ن֔֔֔ش֔֔֔م֔֔֔ی֔֔֔ل֔🌻🫆

یه زمانی فکر می‌کردم یه جایی، یه اتفاقی، یه تغییری باید برسه تا شاید حال دلم خوب بشه، انگار خودم توی تاریکی وایساده بودم و منتظر بودم صبح از راه برسه. یه کسی باشه که بیاد و خورشید رو نشونم بده… و اون آدم، همون موقع از راه رسید ولی پایان قصه چیزی جز رفتن نبود. ولی…شاید بعضی پایان‌ها واقعا پایان نیستن. شبیه هرس کردنِ یه درختن. یه شاخه باید قطع بشه تا درخت دوباره فرصت کنه به سمت نور رشد کنه. و شاید ما هم گاهی باید از بعضی فصل‌ها عبور کنیم تا بفهمیم چقدر بیشتر از چیزی که فکر می‌کردیم توانِ دوباره ساختن داریم. حالا دیگه فکر نمی‌کنم نجات پیدا کردن یعنی کسی یا چیزی بیاد و تاریکی رو از بین ببره. گاهی نجات پیدا کردن یعنی خودت، وسط همون تاریکی، آروم‌آروم چشم‌هات رو باز کنی و بفهمی هنوز نور هست. نه بیرون از تو، در خودت. تمام این مدت منتظر صبح بودم، غافل از اینکه بعضی وقتا خورشید قرار نیست از آسمون دیده بشه… بلکه باید از درون خودت طلوع کنه✨