یاس بنفش

آسمون امروز اینقدر قشنگ بود که نمیدونید.

دلم واسه ممبرهای هریادم تنگ شده. کاشکی زود پیدام کنن بیان اینجا.

اغلب ما از زندگی انتظار داریم منصف باشه، منطقی باشه، انتظار داریم هرچی پول می‌دی همون قدر آش بگیری باشه، اما گاها تو زندگی پولی نمی‌دیم ولی آش می گیریم، یا گاها خیلی پول می‌دیم و هیچ آشی نمی‌گیریم، یا حداقل اون قدری که دادیم نمی‌گیریم. زندگی شبیه مسائل ریاضی نیست، زندگی منطق نمی‌فهمه. زندگی نمی‌فهمه اگه تو انقدر تلاش کردی، باید همون قدر بهت نتیجه برگردونه. کافیه یک اشتباه کوچیک کنی، یک لحظه حالت بد شه و استرس داشته باشی، کافیه خسته باشی و روحیت نکشه، تا زندگی یادش بره که تو چقدر واسه اون لحظه تلاش کردی و تو رو بفرسته کنار کسایی که تلاش نکرده بودن. شاید هم توقع ما از زندگی واسه منصف بودن توقع زیادیه.

وقتی توی جمعی پررنگ باشی، نبودنت به چشم میاد. وقتی به دیگران عشق بورزی و مدتی نباشی؛ جای خالی مهرت حس میشه. در نهایت، حضور فیزیکی تو مهم نیست. بلکه اثری که روی اون جمع می‌ذاری، باعث میشه حضور یا عدم حضورت رو حس کنن. حتی اگه فقط سکوت کنی!

کل هدفم توی زندگی، خوب کردن حال آدماست؛ مخصوصا آدم‌های مورد علاقه‌ام. همه‌ی انتخاب‌های زندگیم و تصمیماتم طبق همین هدفه، رشته، شغل، انتخاب کلمات، احساسی که به بقیه میدم، رفتار‌های کوچیک و بزرگی که روی این موضوع اثر دارن. روزی که بدونم به این هدف رسیدم، خوشحال و آروم به مرحله‌ی بعدی جهان هستی میرم.

شاید یه جاهایی می‌شد که خیلی بهتر عمل کنم، شاید همیشه بهترین واکنش رو نداشتم، شاید بعضی چیزها رو دیر فهمیدم، اما با همۀ وجود مطمئنم که هیچوقت نخواستم اون کسی که آسیب می‌زنه، باشم. من، حتی در اوجِ نابلدی‌ و ناپختگی هم مراقب قلب آدم‌ها بودم.

کاش به ما هم هشدار می‌دادن تخلیه کنیم. (این زندگی و دنیا رو)

شیفتهٔ آدم‌هایِ خلاقم. آدم‌هایی که حوصلهٔ زندگی کردن دارن. آدم‌هایی که دنبالِ برنامه ریختن و انجام دادنن. شیفتهٔ آدم‌هایی‌ام که مدام دلشون می‌خواد یه چیزی رو بهتر کنن و می‌کنن‌. آدمایی که نمی‌ذارن کمالگرایی دست و پاشون رو ببنده و با کارای کوچیک و ساده، یه رنگِ جدیدی به جهان می‌دن. من شیفتهٔ این آدمام و مدام در تلاشم یکی از اونا باشم. خدا بیشترتون کنه.

خدا سازنده و بازیگر و تمام عوامل این سریال‌ها و سیتکام‌هایی که باعث میشن زندگی حداقل یکم حس زندگی بده رو خیر بده.

برگشتم به دیدن تد لسو و الان آدم خوشحال‌تری ام.

خیلی از چیزهای کوچیکی که راحت از کنارشون رد میشی، تاثیری بیش از اون اندازه‌ای که فکرش رو بکنی روی خودت و زندگیت میذارن.

شاید عذاب وجدان برای چیزی که لازم نیست براش عذاب وجدان داشته باشی. ولی هیچ حسی رو کلا حذف نمیکردم داشتم فکر می‌کردم، الان خیلی از حس‌ها رو دوست ندارم که وجود داشته باشن ولی اگر کلا حذف بشن و وجود نداشته حس میکنم زندگی ناقص میشه چون بخش مهمی از زندگی به احساسات گره خورده و کمک میکنه تا معنا بسازیم و با حس‌های خوب بهش رنگ ببخشیم و حس‌های ناخوشایند هم دقت کنیم و به گذشته بریم می‌بینیم که خیلی جاها بیشترشون نیاز بوده که وجود داشته باشن.

جان جوانی ما پیر هیچ ترانه‌ای نشد آقای ابی. ولی حروم تا دلت بخواد!

یه سری خوراکی‌ها، سریال‌ها، عطرها و آهنگ‌ها مال فصل خاص خودشون هستن. مثلا همین کیک شکلاتی رو پاییز بخوری خیلی حس و مزه‌ی متفاوتی داره نسبت به الان‌.

دلم کیک شکلاتی داغ که روش شکلات ریخته شده باشه به همراه چای، میخواد.

چی میشد اگر زندگی باهامون مهربون بود و لازم نبود اینقدر از این کلمه استفاده کنیم؟

هرگز نمی‌تونم عمقِ حسرت خُفته‌ی درون کلمه‌ی کاش رو هضم کنم و بپذیرم، چون واقعاً سنگینه. چی می‌شد اگه کلاً همچین واژه‌ای وجود نداشت؟