یاس بنفش

اینقدر همه‌ی کانال‌ها و ادمین‌ها رو دوست دارم که نمیتونم انتخاب کنم اول کانال کی رو بخونم، برای همین دوساعته فقط دارم به صفحه نگاه میکنم.

کاش تلگرام موجود زنده بود و میتونستم بغلش کنم و بگم در نبودت چقدر دلم برات تنگ شده بود و چقدر الان از دیدنت خوشحالم.

کاش تلگرام موجود زنده بود تا براش تعریف می‌کردم چقدر در نبودت، توی بله بهم سخت گذشت.

وای خدای من چقدر دلم برای اینجا و شما تنگ شده بود.

من آدم غمگینی نیستم عموماً اما زندگی اینجا هیچ‌وقت فرصت آزادانه زندگی کردن و لمس حال خوب رو بهم نداد. همه‌ی تلاشم رو دارم می‌کنم که این فرصت رو خودم به خودم بدم بابت تموم لحظه‌هایی که باید یه جور دیگه پیش می‌رفتن اما قدرت آدم‌های آشغال نذاشت که بشه‌.

بسه دیگه، لعنت بهتون، تمومش کنید. توروخدا تمومش کنید.

یک "نمیدونم" و "نمیخوام" بزرگی هستم که دست و پا درآورده و جون داره که کاش نداشت.

ادامه دادن خیلی سخت شده. انگار دارم راه می‌رم، اما نمی‌دونم دقیقاً برای چی.

هیچ‌کدوم، بلا استثنا هیچ‌کدوم از بُعد‌های زندگیم درست پیش نمی‌ره. دیگه نمی‌دونم کجا ایستادم، کجا می‌خوام برم، چی از زندگی می‌خوام. نمی‌دونم باید چیکار کنم و برای کدوم بدبختی‌م راهِ چاره پیدا کنم. نمی‌دونم چرا دارم ادامه می‌دم و نمی‌دونم چرا وقتی ادامه نمی‌دم، از همیشه به فروپاشی نزدیک‌ترم. نمی‌دونم؛ همین.

آدمیزادِ قصه‌ی ما؛ نایِ از تاریکی بیرون اومدن و روشن کردن قلبت، همیشه برام مقدسه.

خدا میدونه که چقدر این روزا تا لب مرز فروپاشی می‌ریم و باز خودمون رو به زندگی گره می‌زنیم.

هربار از شدت تاب‌آوری خودم تعجب می‌کنم.

این حجم از تاب‌آوری و دوام رو از کجا میاریم؟

احساس خفگی میکنم. یه عالمه حرف جمع شده که باید بگم ولی نه میتونم بگم نه میتونم بنویسم. فقط میدونم که دیگه نفسم بالا نمیاد.‌

دلم برای همه تنگ شده. برای چند لحظه وصل شدم و دوست دارم فقط ابراز دلتنگی کنم.