یاس بنفش

زبان خوندن قشنگ‌ترین کاریه که توو زندگیم انجام میدم. خیلی نازه که تلاش کنی، مطالب رو بخونی، گوش کنی، وقت بذاری، یک دفعه به خودت بیای و ببینی، وای! داری به یک زبان جدید صحبت میکنی.

سعی می‌کنم لذت ببرم از مسیر، اما لذت مختص کسیه که بتونه کمی روی شرایط کنترل داشته باشه و من الآن توی اون وضعیتیم که احساس می‌کنم کنترل همه‌چیز از دستم خارج شده. یعنی قشنگ آلارم قرمزش رو دارم توی زندگیم احساس می‌کنم. و صدایی توی سرم هست که بهم می‌گه "آروم باش، درستش می‌کنیم."

کاش آدما هر چند وقت یک‌بار به‌ همدیگه یادآوری کنن که چقدر هم رو دوست دارن و هنوز از حرف زدن با هم لذت میبرن.

نمی‌دونم متوجه میشید چی میگم یا نه ولی شنیدن بعضی آهنگا فقط توی یه فصل خاص، وقت غروب یا نیمه شب و توی جاده می‌چسبن‌.

من بیشتر از این که توهمِ درست بودن همه‌چیو داشته باشم، توهم غلط‌بودن و اشتباه کردن در تمام مراحل و زمان‌ها رو دارم. اولی دیگران‌و اذیت می‌کنه، دومی پوست خودت‌و می‌کنه.

جام جهانی‌ای که پرتغال اینقدر دیر بازی داره، فایده نداره‌.

جام‌جهانی کافیه، لطفا سریع‌تر بازی‌های لیگ رو شروع کنید.

خدایی حوصله‌ی یک زندگی دیگه رو دارید؟ من که اسم زندگی بعدی میاد دوست دارم جیغ بزنم.

زندگی بعدی چیه دیگه؟ همین یکی رو هم سریع‌تر تموم کنید لطفا.

این زندگی که نشد، زندگی بعدی هم نمی‌خوام. تو زندگی بعدی دلم می‌خواد وجود خارجی نداشته باشم.

یه جورِ خیلی بدی‌ام، اینقدر که حتی نمیدونم چطور توصیفش کنم و چطور بنویسمش. حتی نمیدونم باید از چه کلمه‌ای استفاده کنم، فقط میدونم یه جوری هستم که خیلی غیر قابل تحمل و خسته کننده است.

اینقدر تو مغزم سر و صداست که تحمل صداهای بیرون از مغزم رو ندارم.

زندگی خیلی سخت، درد‌آور و شگفت‌انگیزه.

من عاشقِ رایحه‌ها هستم؛ بویِ میوه‌ها، گل‌ها، بویِ کیک و شیرینی، بویِ غذا وقتی توی خونه می‌پیچه، عطرِ کتاب و کاغذِ نو، خاکِ بارون خورده، ریحونِ تو سبزی خوردن، بویِ نی‌نی و...عطرها. من عاشقِ احساسِ استشمام کردنم. میلیون‌ها خاطره و حسِ خوبی که وقتی بویِ چیزی به مشامت می‌رسه، تو کهکشانِ ذهنت می‌چرخن...

ممنونم از آهنگ‌ها که باعث میشن برای چند دقیقه هم که شده از دنیای تاریک و زشت خودمون فاصله بگیرم و وارد دنیای تصوراتم بشم.

واقعا عاشق هندزفری و ایرپاد هستم. آخه تو چقدر خوبی. چطور ممکنه یک وسیله اینقدر پرکاربرد باشه، فکر کنید یک چیزی هست که میذاری توی گوشت و به جای صدای اطراف، سروصدا، حرف زدن تموم نشدنی آدم‌ها، آهنگ پلی میکنی و فقط اونو می‌شنوی.

کاش یه تیکه‌اش فقط خسته بود. این چیزی که من می‌بینم فقط یکی دوتا از تیکه‌هاش خسته نیست که همونم چند وقت دیگه با همین شرایط بریم جلو، خسته میشه.

انگار یه تیکه از روح آدم خسته میشه، اما چون راه دیگه‌ای بلد نیست، بازم بلند میشه و ادامه میده.