یاس بنفش

کاش یکی وجود من و خاطراتم رو از ذهن بقیه پاک کنه من‌و از این دنیا ببره بیرون.

عجب جمعه‌‌ی جمعه‌ای.

خدایا مرسی، این دقیقا همون زندگی‌ای هست که میخواستم. اصلا بهتر از این نمیشه، سنگ تموم گذاشتی برامون.

دوباره داریم بندهایِ امیدمون رو گره می‌زنیم؛ ولی قطعا به این معنی نیست که یادمون رفته چی بهمون گذشت.

خسته شدم. دیگه "خسته بودن" این وضعیت رو توصیف نمیکنه. نمیدونم چه کلمه‌ی جایگزینی وجود داره که بتونم توصیف کنم که چقدر خسته و فرسوده ام.

میترسم؛ از از دست دادن آدم‌ها و افراد مورد علاقه‌ام میترسم، از بی حس شدن، از بین رفتن ذوق، شادی و احساسات خوب، از نرسیدن، نیفتادن اتفاقات خوب، تجربه نکردن چیزهای خوب، برآورده نشدن آرزو‌هام.

وای چقدر دلم برای تک‌تک ادمین‌ها تنگ شده بود. دوست دارم هر روز اینجا بنویسم که چقدر دلتنگ همه بودم.

فقط به این فکر می‌کنم کاش می‌شد یه سقف امن کشید روی همه‌‌چی؛ روی این شهر، روی آدمایی که دوستشون داری، روی قلبی که این‌ همه مدت سعی کرده خودش رو قوی نگه داره و وانمود کنه هنوز مثل قبل می‌تپه.

اگه کلمه بودم؟ سردرگم، بلاتکلیف، معلق.

بستنی وانیلی و توت فرنگی درست کردم، الان غمگینِ خوشحال‌تری‌ام.

تا فردا می‌تونم از چیزهایی که تجربه کردیم و نباید می‌کردیم، برات بنویسم.

ناامید نیستیم. فقط هر بار دست انداختیم به چیزی و دل خوش کردیم آخرش به جای خوبی ختم نشد.

دلم نمیخواد از تلگرام برم‌ بیرون، حس دیدن دیدن دوستی رو دارم که مدت‌هاست دلتنگشم و الان کنارم نشسته و فقط دوست دارم کنارش بشینم.

از کلماتی که داخلش حرف "ع" داره خوشم نمیاد.

اسلام حتی در روز عید‌ خودش هم باید یه چیزی بکشه؛ حالا یک عید آدم، یک عید حیوون زبون بسته رو!

حیف ِاون همه زندگی و شوق.

تقریبا از همه چیز متنفرم به جز اون چند باریکه‌ی نوری که من رو به زندگی وصل کرده.

لعنت به تمام پیام‌رسان‌های ایرانی.

چقدر دلتنگ فونت قشنگ تلگرام بودم.

برگشتنِ آدم‌ها به تلگرام، شبیهِ روشن شدنِ پنجره‌های یک شهرِ خاموش بود.