تاکستان

صافی آب مرا یاد تو انداخت، رفیق! #سهراب_سپهری

زنده‌گی موسیقی گنجشک‌هاست؛ زنده‌گی باغ تماشای خداست... زنده‌گی یعنی همین! پروازها، صبح ها، لبخندها، آوازها... #سهراب_سپهری

اگنی باید نامه‌های بلندی را که در آن یک دخترِ خراسان پرستیده شده است، این‌جا پست کرده بگویم: "این‌گونه!" ولی بماند.. 🌚

ما که نتوانستیم، شما بنویسید عزیزان!

دیروز آخرین روز فراخوان ما در ارتباط با شماره‌ی دوم مجله‌ی گندمین برای جمع‌آواری روایت‌ «تاثیرات و‌دگرگونی‌های دو دوره حاکمیت طالبان بر روی زندگی زنان افغانستان» بود. تا کنون بیشتر از چهل روایت به دست ما رسیده است. ما این فراخوان را برای سه روز دیگر تمدید کردیم. دختران عزیزی که تصمیم به نوشتن روایت‌شان دارند، می‌توانند در این سه روز روایت‌های خود را بنویسند و برای ما بفرستند. عزیزانم بنویسید تا این روایت‌ها ثبت شوند.🤍✨

شبانگاهان که مَه می رقصد آرام میان آسمان گنگ و خاموش تو در خوابی و من مست هوسها تن مهتاب را گیرم در آغوش #فروغ_جان

در این فکرم من و دانم که هرگز مرا یارای رفتن زین قفس نیست اگر هم مرد زندانبان بخواهد دگر از بهر پروازم نفس نیست #فروغ_جان

چند تا آرزوی سخت محال چند امیدِ رو‌ به مرگ و زوال تحت نام امید چند خیال از جهان مانع فرار من است #عبدالله_عزیزی

نمی‌دانم چه ربطی دارد؛ ولی این..🖤

شب عجیب و سنگینی هست! وزنه‌یی سنگینی روی سینه‌ام احساس می‌کنم و شبیه شب‌های سالِ پار می‌سوزم. یکی مادرش مُرد و دیگری برای دومین‌بار مادر خود را از دست داد. دیگری برای نمی‌دانم چندمین‌بار ناامید شد و به خط پایان می‌اندیشد و دیگری.. هفته‌ها می‌شد که حس می‌کردم خوب نیست و امشب اعتراف کرد این حس درست است و یکی هم دست شعر را فشرد. پیش از آن هم حس عجیبی روی سینه‌ام سنگینی می‌کرد و نمی‌دانم چیست. یک‌طوری که گویی، بخشی از وجودم در جای دور از من، شکسته! قامتش خمیده! سقوط کرده و نمی‌دانم‌.. نمی‌دانم هیچی نمی‌دانم؛ ولی امیدوارم خیر باشد!

بله، نمی‌توانم!

گفتگوی دیشبِ من وجیه!

تا هیچ کست دوست ندارد جز من

با دشمن و با دوست بدت می‌گویم

در شوره کسی تخم نکارد جز من

در عشقِ تو کس پای ندارد جز من