Faded Memories

دلم صمیمیت میخواد.اینکه با یه نفر بخندم ، طنز همو بفهمیم ،بتونم با خیال راحت کنارش زشت باشم,بد اخلاق باشم ،غر بزنم ، بدون اینکه بترسم کنارش ضعیف باشم . این چیزیه ک من اشتیاقشو دارم.

من هیچ امیدی به خانواده‌ام و حمایتشون ندارم. نه اینکه کاری نکنن. هیچی ازشون بر نمیاد. منو درک نمی‌کنن. قرار هم نیست درک کنن. راه من خیلی وقته ازشون جداست.

کاش واقعاً بعد از دبیرستان یه دوره‌ی دو ساله وجود داشت که ازت انتظار نداشته باشن نه کار کنی، نه دانشگاه بری، نه هیچ غلط اضافه‌ای بکنی؛ فقط سفر جاده‌ای بری، کتاب بخونی، آدمای جدید ببینی و کلی عکس بگیری.

شما به آدمی که از هر نظر از تو پایین تره فرصت بدی مثل سگ پشیمونت میکنه

هنوزم ‌قول‌ نرفتنت تو صفحه چت پینه.

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

از یه جایی به بعد برخلاف خواسته‌ی قلبت ترجیح میدی با صلاح مغزت آدما رو تو همون قلبت نگه‌ داری نه تو زندگیت.

هر چقدر بیشتر دوسش داشته باشی بیشتر ازش ناراحت میشی، بیشتر حسودی میکنی، بیشتر روش حساس میشی، همش دلتنگشی، بهونه گیر تر میشی، همش بهش فکر میکنی و دلیل تمام اینا دوست داشتن زیاده.

خوب میشد حالم بات...

هنوزم بعضی از آهنگ‌ها، فقط آدرس یه نفرن.

حالا نه که بی تو مرده باشم، ولی باشی بهترم.

با آدما زودتر موافقت کنید بزارید زودتر خفه شن.

به اندازه تمام حرفایی که نزدم، معده درد گرفتم.

نمیدونم شاید اگه الان بودی داشتم کل روزمو برات تعریف میکردم.

از یه‌جایی غمگین نمی‌نویسی، با هیچکس راجع‌به غمت صحبت نمی‌کنی، خیلی بیشتر می‌خندی، به خودت می‌رسی و مشغول پیشرفتت می‌شی؛ دقیقا همونجا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.

‏به‌ جز دلتنگی بی‌پایانم برای تو، دلتنگ خودمم هستم؛ همون ورژنی از خودم که فقط با تو امکان وجود داشت.

ولی دیگه خیلی دیر شده