یاس بنفش

تاریکی و بی رحمی‌های دنیا هیچ‌وقت نمی‌تونه نور قلب‌ زیبای آدم‌های مهربون و درخشش عشق رو از بین ببره.

دنیا هرچقدر بد، تاریک و خسته‌کننده باشه، نمیتونه عشق، مهربونی و نور رو از بین ببره.

الان که دیدم بعد رفتنم به غار تنهایی خیلیا برام پیامای بلند بالا نوشتن یا حالمو پرسیدن، یا برام تکست فرستادن تا نشونم بدن نبودنم براشون قابل حس شدنه،‌ بهم ثابت شد عشق که بدی، دنیا بهت عشق رو برمی‌گردونه، فقط باید صبور باشی، زمان آدمای قشنگ زندگیت رو تو مراحل مختلفی برات می‌فرسته، فقط باید انقدر شجاع باشی تا مسیرو ادامه بدی، و تو چاله‌‌های تاریک، و جاده‌خاکیا‌ی مسیر پیش‌روت گیر نکنی.

بدنم اصلا باهام همکاری نمی‌کنه، باید خیلی سریع بشینیم و یک صحبت اساسی با هم داشته باشیم.

وقتی ادمین‌ چنل‌های مورد علاقه‌ام پیامی از اینجا فوروارد می‌کنند یا اینجا جوین میشن و من رو میخونند، اینقدر ذوق میکنم که انگار موقع نگاه کردن به آسمون ستاره بهم چشمک زده.

برای من خوشبینی یعنی ادامه‌دادن. یعنی تلاش کردن با چشای گریون. یعنی زمین‌خوردن و پاشدن. خیلی وقته که فهمیدم اگر هیچ‌کاری نکنم نه تنها حالم بهتر نمیشه بلکه خودِ هیچ‌کاری نکردنه فقط و فقط بهم استرس و اضطراب میده. آدم وقتی می‌تونه آسوده باشه که اون کاری‌و که باید، رو انجام بده. نتیجه مهمه، نتیجه‌ی خوب به آدم اعتماد به نفس بیشتری میده اما مهم‌تر از نتیجه، مسیره. مسیر ما همیشه پر بوده از پیچ و خم و تاریکی و سنگ ولی ما؟! ما تلاشگر بودیم. ما روشن بودیم. حالا که همین یه‌بار زنده‌ایم فارغ از هر نتیجه‌ای که تهِ هر مسیری یقه‌امونو میگیره، بیا تلاش کنیم که حداقل پیش خودمون شرمنده نباشیم.

دوست دارم آهنگ‌های مورد علاقه‌ام رو فقط برای آدم‌های مورد علاقه‌ام بفرستم و فقط موقع انجام دادن کار‌های مورد علاقه‌ام اون‌ها رو گوش کنم.

خسته‌ام؛ از ذهنی که آروم نمیگیره، از روزهایی که تکرار میشن، از خودم که انگار گم شدم توش.

از آدم‌های خوش ذوق خوشم میاد، به زندگی نور می‌بخشند‌ و همه چیز رو چند درجه زیباتر می‌کنند.

از آدم‌هایی که بلدن وقتی با ذوق چیزی رو براشون تعریف میکنی، نه تنها توو ذوقت نزنن بلکه ذوقت رو ده برابر کنن، خوشم میاد.

از آدم‌هایی که بلدن به بقیه احترام بذارن خوشم میاد.

من اینقدر امروز آدم جالبی نبودم که ۲ ستاره که نمیدم هیچ، ۸ ستاره از روزهای قبلی رو هم برمی‌دارم.

امروز اصلاً آدم جالبی نبودم. به خودم ۲ ستاره می‌دم.

جدی جدی ما مسخره‌ی ایناییم‌.

ببخشید که دوباره در اعماق بلاتکلیفی فرو رفتم، مغزم خاموش شده، نمیتونم برم کاری انجام بدم و همینجوری نشستم یه گوشه، به دیوار خیره شدم و نمیدونم باید چیکار کنم. اصلا ببخشید هم نداره، کاری از دستم برنمیاد دیگه.

یعنی چی که چرا اینقدر غر میزنی؟ تو کجا زندگی میکنی که اینقدر غر نمیزنی؟

شما ببینید کجا زندگی می‌کنیم که از جنگ عجیب‌تر قطع نشدن نتمونه.

حالا انقدر بگو چرا هنوز نت وصله که یادش بیاد قطعش کنه.

بله واقعا ما اشتباهی به خودمون گرفتیم.

الان ما بلند شیم برای امتحانای حضوری درس بخونیم یا منتظر باشیم برای منطقه ای دستور تخلیه بدن تا حرکت کنیم به سمت اونجا؟