خان زِنّیرَه

میرسد روزگار ما هم غم مخور.

«درِ خانه‌ام را می‌کوبم... مادرم در را به رویم باز می‌کند و می‌گرید. مرا به سینه‌اش می‌فشارد و می‌گوید: "خدا را شکر که بازگشتی فرزندم". اما من در چشمانش نگاه می‌کنم، و می‌دانم... که فرزندِ سابقش، هرگز بازنگشته است.»

#عدنان_الصائغ

به گوش عالمیان برسانید که ما داغ‌دیده‌ترینِ جهانیانیم!

هستی_شایان

هرچه خود را فریب بدهی اهمیت ندهی دوباره برمیگردی سر خانه اول...‌‌.💔

داد زدم، نعره زدم، کس خبرم را نگرفت گریه شدم، ناله شدم، هیچ‌کسی جا نگرفت.

هستی_شایان

یکی میخندد، یکی می گرید امشب...

چندی است خیال‌ بافی نمی‌کنم؛ چرا که حقیقت زندگی و درد آن، تا مغز استخوانم نفوذ کرده است.

هستی_شایان

سپاس از شما بانو جان🌱

«مطلقا جایی نمی‌روم و ابدا حوصله ندارم. از همه چیز نگرانم. میزان گریه هایی که در کوچه های تاریک و زیر درخت ها کرده ام، اندازه ندارد.»

#غلامحسین_ساعدی

ناگهان وسط جاده می‌ایستی و می‌دانی در میان این همه جمعیت چقدر تنهایی...

هستی_شایان

زندگی آمیزه‌ ای از درد و رنج است. گاه در لبخند یک مادر جلوه می‌کند، گاه در شیطنت یک کودک، فریاد یک پدر و یا حسرت یک دختر. زندگی همین است؛ دریایی از فراز و نشیب‌ ها. باید صبوری کرد، باید ایستادگی کرد و مسیر را ادامه داد. سهم ما گاهی شکست خوردن و دل‌خستگی است، اما هرگز اجازه نداریم متوقف شویم. با تمام این سختی‌ ها، باید به راه خود ادامه دهیم تا به مقصد برسیم. شاید بگویی «نمی‌شود»، اما باید بشود، چاره‌ای جز این نیست. تو باید بتوانی!

هستی_شایان

اگر دنیا به کس میکرد وفایی نمیکرد از آن حضرت جدایی!

با هر که درد دل می‌کنم، می‌ترسم سخنانم باعث رنجش او شود. نمی‌خواهم شخص دیگری را به خاطر دردهای خودم آزرده و آشفته کنم.

هستی_شایان

ای که دستت میرسد کاری بکن....💔

گفتم که زندگی دردیست بی پایان!

جسدِ بدون گور دیدی، نظری به حالِ ما کن که کفن به تن نداریم‌، و به خاک کردند ما را

هستی_شایان

الحمدلله برای امروز🌱

چه بودم و به کجا رفته‌ام که من هر گه به یاد خویش رسم گریه می‌کنم

#بیدل_دهلوی