بوفِ شور
رفتن به کانال در Telegram
512
مشترکین
+124 ساعت
-67 روز
+4830 روز
آرشیو پست ها
512
سرکار خانم، شما در من غمی را زنده کردید که پیش از آن هرگز نمیدانستم وجود دارد.
بههرحال لابد کارتان این است که چیزی را بکشید و چیزی را زنده کنید. شما ذوق را کشتید و غم را زنده کردید. از من ماند، این تهماندهٔ سیگار روی سطح آسفالت که هرکس از راه میرسد از او میگذرد.
من دیگر نمیتوانم هنرمند هم باشم، چرا که هنر ذوق میخواهد، دل میخواهد. شما از من خاکستر ساختید. شما من را از خشم لبریز کردید، نمیدانم لطافت کجاست که با آن ادبیات بخوانم. سرکار خانم، تنها سوالم از شما این است که چرا... چرا زندگانی مردم را میسوزانید؟
31 اکتبر, 14:01
512
سرکار خانم، شما در من غمی را زنده کردید که پیش از آن هرگز نمیدانستم وجود دارد.
بههرحال لابد کارتان این است که چیزی را بکشید و چیزی را زنده کنید. شما ذوق را کشتید و غم را زنده کردید. از من ماند، این تهماندهٔ سیگار روی سطح آسفالت که هرکس از راه میرسد از او میگذرد.
من دیگر نمیتوانم هنرمند هم باشم، چرا که هنر ذوق میخواهد، دل میخواهد. شما از من خاکستر ساختید. شما من را از خشم لبریز کردید، نمیدانم لطافت کجاست که با آن ادبیات بخوانم. سرکار خانم، تنها سوالم از شما این است که چرا... چرا زندگانی مردم را میسوزانید؟
31 اکتبر, 14:01
31 اکتبر, ~14:01
512
31 اکتبر, 13:55
01 نوامبر, ~12:16
512
Repost from روزنامهشرقی
اگر اینجا رو چک میکنی و دوستش داری فوروارد کن تا متوجه بشم و از باقی لفت بدم.
31 اکتبر, 13:49
31 اکتبر, ~13:50
512
Repost from N/a
خورشید، دنیا، دریا، آسمان همه چیز های زیبا را نام زن نامیدند،
تا از ستمگری و زشتی درونشان کم شود ولیکن آنها نیز مانند زنان وجودشان پر از درد و زخم هایی شد که از اطرافیان بهره بردند.
دست نوشت
31 اکتبر, 10:42
31 اکتبر, ~13:50
512
31 اکتبر, 07:49
31 اکتبر, ~10:40
512
به زمین نیا شازده کوچولو...
به این دیار مهآلود به گِل نشسته.
گلهای اینجا شبیه گل تو نیستند، اینها تمام
روز به غم دچارند و شب، آهسته گلبرگ بر صورت گرفته و میگریند... اینها کسی را ندارند که مواظبشان باشند. روباههای دیار من، به اندازهی کافی درد دارند شازده، اهلیشان نکن.
تو که بروی، ما میمانیم و گندمزار و گلهای خشکیده و روباههای چشمانتظار...
تو میروی اما یادت در پیچ و تاب این گندمزار میماند برای روباهی که نمیداند حال در سلامت به سیارهات رسیدی یا اسیر هوس و طمع مار رذل سیارهاش شدهای...
به زمین نیا شازده کوچولو، اینجا گلها یک شکل نیستند... گاهی تندخو و گاهی نیکوخصالاند.
خواهی شمع و گاهی خموشی بیمثالاند.
به زمین نیا شازده کوچولو، اگرچه اینجا روباههای مهربانی هم هست اما... اتمام قصهات در زمین با گزیدگی از سوی مارهای مهرنما رقم میخورد...
31 اکتبر, 07:45
512
و خداوندا، چقدر خسته بودم.
چقدر بیهوده تلف شد زندگانیام
که مبادا فلانی، از فلان رفتارم آزردهخاطر
شود. درمان دردم یک «به جهنم» بود...
نگفتم و اینگونه از پای فتادم.
30 اکتبر, 10:25
512
شب بود. پرندهها بالهای خویش بر آغوش گرفته و آرام خوابیده بودند. ماه خمیازه میکشید و ستارهها مدام پلک میزدند تا خواب از سرشان بپرد. تو چه میکردی؟
به ستارههای چشمکزن خیره شده بودی و به جایگاهت میان آسمان میاندیشیدی.
فکرت را درگیر نکن جانکم، تو ماهی.
ستارهها میآیند و میروند اما تو همیشه هستی... بر فراز آسمانِ قلبِ همیشهشبِ من.
29 اکتبر, 16:38
512
29 اکتبر, 06:54
29 اکتبر, ~16:39
512
کفن نخواستی، خاک را خواستی.
خواستی در آغوش خاک ایران آرام بگیری...
که سالها بعد از بطن خاک جوانه بزنی و
دوباره در ایران سبز شوی.
تو سبز شدی کوروش، جوانهای ما را ببین...
فروهر بر نقش رگ متورم غیرت گردنشان میدرخشد. ببین کوروش، جوانه زدی،
در بطن این ملت جوانه زدی که اینگونه
پاسارگاد را معبد خویش میدانند.
چه کردی شاهِ شاهان، چه کردی که اینگونه
هر ایرانی که مهر ایران در دلش هست، به وقت آبانماه بیش از هر وقت دیگری
به آریایی بودن خویش افتخار میکند...
29 اکتبر, 04:16
