌شه که نگرش‌ها و ارزش‌های خودش رو تغییر بده. و اجازه می‌ده که ایده‌ها و افکار جدید و «ناخواسته» وارد ذهنش بشن. و ذهن اون رو بازسازیِ مجدد کنن. همه ما می‌دونیم که این حجم از تغییرات، گاهی با اختیار خودِ فرد برای اون اتفاق می‌افته. یعنی فرد، برای این‌که بیاد از الگوهای ناسازگارِ ذهنی‌ای که تحت مدیریت خانواده و محیط به اون آموزش داده شده، فاصله بگیره، شروع به مراقبه می‌کنه. مراقبه، یا به نوعی شستشوی قلب یا «تطهیر ذهن»، در واقع، همان چیزی است که خودِ فرد، به اختیار، برای تغییر قالب‌ها و چارچوب‌های ذهنیش به کار می‌گیره. و البته چنین اقدامی، به عنوان یک سنت خوب شناخته می‌شه؛ که فرد، به این دلیل که می‌خواد خودش رو از هر تجاوزی در حیطه اندیشه و فکرش حفظ کنه، شروع به بازسازی مجدد اون می‌کنه، تا جایی که اون‌قدر قوی‌ش کنه، که هیچ عامل خارجی‌ای نتونه نظم و انسجامش رو به هم بریزه. چنین فردی، با راهی که به اختیار برای تغییر خودش انتخاب کرده، خودش رو جست‌و‌جوگرِ حقیقت می‌دونه، اما در مقابل، روش دیگری هم برای تغییر ذهن وجود داره، که موضوع بحث ماست، و از اون با عنوان «تجاوز به ذهن» استفاده می‌کنیم، که در آخرین مرحله، به «تسخیر ذهن» هم ختم می‌شه. و اون چیزی نیست جز، شستشوی مغزی. اما برنامه‌نویسیِ دوباره ذهن، چطور اتفاق می‌افته؟ همه ما، چیزی داریم تحت عنوان «ذهن ناخودآگاه» که بسیار قدرتمنده، اما در عین حال، بسیار آسیب‌پذیر هم هست. ذهن ناخودآگاهِ ما، بدون این‌که ما آگاه باشیم چیزهای مختلف رو جذب می‌کنه. ذهن ناخودآگاه، تمامی‌ خاطرات و تجربیات زندگی رو ضبط و بایگانی می‌کنه. ذهن ناخودآگاه، نمی‌تونه بین واقعیت و خیال تفاوتی قائل بشه. و تکرار کردن، کلید ایجاد باور و عادت‌های جدید در قسمت ناخودآگاه ذهن است. یعنی گفتن چیزی یا فکر کردن طولانی مدت به چیزی، باعث می‌شود ما شروع به باور کردن اون چیز کنیم؛ حتی اگر اون چیزی که تکرار می‌کنیم، در آن لحظه نه واقعیت داشته باشه و نه صحیح باشه. و نکته این‌جاست که در فرایند شستشوی مغزی، فردِ شستشو‌گر، به همه این نکات واقف هست و از همه‌شون بهره لازم رو می‌بره. اما این‌که چه عملیات روانی‌ای روی فرد صورت می‌گیره، رو می‌تونیم در چند بند خلاصه کنیم؛ یعنی روش‌هایی که باعث می‌شه ذهن یک فرد این قابلیت رو به دست بیاره که از نو برنامه‌نویسی بشه و اطلاعات تازه و شاخص‌های جدیدی واردِ اون بشن. اولین مرحله، ایجاد مصنوعی یک بحران هویته: که نتیجه‌اش در نهایت، می‌شه پیدایش یک هویت کاذب و جدید. در این حالت، با کنترل احساسات فرد قربانی و سوء استفاده از جهل اون، برنامه کنترل ذهنش شروع می‌شه. بررسی‌های روانی نشون داده‌‌ن که انسان، فقط تا حدودِ محدودی می‌تونه تفاوت بین اندیشه و رفتار خودش رو تحمل کنه. و برای رهایی، از قدرت تصویر ذهنی خودش استفاده می‌کنه و بعد، در ادامه، رفتار خودش رو توجیه می‌کنه تا با احساس هویت درونی خودش سازگارتر بشه. اشخاصی که قصد شستشوی مغزی دیگران رو دارند، به سراغ افراد ضعیف و آسیب پذیر می‌رن. این افراد معمولاً دوره های سختی رو در زندگی خودشون سپری کرده‌ن و یا تغییری در روند زندگی‌شون ایجاد شده که از اختیارشون خارج بوده. این افراد رو ما می‌تونیم در چند رده دسته‌بندی کنیم: - افرادی که شغل خودشون را از دست داده‌ن و از آینده خودشون می‌ترسند. - افرادی که به تازگی از همسر خودشون، و از کسی که باهاش رابطه عاطفی دارن جدا شده‌ن، و دارن دوران تلخی رو می‌گذرونن. - اشخاصی که درگیر بیماری های طولانی هستن. - فردی که دوستان کمی داره. - افرادی که تازه از خونواده خودشون دور شده‌ن. - و یا افرادی که بین همسن‌های خودشون، دست و پا چلفتی و بی‌دست و پا فرض می‌شن. اما چرا این افراد، می‌تونن طعمه‌های خوبی باشن؟ چون دنبال پناه عاطفی هستند و دنبال راهی برای جبران سرخوردگی‌ها و شکست‌های خودشون می‌گردن و بنابراین، به راحتی می‌شه اون‌ها رو از دیگران فاصله داد تا به دنبال رفقایی از جنس خودشون باشن.

از روابط معتادگونه تا روابط روشن بینانه‌ چه تنها زندگی کنید، چه شریکی در زندگی داشته باشید، راه حل این است: حاضر بودن و تقویت خود از طریق توجه هر چه عمیق تر بر حال. برای شکوفایی عشق باید درخشش حضور در شما به اندازه ای نیرومند باشد که تحت تسلط فکر کننده یا بدن دردمند قرار نگیرید و آن ها را خود نپندارید.‌ ‌ شناخت خود به عنوان وجود ورای فکرکننده، آرامش و سکون پشت همهمه، عشق و شادی پشت درد، رهایی، رستگاری و روشن بینی را به همراه دارد. جدا کردن خود از بدن دردمند به مفهوم آوردن حضور به درون درد و در نتیجه تبدیل درد است. ‌ جدا کردن خود از تفکر به مفهوم آن است که شاهد ساکت افکار و رفتار خود و به ویژه الگوهای تکراری ذهن و نقش هایی که توسط نفس اجرا می شود، باشید. اگر توسط «خود» به ذهن بها ندهید، بی اختیاری و اجبار در برابر ذهن - که در داوری ناخواسته و مقاومت در برابر آنچه هست ریشه دارد و موجب تضاد، ماجرا و دردهای تازه می شود - از بین می رود.‌ ‌ در واقع همین که از طریق پذیرفتن هر آنچه هست، داوری متوقف گردد، شما از ذهن رها می شوید. اکنون برای عشق، شادی و آرامش جا باز کرده اید. ابتدا دست از داوری خود بکشید، سپس دست از داوری شریک زندگی تان بردارید. هیچ عاملی به این سرعت رابطه شما را دگرگون نمی کند که شریکتان را همان گونه که هست به طور کامل بپذیرید و به هیچ رو نخواهید او را داوری کنید یا تغییر دهید.‌ ‌ این نگرش، بی درنگ شما را به ورای نفس می برد. آنگاه همه بازی های ذهنی و چسبیدن های معتادگونه به پایان می رسند. دیگر هیچ ظالم و مظلوم و هیچ مدعی و متهمی وجود نخواهد داشت. همچنین به این ترتیب هر نوع وابستگی، یعنی کشیده شدن به الگوی ناآگاه شخص دیگر و در نتیجه امکان فراهم آوردن تداوم آن الگو به پایان می رسد.‌ ‌ آنگاه یا با مهر و محبت از هم جدا می شوید و یا با هم عمیق تر به حال، به وجود فرو می روید. آیا ممکن است به این سادگی باشد؟ بله، به همین سادگی ست. عشق، حالتی از وجود است. عشق شما در بیرون نیست، بلکه در اعماق وجود شماست. ‌ ‌ نه شما می توانید عشق را از دست بدهید و نه عشق می تواند شما را ترک کند. عشق به هیچ شخص و شکل ظاهری دیگری وابسته نیست. در سکون حضور خود، می توانید حقیقت بدون زمان و شکل خود را به صورت حیات ناپیدایی که محرک شکل جسمانی شماست، احساس کنید. آنگاه می توانید همین حیات را در اعماق یکایک انسان ها و مخلوقات حس نمایید. #اکهارت_تله #تمرین_نیروی_حال ❤️☘ @filsofak

🔹️در باب ادب خیلی از بیچارگی‌های آدم‌ها، برمی‌گردد به تعریف‌ها و معنی‌های ناقصی که از واقعیت‌های عالم توی ذهنشان دارند. مثلاً شاید از میان تمام آدم‌ها، فقط چندتاشان بدانند معنیِ «ادب» چیست؛ و مابقی، فقط به معنی‌های چَپَرچلاغ و چپ‌اندرقیچی‌ای که بلدند دل‌خوش باشند. یعنی این‌جور باشند که آدم‌های دور و برشان را با همان اَلَکِ تعریف‌های مزخرفی که دارند به دو دسته باادب و بی‌ادب غربال کنند؛ و به هرکس که انگ بی‌ادبی می‌زنند بگویند: بی‌نزاکت، بی‌شعور، بی‌فرهنگ، بی‌متانت، بی‌تربیت، بی‌اخلاق و بی‌معرفت؛ و هرکس را که بیشتر از عالم و آدم، اهل تشریفات و آداب و رسوم است، صدا بزنند باادب! و دلشان خوش باشد که لابد وقتی با آن باادب‌های مد نظرشان دور هم نشسته‌اند، به احتمال قریب به یقین، مشتی ادیبند که یکدیگر را یافته‌اند! ولی حقیقت با تعریف‌ها و تفسیرهایی که توی کتاب‌ها و ذهن کوچک آدم‌هاست فرق دارد. و آدم باادب، کسی جز آن‌که «بلد است حضور آدم‌ها را پاس بدارد» نمی‌تواند باشد. آن‌کس است که بلد است با هر جنبنده‌ای که به جهانش پا می‌گذارد، به بهترین حالات ممکن برخورد کند؛ آن‌کس است که بلد است حضورِ هرکسی را که به محضرش وارد می‌شود، تمام‌قد احساس کند؛ و بلد است با هر کس، چنان رفیقانه رفتار کند که طرفش یقین کند که لابد محبوب‌ترینِ خلایق نزد اوست. #مصطفی_سلیمانی #ادب ❤️☘ @filsofak