نمیدونم ، خستم .

امروز 11 بهمن 404 ترم سوم حقوق با تمام خوبی و بدی هاش تموم شد ، امتحاناتی که مجازی برگزار شد ، سوالاتی که توی جزوه ام پیدا نمیشدن ، قطع بودن گوگل و اینترنت ، امتحان 8 صبح خونه‌ی دوست ، و . . . الان باید استارت ترم 4 میخورد اما هنوز انتخاب واحدهم نکردیم ‌.

این میز امادست که من درس بخونم .

'' زنده ام و غمگین ، کاش هیچکدام نبودم ''

در نهایت،چاووشی و چایی مرهم زخمه؛

ای غم چه زمانی دست از سر ما بر میداری؟

ما انسانها حتی وقتی بدبختیم، باز هم رویا می‌بافیم، این یکی از راز های زنده بودن ماست 🩵

من کلی تحملم با یه ذره آدم.

فعلاً تاریکم، یک روز زیبا سراغ من بیا.

اُمیدوارم دلتنگی‌هاتون پایان داشته باشه .

حرف زدن با کسی که حرفتو میفهمه و حرفشو میفهمی، مثل چایی میچسبه.

من اینجا ، دلم سخت معجزه می‌خواهد ؛ و تو انگار معجزه‌هایت را گذاشته‌ای برایِ روز مبادا . .

ما به نرسیدنا ، نشدنا ، قسمت نبودنا و نخواستنا عادت کردیم.

خداروشکر این وسط کنکور ندارم .

غمگینم، اشتیاق زندگی در من مرده است.

نه داریوش عزیز ، غیراز گریه کاری نمیشه کرد .

نوشته بود : اگر ما آدمک های کتابی هستیم، خواننده کتاب لطفاً کتاب را ببند و دیگر بازش نکن ما خسته ایم مارا حال ادامه دادن نیست .

دوست داشتم بدونم گذروندن این روزا با آدم مورد علاقت چطور حالیه .

اونی که دوست داره، هیچوقت کاری نمیکنه طَعمِ تلخِ بی توجهیو بچشی.