𝖫𝖺𝗌𝗍 𝖳𝗐𝗂𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍 جونگ دانک فور ...اور(rest)◞𝆊𖥧

زمان ایستاد؛ نگاهی خیره به فروریختنِ خانه‌ای که تنها مأوای آوارگی‌هایم در این ظلماتِ ناتمام بود. خانه‌ای بناشده از خاطراتی که زمانی تنها درخششِ جهانم بودند و حالا، در کالبدی تهی از معنا، یکی پس از دیگری فرومی‌ریختند. به یک‌باره، همه‌چیز آوار شد. خورشید بر فراز آسمان فرمانروایی می‌کرد، اما آسمان تاریک‌تر از هر شب بود. خورشید هنوز می‌درخشید، جهان انگار هنوز ادامه داشت، اما همه‌چیز در آخرین گرگ‌ومیشِ دردهای خویش محو می‌شد. آسمانی که دیگر آبی نبود؛ ابری که دیگر نمی‌بارید؛ و خانه‌ای که دیگر چیزی جز ویرانه‌هایش از آن باقی نمانده بود. آری، جهانی در میان جراحتی آکنده از درد ویران شده بود؛ جهانی که روزگاری پناهِ خویش را در خاطراتش می‌جست و حالا حتی از ویرانه‌های آن نیز گریزی نداشت. و در میان این همه ویرانی، انگار تنها چیزی که پایانی نداشت، درد بود.