یاس بنفش

هر چقدر از خوبی و روشن بودن بعضی‌ از آدم‌ها بنویسی باز هم کمه.

مهربونی و همدلی آدم‌‌ها برام عجیبه‌. این که تو یک موقعیت گیر می‌کنی و کلی غریبه وجود داره که بهت کمک می‌کنن. نیاز به چیزی پیدا می‌کنی و هرکسی به اندازه‌ی توانش ذره ذره از خودش می‌‌کَنه و بهت می‌ده. وقت‌هایی که غمگین می‌شی با یه توجه کوچیک قلبت رو گرم می‌کنن. یعنی می‌گم کلی زشتی وجود داره و بعضی‌ها انتخاب می‌کنن قشنگ باشن. خیلی چیز بامزه‌ایه. خوشم می‌آد.

خنده‌ی آدم‌ها واقعا حالم رو خوب می‌کنه. وقتی می‌بینم چشم‌ها برق می‌زنه و برای چند لحظه غم و رنج فراموش می‌شه قلبم گرم می‌شه. به مردمم نگاه می‌کنم و با خودم می‌گم چقدر لایق زندگی خوبی هستید و ندارید.

چجوری میشه اینقدر خسته و کلافه بود؟ چطور ممکنه این حجم از خستگی و کلافگی در یک نفر جا بگیره؟

تا اینجا که اولین روز مرداد از کل ۳۱ روز تیر خسته کننده تر بود.

کاش زندگی هم مثل انیمیشن‌ها گوگولی بود. مثلا یه منبع شادی و امیدی وجود داشت، میرفتم دنبالش و برای مردم شهر شادی و امید می‌آوردم. نمیتونم این همه غم و خستگی رو توو چشمای هر آدمی که نگاه میکنم تحمل کنم و هیچ کاری هم از دستم برنیاد.

بزرگ‌ترین تاوان دیر رسیدن، از دهن افتادن آرزوهاست. وقتی ذوقش بمیره، رسیدنش دیگه جشن نیست؛ صرفاً یه رفع تکلیفه. ولی راستش رو بخوای، اون اتفاقی که قراره بیفته و واقعاً سهمت باشه، قرار نیست ذوق ازدست‌رفته‌ت رو بازسازی کنه؛ می‌آد تا یه نوع آرامش جدید بسازه، آرامشی که اصلاً نیازی به هیجان‌ها و دغدغه‌های قبل نداره.

اگر دوست‌های خوب وجود نداشتن، چجوری قرار بود زندگی و سختی‌هاش رو تحمل کنیم؟

اگر سیتکام‌ها وجود نداشتن، چجوری قرار بود زندگی و سختی‌هاش رو تحمل کنیم؟

واقعا هدیه خریدن خیلی قشنگه. فکر کن بشینی راجب چیزهایی که دوست داره فکر کنی ببینی کدوم بیشتر به دلش می‌شینه، بعد بری بخری، با رنگ مورد علاقه‌اش کادوش کنی، با ربان پاپیون درست کنی، هدیه‌ای که درست کردی رو قشنگ کنی، بعد بهترین قسمت اونجاست که هدیه رو به طرف مقابل میدی، اون ذوق میکنه و در آخر تو از خوشحالی و ذوقش خوشحال میشی. به نظرم تک‌تک مراحل هدیه دادن قشنگه از شروع فکر کردن تا همون‌جایی که ذوق اون آدم رو می‌بینی.

‏در زندگی برای هیچی به اندازۀ هدیه خریدن برای آدم‌هایی که دوستشون دارم ذوق ندارم. از معدود زمان‌هاییه که عمیقاً احساس زنده بودن می‌کنم. : مهرناز

یه "نمیدونم" بزرگی هستم که بسیار خسته شده. نمیدونم چمه، نمیدونم از چی باید بنویسم، نمیدونم برای بهتر شدن باید چیکار کنم، در کل نمیدونم باید با زندگیم چیکار کنم، تقریبا هیچی نمیدونم و برای این همه ابهام یک جا فقط میتونم گریه کنم.

اسم آهنگ‌های بی‌کلام هم گاهی اوقات از خودشون قشنگ‌ترن و باعث میشن اسم‌شون رو که ميبينی، وقتی پلی میشن، خیالاتت رو طور دیگه‌ای شروع کنی و از دنیای واقعی دور بشی.

به صورت وحشتناکی خسته شدم.

تلاش که بکنی، حتی اگر نتیجه مطلوبی برات نداشته باشه، حالت بد نیست و حداقل پیش خودت میدونی که کم نذاشتی و اگه نشد تقصیر تو نیست.

گند زدی؟ اشکال نداره، هنوز زنده‌ای. یه کاریش می‌کنی مثلِ همیشه.