Hêvî

؟؟؟ لطفاً اجازه ندهید از شما استفاده شود؛ نه در سیاست، نه در اجتماع، نه به نام ایدئولوژی و نه حتی به نام مقدس‌ترین باورهایتان. هیچ انسانی نباید مهره‌ای در بازی قدرت باشد. تاریخ بارها نشان داده است که هرگاه اندیشیدن را کنار گذاشته‌ایم و اختیار خود را به دیگران سپرده‌ایم، کسانی پیدا شده‌اند که از احساسات، باورها و حتی ایمان مردم برای رسیدن به اهداف خود بهره برده‌اند. دین، زمانی که راهنمای اخلاق و انسانیت باشد، می‌تواند چراغ راه باشد؛ اما هرگاه به ابزاری برای قدرت تبدیل شود، نخستین قربانی آن خودِ حقیقت است. بیایید بیش از آنکه پیرو اشخاص باشیم، پیرو اندیشه باشیم؛ بیش از آنکه شعارها را باور کنیم، پرسش بپرسیم؛ و بیش از آنکه از کسی بت بسازیم، مسئولیت انتخاب‌های خود را بپذیریم. آزادی از جایی آغاز می‌شود که انسان جرئت می‌کند خودش بیندیشد.

آتشی هست که نه کوهستان توان خاموش کردنش را دارد، نه دریا و نه گذر بی‌رحم زمان. طوفان‌ها می‌آیند تا آن را در هم بشکنند، اما هنگامی که گردباد فرو می‌نشیند و غبارها کنار می‌روند، نوری از دل تاریکی سر برمی‌آورد؛ گویی خودِ طوفان نیز نتوانسته راز بقایش را دریابد. این آتش، آتشِ وجود است؛ شعله‌ای که هرچه بیشتر در معرض بادهای سهمگین قرار گیرد، سرکش‌تر و روشن‌تر می‌شود. جهان بارها کوشیده آن را خاموش کند، اما برخی شعله‌ها برای سوختن آفریده نشده‌اند؛ برای روشن کردن راه آفریده شده‌اند. و شاید معنای حقیقی استقامت همین باشد؛ اینکه در اوج تاریکی، نه خاموش شوی و نه تسلیم، بلکه به نوری تبدیل شوی که حتی پس از عبور طوفان نیز همچنان می‌سوزد، می‌درخشد و گواهی می‌دهد که اراده، از هر نیرویی پایدارتر است

قدرتمند باش

لطفاً گول هیاهوی سیاست را نخورید. در جهان قدرت، کشورها عاشق ملت‌ها نیستند؛ عاشق منافع خویش‌اند. آن‌ها ما را نه به خاطر آنچه هستیم، بلکه به خاطر آنچه داریم می‌خواهند؛ موقعیت، منابع، بازار و نفوذ. فلسفه تاریخ بارها نشان داده است که در بازی قدرت‌ها، این مردم عادی‌اند که هزینه می‌پردازند و جوانان‌اند که قربانی می‌شوند. سیاست‌مداران می‌آیند و می‌روند، اما مادری که فرزندش را از دست داده، تا پایان عمر با آن فقدان زندگی می‌کند. این کلیپ‌ها، شعارها و تحریک‌های احساسی را بی‌تأمل نپذیریم. هر اندیشه‌ای که جوانی را به سوی نفرت، خشونت و قربانی شدن سوق دهد، پیش از آنکه راه نجات باشد، می‌تواند ابزاری در خدمت قدرت باشد. بیایید این اندیشه را رواج دهیم: هیچ سرمایه‌ای برای یک ملت ارزشمندتر از فرزندانش نیست. آینده ایران را نه با خون نوجوانان و جوانان، بلکه با آگاهی، دانش، خرد و همبستگی می‌توان ساخت. اهریمن واقعی آن نیرویی است که انسان را از اندیشیدن بازمی‌دارد و او را به مهره‌ای در بازی دیگران تبدیل می‌کند

اما نمی‌شود که تا ابد بشینیم و به زخم هایمان خیره شویم.

هارلکی:

بلبل هاواری ئازادی ده‌کرد خلک ده‌یگووت ده‌نگی خوشه🖤

درد اینجاست؛ آرزوها دفن می‌شوند، اما امید، زندان‌بانی است که اجازه نمی‌دهد از انتظار رها شوی. تلخ‌ترین حقیقت این است که آرزوها پایان می‌یابند، اما امید آن‌قدر زنده می‌ماند تا نبودنشان را هر روز به یادت بیاورد. گاهی امید نعمت نیست؛ مجازاتی است که بعد از مرگ آرزوها ادامه پیدا می‌کند

آرزو به مقصد وابسته است؛ امید به امکانِ حرکت. گاهی مقصدها می‌میرند، اما توانِ باور به اینکه راه هنوز تمام نشده، زنده می‌ماند

ترس راه سقوط منه؟ از او نپرس چرا فاصله می‌گیرد؛ بپرس چه زخم‌هایی دیده که تنهایی را امن‌تر از آدم‌ها انتخاب کرده است

همیشه به ما گفته‌اند که شرارت، زشت و کریه است؛ اما الکساندر کابانل با این نقاشی تمامِ معادلات را به هم می‌ریزد. در تابلوی «فرشته سقوط کرده»، ما با یک هیولای شاخ‌دار روبه‌رو نیستیم؛ ما با زیباترین مخلوقِ آسمان طرفیم که حالا در پایین‌ترین نقطه‌ی زمین افتاده است. این تصویر، دقیقاً همان ثانیه‌های اولِ پس از «سقوط» است. لوسیفر در این قاب گریه می‌کند، اما نه برای توبه. او دستانش را روی صورتش کشیده تا آسمانیان که در پس‌زمینه در حالِ شادی و پروازند، در هم شکستنِ او را نبینند. در این بدنِ زیبا و بی‌نقص، طوفانی از تاریک‌ترین احساساتِ انسانی در حالِ جوشیدن است: حقارت، غرورِ له‌شده، و خشمی که قرار است تا ابد دنیا را در تاریکی فرو ببرد. کابانل به ما یادآوری می‌کند که ترسناک‌ترین انتقام‌ها، نه از دلِ زشتی، بلکه از قلبِ زیباییِ طردشده و غرورِ شکسته‌شده متولد می‌شوند. آناتومیِ خشم در برابرِ سکون: به عضلاتِ منقبض و رگ‌های برجسته‌ی دستِ او دقت کنید. با اینکه او روی زمین افتاده و ظاهراً بی‌حرکت است، اما بدنش در اوجِ تنش و فشردگی قرار دارد. این بدنِ کسی نیست که تسلیم شده باشد؛ این بدنِ کسی است که دارد برای یک جنگِ بزرگ‌تر نقشه‌ می‌کشد