`Elixir`

تفرق یه عادته تو وجودم، نه استثنا هرچی شعر نوشتم تو عمرم بوده استفراغ نه از خاکستر دلم که سوخته اثریه نه اسید تنفر تو معدم جای غلطیه غلط منم که خودمو فروختم.

این ریتم یه باتلاقه که منو می‌کِشه تو خودش تا غروب، صدای رُفت و روب کفِ جمجمه یه تیکه دیگه هم ازم مُرد، چال شد تو خودش چالش کن تو خودت احمق، رو پُله جفت‌پات که نه مُردی نه زنده، فقط کندی خود رو اَ خودت یه ت مونده که تک و تنهاست و ترسو تمام حقیقتش اینه که باشه جنگجو چه دست و پا زدنی وقتی تمومش مسخرست کش اومدن این زجر طلسم عقربه‌ست...

انگار نوک شمشیر تا دم دسته رفته تو افقی جر داده شکمم پاره یجور که کف دستم شده تخت خواب روده‌هام سرپام تا گلو غرق خون، گوشم از زوزه‌ها سیر از اضطراب ، طرد شدن از اجتماع انسان و معمای سیاهچالِ انتها بی‌باور و کم‌سواد، دست به دستِ باد یه مستانه رقصه قاتل انظباط

فکر کنم باید تیکه‌هامو اَ خودم بکنم تا خودی نمونه که بخوام به هواش بپرم هیچی قند نمی‌شه واسه این کام پر زهر وقتی گم می‌شم تو خودم اَ خودم گم‌تر

کیمیا باید ازم شکایت کنه

الان امید رو به چی گره بزنم؟ دانشگاه؟ پول؟آدم ها؟

به امید بهبود

دلم تنگ شد برای اون شبایی که ساعت پنج صبح از استرس و سرمای بادی که از بین کوها میومد توی طبقه ی پنجم پانسیونی که سگ پر نمیزد میپریدم و فکر میکردم درس همه چیز رو حل می‌کنه و به امید موفقیت ادامه میدادم

یعنی من خوب بودم و اینطوری سرم اومد؟

جواب این سوالا فقط اینطوری حل میشه

بزارید بگم مشکل از وجودیت خودمه

ازم تعریف میکنن می‌خوام بمیرم

حبس ابد چرته تو این زندون موقت.

من به دنیا میام دوباره...

گناه ز من بود ، پاک نمیشد گره ز من بود ، باز نمیشد درد ز من بود ، آرام نمیشد تنگی ز نَفْس بود ، جا نمیشد . می‌پرسیدم ز من ، سوال ز من بود ، خدا؟ پاسخ آزاد نمیشد .

مشکل منم کاش حل شم.

حقمه