𝐧𝐚𝐢𝐯𝐞

به نظر من رشد یعنی از نقشِ کارگردان زندگیِ دیگران استعفا‌ بدیم.

ای بابا. بریم که برای n‌مین بار پلی‌لیستمون‌ رو پاکسازی کنیم.

نوشته بود: به عنوان کسی که هر دفعه‌ کار رو در میاره‌ زیادی نگرانی.

قدردان‌ آدم‌هایی‌ام‌ که به جای اینکه بخوان حالم رو عوض کنن، سعی می‌کنن حالم رو بفهمن.

تعارف ندارم که با خودم، دارم می‌بینم. رنج منو خیلی ساکت کرد. گاهی به خودم تو آیینه می‌خندم تا شاید اثری داشته باشه ولی ادم تو آیینه توی نگاهش یه احمق خیلی بزرگ خوابیده که می‌گه سعی نکن بی‌فایده‌ست. منم هرروز دارم تلاش می‌کنم بفهمونش‌ آدمی‌ که تلاش نکنه، آدمِ مرده‌ست. من حداقل توی این دنیای کثیف دارم سعی می‌کنم که شاد باشم. تو چی؟ هیچ‌چیزی بهم نمی‌گه. انگار چیزی که می‌دونه خیلی بزرگ‌تر از تمام این‌چیزهاست. بهش می‌گم بگو اون چیزی رو که نمی‌گی بهم. می‌گه یه بار تو زندگیت صبور باش، بهت قول می‌دم به تجربه‌ش میارزه‌. بذار پایان غافلگیرت‌ کنه. ولی احمق من نمی‌خوام صبر کنم. آدمی که صبوره می‌دونه چیزی در آینده منتظرشه. من چی؟ بهم می‌گه باور کن وقتی کسی یا چیزی در جایی منتظرت نباشه راحت‌تری. بهش نگاه می‌کنم و می‌گم تو الان یه آدمِ راحت می‌بینی؟ بهم می‌گه مغلطه‌ نکن‌. آدمِ عجول هم مطمئنه یه چیزی جلوتر انتظارش رو می‌کشه. ولی تو، مطمئنم حتی نمی‌دونی منتظر چی هستی که این همه دیر کرده. راست می‌گه. نمی‌دونم. دنبال شاد‌ی‌ام؟ مگه من می‌تونم بعد از بابام آدمِ شادی باشم؟ دنبالِ آرامشم؟ ذاتا وجود نداره. امشب هم آدمِ توی آیینه‌ پیروز شد.

رنجش رو به درسش بخشیدم.

و درنهایت همیشه زن‌ها همدیگه رو نجات میدن.

قطع امید کردی؟ صبح پاشدی هیج نگاه کردی؟ به آسمون نگاه کردی؟ نمی‌خوای اون دم صبح، اون طلوع آفتاب نمی‌خوای ببینی؟ سرخ و زرد آفتاب موقع غروب دیگه نمی‌خوای ببینی؟ ماه رو دیدی؟ نمی‌خوای این ستاره‌ها رو ببینی؟ شب مهتاب اون قرصِ کامل ماه دیگه نمی‌خوای ببینی؟ چشمات می‌خوای ببندی؟‌ بابا اینا تماشایی داره! می‌خوان از اون ور دنیا بیان ببین اینجارو شما می‌خوای خودتو به اون دنیا بفرستی. همه‌ی این‌ها رو قلم بزن. همه‌ی این‌ها رو رد می‌شیم. از مزه‌ی یه گیلاس می‌خوای بگذری؟ _طعم گیلاس.

می‌گه اگه بچمون‌ به دنیا اومد بهش می‌گم مادرت کاری کرد جهنم زانو بزنه:))))

من؟ من همیشه با دلم تصمیم گرفتم. دلم گفت برو، رفتم. دلم گفت نرو، موندم. دلم گفت زندگیت‌ رو داغون کن، کردم. دلم گفت حالا همه‌چی رو درست کن، درستش‌ هم کردم‌. حالا که به پشتِ مسیرم نگاه می‌کنم می‌بینم دلم همیشه بهترین تصمیم رو برام گرفته‌. نمی‌دونم الان توی چه وضعیتی هستی که اینو می‌خونی بچه ولی اینو می‌گم و اگه خواستی گوش کن. به حرف دلت گوش بده‌. اون همه‌چی رو می‌دونه، حتی چیزهایی که تو نمی‌دونی. ولی یادت هم باشه دل همیشه تمامِ نقشه نیست، جهت رو می‌ده ولی مسیر رو باید با دیدنِ زمین و خاطره‌ها و مقصد کامل کرد.

بیست سال دیگه بچم نگام میکنه بم میگه تو چی میفهمی از عشق اونجاست که ی دل سیر گریه می‌کنم بعد میزنم زیر گوشش

گفت: دلم می‌خواد جیغ بزنم ولی برازنده‌ی خودم نمی‌بینم. این همه سال تمام احساساتم‌ رو درونم تجربه کردم, تمام جیغ‌هام رو ریختم توی خودم.

بلند بخند. لبخند محوت را چه‌کسی باور کرد.

«یحیی جان، زن‌ها می‌توانند عاشقت بمانند، اما چیزی درون‌شان نسبت به تو عوض بشود.‌ آن‌ها می‌توانند در عین عشق و علاقه، هرگز تو و زندگی کنار‌ تو را نخواهند.»

یک‌چیزی که در مورد آدم‌‌‌ها جالبه اینه که گاهی‌اوقات چنان دچار تغییرات عظیمی توی خودت می‌شی که نمی‌تونی با روش‌های قبلی با خودت رفتار کنی. مثلا من همیشه وقتی گنگ بودم می‌دونستم باید برنامه بنویسم تا بیفتم روی روال، اما الآن هربار که می‌خوام برنامه بنویسم یادم می‌ره باید بنویسم و حتی بعد نوشتن هم یادم می‌ره برنامه نوشتم. مثلا دیروز می‌خواستم برم بیرون و نیم‌ساعت تمام داشتم دل‌دل می‌کردم خدایا چیکار می‌خواستم بکنم. حتی حین لباس پوشیدن هم فکرم درگیر این بود که انگاری یک‌کار نکرده دارم. واقعا هرروز با یک‌ کشف جدیدی از خودم دارم سورپرایز می‌شم و این واقعا خیلی جالبه.

سخت رها می‌کنی؛ چه آدم‌ها را، چه خاطره‌ها را و چه سوال‌هایی که جواب قطعی ندارند‌.