یاس بنفش

دوست دارم که دوست داشته باشم. اخیرا فهمیدم دوست داشتن تنها چیزیه که آدمی رو به زندگی وصل می‌کنه. فرقی نداره دوست داشتن چی و کی، دوست داشتن نبض حیاته. دوست داشته باش؛ آدمی‌رو، طبیعت رو، مامان و بابارو مهم نیست چی ولی دوست داشته باش تا زنده بمونی.

دلم میخواد غر بزنم. شما خسته نشدید من اینقدر اینجا غر زدم؟

قبل‌تر‌ها اینقدر طول نمی‌کشید. نمی‌دونم چیکارش کنم دیگه، خیلی بیش از حد داره طول می‌کشه و دارم کلافه میشم.

حرف زدن سوءتفاهم‌ها رو حل می‌کنه. گفتگو انقدر مهمه که گاهی چیزی که بین دو نفر فاصله می‌اندازه، برداشت اشتباهیه که هیچ‌وقت درباره‌ش حرف نزدن.

واقعا دیگه راجب هیچی نمیدونم باید چیکار کنم. هیچ نظری ندارم، تبدیل شدم به یک "نمیدونم" خیلی بزرگ.

به هر چی فکر میکنم نمیدونم راجبش باید چیکار کنم.

ولی جدی امروز خیلی بیشتر از روزای دیگه ‌یه‌جوریه.

میخواستم بگم چرا امروز اینطوریه، دیدم چند وقت گذشته هر روز تقریبا همینو گفتم.

سلام این پیام رو فوروارد کنید تا بگم چند درصد از چنلتون‌و دوست دارم و چرا.

چیکار کنیم گریه‌مون بیاد؟ احساس میکنم نفرین شدم که نمیتونم گریه کنم دیگه.

اصلا به قول مبینا که می‌گفت تو چیزیت نیست، ایرانی هستی. همینه دیگه‌ متاسفانه.

بچه‌ها کسی میدونه وقتی اینجوری میشم باید چیکار کنم؟ (برای این یه‌جوری بودنه هیچ اسمی ندارم)

از وسط روز قرار یا کلاس داشتن، یا هر چیزی که لازم باشه به خاطرش کسی رو ببینم یا جایی برم، متنفرم. یا اول صبح باشه یا آخرای روز که یا با اون کار روز شروع بشه یا تموم. اینطوری از اول صبح تا اون تایم باید منتظر باشم تا تموم بشه و هیچ کاری نمیتونم بکنم.

اصلا داره شرمنده‌مون می‌کنه. اینقدر خوب تا نکن باهامون حالا، خجالت زده شدیم واقعا.

زندگی انقدر داره باهام خوب تا می‌کنه که یه تا خورده‌ی چروکم الان.

واقعاً چرا انسانم؟ می‌تونستم گربه باشم. درخت باشم. ابر باشم. سنگ باشم، هرچی می‌شدم بهتر از اینی بود که هستم.

گاهی اوقات که آدم از دست همه چی از جمله خودش، خسته میشه باید چیکار کنه؟

واقعا چقدر برای ارتباطات ساخته نشدم. تعجب می‌کنم چجوری همین چند نفر رو هم باهاشون ارتباط گرفتم و تونستم دوست پیدا کنم.