جواد منفرد

جز تو هر‌آن چیزی که بود از یاد بردم تا به حال حتی خودم را به فراموشی سپردم تا به حال عشق تو در مشتم بسان تکه‌ای یخ بود و بس انگشت‌هایم را به هم بی‌خود فشردم تا به حال سرریز اگر می‌شد تمام شهر را سیلاب‌وار می‌برد با خود اینهمه بغضی که خوردم تا به حال هردست خشت و پیک یا گشنیز می‌خواهم چه‌کار در حسرتِ اینم که از تو دل نبردم تا به حال گفتی بگو .. طاقت نیاوردی ، اگرچه من فقط یک گوشه از حال خودم را بر شمردم تا به حال عشق زیادی بارها جان بر لبم آورده است یک بار دنیا آمدم صد بار مردم تا به حال #جواد_منفرد

مرده‌ام آری ولی نبضم کماکان می‌زند قلبم از شوق‌تو در این جسم بی‌جان می‌زند با هوای راه رفتن با تو بیرون می‌زنم بی‌درنگ از گور خود هروقت باران می‌زند تو امید خالصی ، نور از دل یک روزنی آنچه بر یاس درونم خط بطلان می‌زند با تو جان می‌گیرم از نو مثل وقتی‌که بهار صد شکوفه بر تن خشک درختان می‌زند دلخوشم بدجور با این درد ،بی جا کرده است هرکس از این پس جلویم حرف درمان می‌زند عشق محصول بهشت‌است و دگرگون می‌شود هر کسی این سیب را یک بار دندان می‌زند #جواد_منفرد

حرفی بزن به لهجه باران که مدتی‌ست این بغض کهنه منتظر یک اشاره است #جواد_منفرد

بگیر آنقدر محکم در بغل دلبسته‌ی خود‌را که در بر دارد انگاری هلویی هسته‌ی خود‌را #جواد_منفرد

بی تو من تندیسی از یک آدم وارفته‌ام پادشاه سرزمین‌های به یغما رفته‌ام #جواد_منفرد

#جواد_منفرد

#جواد_منفرد

از سکوت آنقدر لبریزم ، تصور می‌کنم گوش‌هایم عاقبت از شدتش کر می‌شود #جواد_منفرد

سراب بودی و غرقم نموده‌ای در هیچ تمام‌عمر پی تو دویدم ، آخر هیچ غمت یلی‌ست،تماشا کن از تمامیتم چه مانده‌است دراین جنگ نابرابر...هیچ فقط صداست که می‌ماند و از آن‌هم حیف نصیب من شده ازتو شبیه یک کر هیچ جهان به چشم‌ترم تار شد ،نمایان است همیشه از پس یک شیشه‌ی مُشجّر ،هیچ به راز داری او شک نکن هرآنکه چو من نگفته‌است از این درد گریه آور هیچ زمان به این در و آن در زدن گذشت آری که عشق در به دری بوده است و دیگر هیچ #جواد_منفرد

#جواد_منفرد

از صدای آژیر خطر موسیقی عاشقانه تری سراغ ندارد جوانی که هرشب هنگام حمله هوایی برای دیدن دختر همسایه به سوی پناهگاه می دود #جواد_منفرد

به‌حدی بی‌کس و کارم که شک دارم به‌جز روحم کسی باشد که نعشم را میان گور بگذارد #جواد_منفرد

پرم‌از داد و بی‌داد و به جایی ره نخواهد یافت ندای دادخواهی در جهانی مملو از بیداد #جواد_منفرد

دلم‌را برده اما دل‌رُبایی را نمی‌داند کسی‌را می‌پرستم که خدایی را نمی‌داند تمام‌عمر پنهان کرده در خود حسن‌هایش را چو طاووسی که هرگز خودنمایی را نمی‌داند در آمد بعد عمری ازپس ابر آفتاب‌عشق ولی او قدر این بخت‌طلایی را نمی‌داند مرا از بام خود پر می‌دهد هرچند می‌داند که هرگز جلد معنای رهایی را نمی‌داند ببارید ابرهای تیره ،باران درس شیرینی‌ست به هر کس مثل او عقده‌گشایی را نمی‌داند پس‌از یک عمر تنهایی به او بد جور دلگرمم کسی چون‌کور قدر روشنایی را نمی‌داند #جواد_منفرد

بیا که هردو به‌نوعی به شانه محتاجیم دوباره موی‌تو و حال‌من پریشان‌است #جواد_منفرد