ᅠ ᅠ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌雷洛ᅠ

دستشو دراز می‌کنه و گوشی رو خیلی خونسرد از دستش می‌گیره؛ بدون اینکه حتی نگاش کنه، صفحه‌ش رو خاموش می‌کنه و می‌ذارتش کنار. بعد دستش رو روی زانوش می‌ذاره و کمی سرشو کج می‌کنه.. — نه...امشب دیگه حواست به اون نیست. چند ثانیه سکوت می‌کنه و بالاخره نگاش می‌کنه؛ همون لبخند آروم و اعصاب‌خردکن روی لبشه... — حواست باید به من باشه. عاها دقیقا همین نگاه ترسیده رو می‌خوام! آروم انگشتش رو روی زانوش ضربه می‌زنه. — ولی اگه می‌خوای همچنان باهام بازی کنی... لبخندش عمیق‌تر می‌شه. — گوشی رو پس می‌دم. مکث می‌کنه. یه نگاه به دستاش می‌کنه که شروع به لرزیدن کردن..! — من اصلا از این‌که ازم می‌ترسی ناراحت نیستم... لبخندش آروم‌تر می‌شه. — اتفاقا همینش باعث می‌شه دلم بخواد بیشتر نزدیکت بمونم.