•𝑻𝒊𝒔𝒈𝒖𝒊𝒔𝒆•

نخواستی باشی، هر دفعه که نزدیک اومدم نخواستی باشی حالا که از خودت دورم کردی و توی تاریکی حبس شدم چجوری میخوای نجاتم بدی؟ “پَریلا”

آخرین پروانه های امید توی دلم دارن گریه میکنن :)

تنها کسی که دوسش داشتم، مسافر بود… “پَریلا”

پرسید او هم هنوز تو را به یاد دارد؟ با لبخندی غمگین به او گفتم من وقتی که کنارش بودم هم فراموش شده بودم

یه روز دلت برای حرفهای خسته کننده‌ام، تماس‌ یهوییم بعد اینکه گفتم از تماس متنفرم، سوالاتی که ممکن بود هیچوقت از کسی جز تو نپرسم، جنگیدنم برای امید دادن بهت، بد اخلاقیام، وقتی که سرت بی دلیل عصبی می‌شدم و حتی غمگین بودنم تنگ میشه اما بیشتر از همه دلت برای اونطوری که من مراقبت بودم تنگ میشه و نمی‌دونم اون موقع خیلی دیر کردی یا من خیلی دیر رفتم.

- به کشتنت می‌ده. + عشق؟ - من نمی‌خوام تغییر کنی. + دیگه دست من نیست، همین حالا هم چشم‌هاش رو دیدم... نمی‌تونم خودم رو عقب بکشم. - عشق به کشتنت می‌ده، یدونه‌م... عشق به کشتنت می‌ده.

غنچه‌های من فکر میکنم وقتش رسیده قلمی رو که مدت ها پناه حرف ‌های نگفته ا‌م بود برای همیشه زمین بذارم.نمی‌ دونم چطوری باید از دنیایی خداحافظی کنم که تموم تیکه ‌های قلبم رو توی اون جا گذاشتم. دنیایی که هر کلمه‌ اش رو با عشق نوشتم، هر سطرش رو به امید کسی ساختم و هر بار که چیزی به یادگار گذاشتم، گوشه‌ای از وجودم رو همون‌ جا گذاشتم. حقیقت اینه که من دیگه چیزی برای نوشتن ندارم چون کسی که تمام این کلمات به هوای اون متولد میشدن، هیچ‌وقت نخواست سهمی از من داشته باشه. من موندم و انبوهی از دوست داشتن ‌هایی که به مقصد نرسیدن و قلبی که برای کسی می‌ تپید که حتی موندن من براش دلیلی نداشت.شاید بعضی آدما مثل من برای عزیز کسی شدن به دنیا نیومدن؛ فقط میان، دوست میدارن، میسوزن و آخر سر یاد میگیرن چطوری بی‌ صدا از جایی که تمام وجودشون رو در اون جا گذاشتن، بیرون برن. از تک‌تک شما ممنونم که مدتی از عمرتون رو با کلمات من گذروندین. ممنونم که خوندین، موندین و به نوشته‌هام جان دادین اما این بار برخلاف تمام قصه‌هایی که نوشتم، قرار نیست کسی برگرده، قرار نیست گرهی باز بشه و قرار نیست پایان خوشی در انتظار این قصه باشه. قلمم رو زمین می‌ذارم با تمام کلماتی که گفته نشدن، با تمام دوستت‌دارم ‌هایی که بی‌جواب موندن و با تمام عشقی که هیچ‌وقت جایی برای موندن پیدا نکرد. اما بعضی خداحافظی‌ها پایان یک راه نیستن … در مورد اتاق آبی هم داستان رو کم‌ کم پیش میبرم و هر وقت توان و فرصتش رو داشته باشم، قسمت‌های باقی ‌مونده ا‌ش رو مینویسم. نمیخوام قولی بدم که نمیدونم توان وفا کردن بهش رو دارم یا نه. من در حال دفن کردن آبی وجودمم و شما غنچه ‌ها اگه موندن توی این فضا دیگه براتون خوشایند نیست، اگه از این سکوت و حال‌ و هوای تازه خسته شدین، هیچ دلیلی برای موندنتون وجود نداره. میتونین بی‌ هیچ عذاب وجدانی منو ترک کنین اما اگه هنوز دلتون خواست اینجا باشین، اگه روزی حرفی برای گفتن داشتین یا دلتون خواست با کسی صحبت کنین، من هستم حتی اگه دیگه چیزی برای نوشتن نداشته باشم، هنوز میتونم شنونده باشم. شاید قلمم خاموش بشه، اما درِ اینجا به روی حرف‌های شما بسته نیست. “پَریلا ساخته‌ی او”

قلب من نیست... تو توش زندگی میکنی... وقتی خودتم بهش اهمیت نمیدی، من چرا من باید بدم؟ _دزیره

تو در من چنان به کشتار خاموش نشستی که مرگ برای توصیف آنچه بر من گذشت واژه‌ای حقیر است. “پَریلا”

مگه این خاک چیه که اونو از من عزیزتر کرده واست؟ “پَریلا”

من از جنس شبم با تمام زخم ‌هایی که نامی ندارند با تمام تاریکی ریشه ‌دوانده در جانم اما تو را چنان دوست میدارم که انگار هنوز در ویرانه‌ ترین گوشه ‌ی این جهان بهاری به نام تو نفس می‌کشد. چه کسی گفته است برای عاشق بودن باید روشن بود؟ من با همین روح زخم‌خورده با همین قلب به‌تاراج‌رفته بلدم برای تو زیباترین فصل جهان باشم. و چه اندوه بی‌پایانیست که من تمام عمر در تو زندگی کردم و تو حتی یک‌ بار در خیال خودت حتی به من پناه ندادی. من تو را دوست خواهم داشت حتی آن روز که دیگر نه نامی از من مانده باشد نه تو را توان به یاد آوردنم چه تلخ … که آدمی میتواند تمام عمر، خانه ‌ی کسی باشد که هرگز قصد ماندن نداشته است. “پَریلا”

-𝟗

منو با عطر نداشتم زیر سوال نبر فرمانده وگرنه زندگیتو با قلب نداشتت زیر سوال میبرم!

لاقل گربه ها دوسم دارن🫠