مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

قهوه‌ی تنت هنوز روی یقه‌ام مانده بود؛ بویی گرم در میان تمام سردیِ این اتاق. چند لحظه چشم‌هایم را بستم؛ کاش می‌شد بعضی چیزها را فقط دوست داشت، بی‌آنکه آدم از ماندن‌شان بترسد. دلم می‌خواست نزدیک‌تر بایستم، اما سال‌ها بود یاد گرفته بودم هرچه برایم عزیزتر می‌شود، یک قدم از آن فاصله بگیرم. تو نمی‌دانی چقدر سخت است وقتی تمام وجودت چیزی را می‌خواهد، و خودت، با تمام قدرتت، جلوی دست دراز کردنت را می‌گیری. شاید برای همین است که هنوز بوی قهوه‌ی تنت را نگه داشته‌ام؛ همین سهم کوچک از تو، برای مردی که همیشه از داشتنِ چیزی بیشتر، ترسیده است.