یاس بنفش

در طول روز مداوم سعی میکنم خسته و غمگین به نظر نیام و این کار، خودش باعث فرسودگی و خستگی بیشتر می‌شه.

دوست هنرمند داشتن هم خیلی جالبه‌. برات چیزهای گوگولی میبافه، هر جای اتاق‌تو نگاه می‌کنی یه یادگاری ازش داری و همه‌اش یادش میفتی.

دوست‌هامو می‌بینم یه جون به جونام اضافه میشه.

پرایوت شیر تلگرام هم یکی از رو اعصاب ترین چيزهاست. بعضی چیزها منطقیه که پرایوت شیر بخوره ولی بعضی چیزها رو آدم نگاه میکنه، واقعا میمونه. اصلا نشون نمیداد بهمون بهتر بود‌.

یک‌روز فوق‌العاده‌ی دیگه‌ توی ایران بیدار شدم، خدایا شکرت.

کودک درونم که هیچی، جوان حال و بزرگسال آینده هم سالم نیستن.

"باید از خودت بپرسی،کودک درونت هنوز سالمه یا نه؟"

دنبالِ واژه‌ها می‌گردم؛ واژه‌هایی که آن‌قدر سنگین باشند که بتوانند بارِ این اندوه را به دوش بکشند. اما هیچ‌کدام تابِ این همه غم را ندارند؛ واژه‌ها هم، زیرِ وزنِ اندوه، از نفس می‌افتند.

قبل از این‌که به طور کامل قربانی بشه، تو مداوم سعی میکنی که نذاری ذوقت از بین بره، برای چیزهای کوچیک ذوق می‌کنی، هیجان زده میشی، شاید از ته دل نه ولی تلاش میکنی تا اون ته مونده‌اش از بین نره، همونجا خودش یک نوع دیگه‌ای از خستگی و فرسودگی رو به وجود میاره.

یکی از اولین قربانیان فرسودگی روانی، کنجکاویه. دیگه نه چیزی هیجان‌زده‌ات می‌کنه و نه برای چیزی ذوق داری.

عمیقا دلم اون هوای سرد و بارونی رو میخواد؛ کاش تابستون تموم بشه.

نمیدونم چند وقته که منتظرم تموم بشه. اینقدر طولانی شد که باورم نمیشه بالاخره به یک انتهایی رسید و حالا میشه چند روز رو برای خود ِ خود ِ خودم باشم، تا بعد بتونم برم برای مراحلِ سخت بعدی.

بالاخره تموم شد.

انتظاراتِ زیاد داشتن از خودمون همیشه خوب نیست. گاهی اوقات باعث می‌شه قدرِ دست‌آوردهای الان‌ِمون و تلاش‌هایی که داریم می‌کنیم رو ندونیم؛ و همین باعثِ نارضایتی همیشگی و راکد موندن‌ِمون می‌شه.

حالا ما خوب داریم خودمون رو جمع و جور می‌کنیم و به روی خودمون نمیاریم، تو چرا مداوم سخت‌ترش می‌کنی خانم ِ زندگی؟

آهنگ آلمانی قشنگ پیدا کردم. فکر کنم بعد از سه سال زبان خوندن، این سومین آهنگی باشه که به دلم می‌شینه.

بعضی روزا آدم نه فقط از دنیا، یه مدت از خودش هم مرخصی می‌گیره، از اون آدمی که همیشه عجله داشت زود خوب بشه و قبل از اینکه حالش واقعا جا بیاد، خودشو پرت کنه وسط زندگی‌.