یاس بنفش

اگر آهنگ‌ و موسیقی وجود نداشت، اون موقع‌هایی که صداهای توو ذهنت اینقدر زیاد شده که از کنترلت خارج شده، باید چیکار می‌کردیم که آروم شیم؟

من نمیفهمم میگن به یکی خیلی محبت کنی پررو میشه. من هرچی از کسی که دوستش دارم محبت دریافت کنم سیر نمیشم. هیچوقت برام عادی نمیشه. هیچوقت برام زیاد نمیشه. نمیگم وای حالا که فلانی من دوست داره پس کلی آدم دیگه هم احتمالا منو دوست داشته باشن. نمیگم وای حالا که خیلی منو دوست داره پس من هرکاری بکنم و حتی اگه اذیتش هم بکنم باز منو دوست داره. سعی می‌کنم همیشه لایق اون محبت و حس باشم و قدردان باشم.

مجموعه ای از احساسات و‌ احوالات نامعلومم.

یک وقتایی هم آدم واقعا هیچ کاری از دستش برنمیاد واقعا هیچی. چطور میشه باهاش کنار اومد؟

کاش میشد جمع بشیم بریم یک جای ساده و کوچیک، با آرامش زندگی کنیم. جدی جمع قشنگی می‌شدیم، آدم‌هایی که از زندگی اجتماعی خسته شدن و همگی به بازگشت به طبیعت تمایل دارند و باهم کنار میان. یه شهر کوچیک و زیبا، هر کی یک فضای کوچیک و برای خودش درست کنه، من قنادی رو بر میدارم براتون کیک و شیرینی درست می‌کنم، کارم که تموم شد میرم پیش دوستم زود که توی کتاب‌فروشیه و میشینم کنارش کتاب می‌خونم. هم از اجتماع دور شدیم، هم از تنهایی خسته نمیشیم.

زندگی اجتماعی با آدم‌ها انرژی روحی زیادی ازم می‌گیره. تمایل دارم به بازگشت به طبعیت و ارتباط عمیق با آب، خاک، زمین، درخت‌ها و جانوران‌.

امیدوارم به جز دیدن این حس بین مسیر رسیدن به چیزی که میخواید، آخر مسیر که رسیدید با یک نفس راحت و آخيش بزرگ، بگید که بله، ارزشش رو داشت.

یک زمان‌هایی هست که متوجه میشی، ارزشش رو داشت و این یکی از بهترین حس‌های دنیاست‌.

استفاده کردن از تجربه های بقیه خوبه اما باید بدونی مسیر تو منحصر به فردِ خودته و تلاش برای این‌که دقیقا مسیر افراد دیگه رو کپی کنی، شاید تو‌رو به جایی نرسونه و فقط خسته‌ترت کنه، چون امکانات، علایق، توانایی افراد تو زمینه‌های مختلف و حتی نقطه‌ی شروع آدم‌ها خیلی متفاوته.

وقتی یاد بگیری بدون توجه کردن به صداهای منفی ذهنت، کارت رو انجام بدی، از یک‌جایی به بعد دیگه اون صداهای منفی قدرت خودشون رو از دست می‌دن.

اگر تک تک افکارت رو باور کنی، دیوونه می‌شی و هیچ لذتی از زندگی نمی‌بری.

دوست داشتن خودت به این معنا نیست که هر روز عاشق خودت باشی و قربون صدقه‌ی خودت بری. به این معناست که به خودت احترام بذاری، زمانی که نیازه به خودت سخت بگیری و زمانی که نیاز به استراحت و مهربونی داری، حواست به خودت باشه؛ یعنی نذاری بقیه بهت بی‌احترامی کنن و خودت هم هیچ‌وقت حرف‌های چرت ذهنت رو باور نکنی. یعنی به حرف‌های چرت مردم گوش ندی و ارزش و اعتماد به نفست از درونت بیاد و وابسته به حرف‌های آدم‌های رندوم نباشه.

شاید دنیا خیلی چیزا کم داشته باشه، ولی بیشتر از هرچیزی، کمبود آدمایی رو داره که حواسشون به دل بقیه هست.

عجیب‌ترین اتفاق اینه که آدم‌ها به تو، بیش‌تر از خودت به خودت، امید دارن.

به جهانی ندهم گوشه‌ی‌ تنهایی را؛ لیست چنل‌های هنری و ادبی برای تو^^

...

ما آدم‌ها اگه یه نفر باهامون مهربون باشه، باورمون داشته باشه و امیدوارمون کنه، بلند می‌شیم و خیلی کارها رو که فکر می‌کردیم نمی‌تونیم، انجام می‌دیم. حالا فکر کن اون صدایی که باهات مهربونه و باورت می‌کنه، صدای خودت باشه، واگویه‌هایِ درونیت، که مداوم هم داری می‌شنویش.