Hêvî

حرف‌های ناب را بنویس؛ نه برای آن‌که دیگران بخوانند، بلکه برای روزی که خودت، غریبه‌ای برای گذشته‌ات شده‌ای. حافظه خیانت می‌کند، آدم‌ها تغییر می‌کنند، اما واژه‌های راستین، تنها چیزهایی هستند که از گذر زمان جان سالم به در می‌برند

«چه تلخ گفت: تو اول "دوستِ من" بودی، بعد شدی "او"، و آخر، شدی "مردم". شاید پایانِ عشق همین است؛ آدم‌ها نمی‌روند، فقط ضمیرشان عوض می‌شود. از "تو"یی که تمام جهانِ تو بود، به "مردمی" تبدیل می‌شوند که دیگر هیچ نسبتی با قلبت ندارند

شاید روح، تنها در مواجهه با هنر به آرامش می‌رسد؛ و اگر آرامش، نزدیک‌ترین تجربه‌ی انسان به حقیقت باشد، پس شاید هنر مقدس‌ترین چیزی است که می‌شناسیم.شاید به همین دلیل است که هنر را به بند می‌کشند؛ زیرا هنر، پیش از آن‌که جهان را دگرگون کند، انسان را از درون آزاد می‌کند. و هیچ آزادی‌ای هراس‌انگیزتر از آزادیِ روح نیست

گاهی بزرگ‌ترین آرزو، ساختن جهانی تازه نیست؛ تنها بیدار شدن در جهانی است که دیگر مجبور نباشی بعضی چهره‌ها را ببینی

در نهایت، امن‌ترین نسبتِ من با جهان، تنهایی بود

شاید عشق، زیباترین توهمی باشد که انسان برای تحمل واقعیت آفریده است؛ سرابی که تا نزدیکش می‌شوی، شکل دیگری به خود می‌گیرد.از نگاه من، عشق بیش از آنکه مقصد باشد، سرابی است که انسان برای ادامه دادن، آن را حقیقت می‌نامد

فریدریش نیچه: از دل همین تاریکی شروع می‌کند، اما به جای تسلیم شدن، می‌پرسد آیا می‌توان با وجود بی‌معنایی، خودمان معنا خلق کنیم؟ کتاب ها ...

امیل سیوران: چرا اصلاً به دنیا آمده‌ایم؟

اگر در این زندگی صد بار می‌مردم و دوباره زنده می‌شدم، باز هم آرام نمی‌گرفتم؛ زیرا هر بار با همان پرسش متولد می‌شدم: چرا سرنوشت انسان از آنِ خودش نیست؟ سال‌ها در فلسفه، میان سطرهای کتاب‌ها، در جست‌وجوی پاسخی برای این سؤال سرگردان بودم. اما آنچه بیشتر یافتم، روایتی بود شبیه این: زندگی یا باید تحمل شود، یا ترک. شاید رنجِ واقعی، زیستن نیست؛ نفهمیدنِ چراییِ زیستن است

هنرمند، نه به چهره؛ به عمقِ نگاهش زیباست.

این سرِ سرکش، هرگز با حقیقتِ خویش معامله نکرد؛ نه در برابرِ قدرت زانو زد، نه فریبِ درخششِ ناپایدارِ دنیا را خورد. آن‌که آزادیِ درون را حفظ کند، حتی اگر همه‌چیز را ببازد، چیزی را نباخته است. اگر به چیزی می‌بالم، همین است که روحم را به بهای آسایش نفروختم و شأنِ بودنم را در بازارِ بودن‌ها حراج نکردم