Leila.Psychotherapist
رفتن به کانال در Telegram
لیلا ثابت روان‌درمانگر،مشاور تخصصی رابطه‌عاطفی،زوج، خانواده،رفتارباکودک،رشد و توسعه فردی پروانه اشتغال تخصصی عضو انجمن روانشناسی ایران و آمریکا آشنایی بیشتر با من : https://ghahremanedaroon.ir/consultant/3 ارتباط با من : @Leila7560
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
2 752
مشترکین
-324 ساعت
-397 روز
+37330 روز
در حال بارگذاری داده‌ها
کانال‌های مشابه
هیچ داده‌ای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
ابر برچسب‌ها
هیچ داده‌ای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
اشارات ورودی و خروجی
---
---
---
---
---
---
جذب مشترکین
اکتبر '26اکتبر '26
اکتبر '26
+17
در 0 کانال‌ها
سپتامبر '26
+892
در 2 کانال‌ها
Get PRO
اوت '26
+835
در 4 کانال‌ها
Get PRO
ژوئیه '26
+424
در 5 کانال‌ها
Get PRO
ژوئن '26
+1 168
در 5 کانال‌ها
Get PRO
مه '260
در 1 کانال‌ها
Get PRO
آوریل '26
+3
در 0 کانال‌ها
Get PRO
مارس '260
در 0 کانال‌ها
Get PRO
فوریه '26
+69
در 1 کانال‌ها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانال‌ها | |
| 22 اکتبر | 0 | |||
| 21 اکتبر | 0 | |||
| 20 اکتبر | 0 | |||
| 19 اکتبر | 0 | |||
| 18 اکتبر | 0 | |||
| 17 اکتبر | +1 | |||
| 16 اکتبر | 0 | |||
| 15 اکتبر | 0 | |||
| 14 اکتبر | +1 | |||
| 13 اکتبر | +2 | |||
| 12 اکتبر | +1 | |||
| 11 اکتبر | +3 | |||
| 10 اکتبر | +1 | |||
| 09 اکتبر | +1 | |||
| 08 اکتبر | +2 | |||
| 07 اکتبر | 0 | |||
| 06 اکتبر | +2 | |||
| 05 اکتبر | 0 | |||
| 04 اکتبر | +2 | |||
| 03 اکتبر | 0 | |||
| 02 اکتبر | 0 | |||
| 01 اکتبر | +1 |
پست‌های کانال
بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم :
گاهی چیزی که جلوی پیشرفتت رو می‌گیره، ترس از شکست نیست؛ ترس از اتفاقاتیه که بعد از موفقیت ممکنه بیفته.
شاید بترسی بیشتر دیده بشی، بیشتر ازت انتظار داشته باشن یا دیگه نتونی پشت جمله‌ی «من هنوز آماده نیستم» پنهان بشی.
گاهی موفق شدن یعنی وارد مرحله‌ای بشی که هنوز بلد نیستی چطور در اون زندگی کنی.
پس اگر بارها نزدیک شروع کردن می‌شی و عقب می‌کشی، فقط از خودت نپرس: «چرا این‌قدر می‌ترسم شکست بخورم؟»
بپرس: «اگر واقعاً موفق بشم، چه چیزی در زندگی‌ام تغییر می‌کنه که ازش می‌ترسم؟»
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist
| 2 | گاهی نجات‌دهنده بودن، یک زخم قدیمی است
بعضی آدم‌ها همیشه آماده‌اند دیگران را نجات بدهند؛ مشکلاتشان را حل کنند، دردهایشان را بشنوند و حتی وقتی خودشان خسته‌اند، تکیه‌گاه همه باشند.
از بیرون، این رفتار شبیه مهربانی بی‌حدوحصر به نظر می‌رسد، اما گاهی در لایه‌های عمیق‌تر روان، با این باور گره خورده است که «من زمانی ارزشمندم که به درد کسی بخورم».
شاید این آدم در کودکی یاد گرفته باشد برای دریافت محبت، باید مفید باشد، حال دیگران را خوب کند یا باری از دوش خانواده بردارد.
در بزرگسالی هم ممکن است ناخودآگاه به سمت رابطه‌هایی برود که در آنها همیشه نقش مراقب را دارد.
مهربانی زمانی سالم‌تر می‌شود که انتخابی آزادانه باشد، نه راهی برای اثبات ارزشمندی.
تو می‌توانی دوست‌داشتنی باشی، حتی وقتی مشکلی را حل نمی‌کنی، کسی را نجات نمی‌دهی و فقط برای استراحت کردن به خودت اجازه می‌دهی.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 279 |
| 3 | گاهی زندگی شبیه همین تصویر می‌شه...
مردی که در مسیری خشک و دشوار دوچرخه‌سواری می‌کنه و انبوهی از بادکنک‌های رنگارنگ رو با خودش حمل می‌کنه.
تصور کن این مرد یک بادکنک‌فروشه؛ بادکنک‌ها وسیله‌ی امرار معاششن. چیزی که برای دیگران شاید فقط مجموعه‌ای از بادکنک‌های رنگارنگ باشه، برای او سرمایه‌ی کار و بخشی از زندگی‌شه.
حالا بهش بگو: «خب، این‌همه بادکنک رو رها کن تا راحت‌تر حرکت کنی!»
اما اگر رها کردنشون به معنای از دست دادن درآمدش باشه، آیا این توصیه واقعاً به دردش می‌خوره؟
گاهی ما هم در زندگی با چنین موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شیم.
مسئولیت‌هایی داریم که خسته‌مون می‌کنن، اما نمی‌تونیم به‌سادگی ازشون دست بکشیم.
روابطی داریم که برای حفظشون تلاش میکنیم، چون هنوز برامون ارزشمندن.
مسیرهایی رو انتخاب کردیم که دشوارن، اما می‌دونیم برای رسیدن به چیزی که می‌خوایم، باید ازشون عبور کنیم.
و درست همین‌جاست که باید میان دو مفهوم تفاوت قائل بشیم:
دشوار بودن یک مسیر، لزوماً به معنای اشتباه بودن اون مسیر نیست.
گاهی در مواجهه با خستگی‌های زندگی، خیلی زود به خودمون یا دیگران می‌گیم:
«رهاش کن!»
«از این رابطه بیا بیرون!»
«این مسئولیت رو قبول نکن!»
«به خودت سخت نگیر!»
اما واقعیت زندگی همیشه به این سادگی نیست.
ما در خلأ زندگی نمی‌کنیم. انتخاب‌هامون تحت تأثیر شرایط اقتصادی، مسئولیت‌های خانوادگی، نیازهای عاطفی، محدودیت‌ها و ارزش‌هایی قرار دارن که برامون مهمن.
گاهی چیزی که از بیرون یک بار اضافی به نظر می‌رسه، برای ما معنای امنیت، عشق، استقلال یا آینده رو داره.
بااین‌حال، این به معنای تحمل بی‌پایان هر سختی‌ای هم نیست.
قرار نیست چون چیزی برامون ارزشمنده، به هر قیمتی حفظش کنیم. قرار نیست برای اثبات مسئولیت‌پذیری‌مون فرسوده بشیم. و قرار نیست هر رنجی رو به اسم عشق، تعهد یا موفقیت توجیه کنیم.
شاید بلوغ روانی دقیقاً از جایی آغاز می‌شه که به‌جای انتخاب‌های صفر و صدی، بتونیم پیچیدگی زندگی رو ببینیم.
به‌جای اینکه فقط بپرسیم:
«چطور از شر این بار خلاص بشم؟»
از خودمون بپرسیم:
«چرا این بار رو حمل می‌کنم؟»
«چه چیزی در این مسیر برای من ارزشمنده؟»
«آیا می‌تونم راهی پیدا کنم که ادامه دادن رو برام قابل‌تحمل‌تر کنه؟»
«آیا همه‌ی این مسئولیت واقعاً به عهده‌ی منه؟»
و مهم‌تر از همه:
«هزینه‌ای که برای حفظ این چیز می‌پردازم، هنوز با ارزشش تناسب داره؟»
شاید نتونیم همه‌ی بادکنک‌هامون رو زمین بذاریم؛ شاید هم نخواهیم.
اما می‌تونیم یاد بگیریم چطور اون‌ها رو بهتر حمل کنیم. کمک بگیریم، مسئولیت‌ها رو تقسیم کنیم، روش‌هامون رو تغییر بدیم، استراحت کنیم و گاهی هم بپذیریم که بعضی چیزها، با وجود تمام ارزشی که دارن، دیگه قابل حفظ کردن نیستن.
قدرت واقعی همیشه در رها کردن نیست؛ گاهی در پیدا کردن راهی برای ادامه دادنه، بدون اینکه در این مسیر خودمون رو از دست بدیم.
زندگی همیشه از ما نمی‌خواد سبک‌بار باشیم؛ گاهی از ما می‌خواد یاد بگیریم چه چیزی رو با خودمون حمل کنیم، چرا حملش میکنیم و چطور می‌تونیم در کنار حفظ چیزهای ارزشمند زندگی‌مون، مراقب خودمون هم باشیم.
حالا می‌خوام ازت بپرسم:
این روزها چه چیزی رو در زندگی‌ات با خودت حمل می‌کنی که با وجود سختی‌هاش، هنوز برات ارزشمنده؟ و آیا راهی هست که بتونی حمل کردنش رو برای خودت آسان‌تر کنی؟
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 365 |
| 4 |  حرکت کردن ، همیشه آسان نیست
@LeilaPsychotherapist | 332 |
| 5 | شاید بتوان گفت توجه دیگران در اصل به این دلیل برای ما مهم است که ذاتاً راجع به ارزش خودمان دچار تردیدیم.
در نتیجه‌ی این تردید، آنچه دیگران درباره ما فکر میکنند نقش تعیین کننده‌ای در نحوه نگرش ما به خودمان ایفا می‌کند.
هویتمان اسیر قضاوتهای کسانی می‌شود که در میانشان زندگی میکنیم.
اگر آنها از شوخی‌هایمان خوششان بیاید، از توانایی‌مان در سرگرم کردن دیگران مطمئن می‌شویم. اگر تحسین‌مان کنند، احساس شایستگی میکنیم.
و اگر وقتی وارد جایی می‌شویم نگاهمان نکنند، یا اگر بعد از اینکه گفتیم شغل‌مان چیست قیافه‌شان در هم رود، به خودمان شک میکنیم و دچار حس بی‌ارزشی می‌شویم.
#آلن_دوباتن
@LeilaPsychotherapist | 386 |
| 6 | بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم :
گاهی حسادت، بیشتر از اینکه درباره‌ی زندگی دیگران باشه، درباره‌ی خواسته‌های فراموش‌شده‌ی خودته.
وقتی موفقیت کسی ناراحتت می‌کنه، قبل از اینکه خودت رو بابت این احساس سرزنش کنی، از خودت بپرس: «اون چه چیزی داره که من مدت‌هاست دلم می‌خواد تجربه‌اش کنم؟»
شاید حسادتت داره از یک آرزو، یک نیاز یا یک حسرت قدیمی خبر می‌ده.
لازم نیست از احساساتت خوشت بیاد، اما می‌تونی ازشون چیزی یاد بگیری.
گاهی پشت چیزی که در دیگری نمی‌تونی تحمل کنی، خواسته‌ای از خودت پنهان شده که هنوز جرئت نکردی جدی‌اش بگیری.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 442 |
| 7 | گاهی از شرایطی که دوستشان نداریم بیرون نمی‌آییم، نه چون خوب‌اند، بلکه چون آشنا هستند.
حتی یک زندگی ناخوشایند می‌تواند برای روان قابل پیش‌بینی‌تر از یک زندگی تازه باشد. به همین دلیل ممکن است کسی سال‌ها در رابطه‌ای بماند که می‌داند برایش مناسب نیست، یا شغلی را ادامه دهد که دیگر معنایی برایش ندارد. تغییر فقط ترس از آینده نیست؛ سوگِ چیزی هم هست که قرار است پشت سر بگذاریم.
برای تغییر باید با بخشی از خودمان خداحافظی کنیم که به آن زندگی عادت کرده بود.
شاید شجاعت همیشه احساس نکردن ترس نباشد؛ گاهی یعنی بپذیری که می‌ترسی و با این حال، قدمی را برداری که می‌دانی برایت لازم است.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 462 |
| 8 | گاهی اضطراب کاری می‌کند که فراموش کنیم واقعیت همیشه به‌اندازه‌ی چیزی که ذهنمان پیش‌بینی می‌کند، ترسناک نیست.
ذهن مضطرب معمولاً تلاش می‌کند ما را از خطر محافظت کند؛ اما گاهی آن‌قدر درگیر پیش‌بینی اتفاقات بد، تحلیل نشانه‌ها و تصور بدترین سناریوها می‌شود که احتمال را با واقعیت اشتباه می‌گیرد.
فکری مثل «حتماً اتفاق بدی می‌افتد» فقط یک فکر است، نه پیش‌بینی قطعی آینده.
احساس ترس، به‌خودی‌خود، به معنای وجود خطر نیست.
و تجربه‌ی اضطراب، به این معنا نیست که از پسِ موقعیت پیش رو برنمی‌آییم.
یکی از مهم‌ترین مهارت‌های سلامت روان این است که یاد بگیریم بین احساسمان و واقعیتی که در حال وقوع است، تفاوت بگذاریم.
وقتی از چیزی می‌ترسیم، اجتناب‌کردن ممکن است در کوتاه‌مدت آراممان کند؛ اما اگر هر بار فقط برای فرار از اضطراب عقب‌نشینی کنیم، ذهنمان فرصت یادگیری این حقیقت را پیدا نمی‌کند که می‌توانیم با بعضی از موقعیت‌های ترسناک روبه‌رو شویم و از پسشان بربیاییم.
گاهی لازم است به خودمان یادآوری کنیم:
من قبلاً هم روزهای سختی را پشت سر گذاشته‌ام.
لازم نیست برای هر اتفاقی از قبل آماده باشم.
می‌توانم احساس ناراحتی داشته باشم و همچنان تصمیم درستی بگیرم.
و این لحظه، هرچقدر هم دشوار باشد، تمام زندگی من نیست.
قرار نیست همیشه آرام باشیم تا بتوانیم زندگی کنیم؛ گاهی باید زندگی‌کردن را یاد بگیریم، حتی وقتی کمی مضطربیم.
اضطراب ممکن است بیاید و مدتی بماند، اما قرار نیست تمام تصمیم‌ها، روابط و انتخاب‌های ما را هدایت کند.
یک تمرین کوچک:
دفعه‌ی بعد که مضطرب شدی، از خودت بپرس:
«الان چه چیزی واقعاً اتفاق افتاده و چه چیزی فقط در ذهن من در حال پیش‌بینی‌شدن است؟»
همین مکث کوتاه می‌تواند کمک کند به‌جای واکنش نشان‌دادن به ترس‌هایت، آگاهانه‌تر به موقعیت پاسخ بدهی.
تو مجبور نیستی هر چیزی را که ذهنت می‌گوید، باور کنی؛ همان‌طور که مجبور نیستی برای حرکت‌کردن در زندگی، منتظر ناپدیدشدن تمام ترس‌هایت بمانی.
تو بیشتر کدام را تجربه می‌کنی؟ نگرانی درباره‌ی اتفاقاتی که هنوز نیفتاده‌اند، یا ترس از موقعیت‌هایی که ترجیح می‌دهی از آنها دوری کنی؟
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 498 |
| 9 |  @LeilaPsychotherapist | 438 |
| 10 | ترس مانع مردن نمی‌شه، ولی می‌تونه مانع زندگی‌کردن بشه.
پاندای بزرگ گفت: «ما باید بریم سفر، بریم اون طرف رودخونه.» اما متوجه شد که انگار اژدهای کوچک نگران است.
«چیه، کوچولو؟»
اژدهای کوچک سرش را بالا آورد و آرام گفت: «می‌ترسم، من نمی‌خوام از رودخونه رد بشم.»
پاندای بزرگ گفت: «ترسیدن طبیعیه، ولی خب گاهی درهرحال باید ادامه بدیم. ترس مانع مردن نمی‌شه، ولی می‌تونه مانع زندگی‌کردن بشه.»
آنها بالاآمدن خورشید از فراز کوه‌های تاریک را تماشا کردند. پاندای بزرگ گفت: «یه چیزی باید تغییر کنه، دوست کوچیک من. ولی خب اگه ایجاد تغییر آسون بود، احتمالاً اون موقع دیگه خیلی کار مهمی نبود. تغییر بزرگ تلاش زیاد می‌خواد.»
اژدهای کوچک گفت: «حق با توئه. قطعاً ردشدن از رودخونه من رو می‌ترسونه و خب موقع ردشدن ازش هم می‌ترسم، ولی درهرصورت انجامش می‌دم.»
#جیمز_نوربری
@LeilaPsychotherapist | 502 |
| 11 | بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم :
امنیت عاطفی یعنی بتوانی در یک رابطه حرفی بزنی، مخالفتی کنی یا از چیزی ناراحت شوی، بدون اینکه دائماً از تحقیر شدن، تهدید شدن یا طرد شدن بترسی.
یعنی بدانی اختلاف نظر لزوماً به معنای پایان رابطه نیست.
در رابطه‌ی امن، قرار نیست هیچ‌وقت دعوا نکنید یا یکدیگر را نرنجانید.
قرار است بتوانید درباره‌ی رنجش‌ها حرف بزنید، مسئولیت رفتارهایتان را بپذیرید و برای ترمیم رابطه تلاش کنید.
عشق فقط احساسی نیست که به کسی داری؛ کیفیت رابطه‌ای هم هست که در کنار او تجربه می‌کنی.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 518 |
| 12 | یکی از سخت‌ترین چیزها این است که یاد بگیری ارزشمندی‌ات را از عملکردت جدا کنی.
ممکن است امروز موفق باشی، مورد تحسین قرار بگیری و احساس کنی کافی هستی؛ و فردا با یک شکست کوچک، همان احساس فرو بریزد.
وقتی ارزش خودمان را به نتیجه‌ها گره می‌زنیم، زندگی تبدیل می‌شود به امتحانی که هر روز باید در آن ثابت کنیم ارزشمندیم.
اما انسان بودن، پروژه‌ای برای اثبات کردن نیست. تو حتی در روزهایی که کم‌حوصله‌ای، اشتباه می‌کنی، عقب می‌مانی یا نمی‌توانی بهترین نسخه خودت باشی، همچنان ارزشمند باقی می‌مانی.
رشد واقعی از جایی شروع می‌شود که تلاش می‌کنی بهتر شوی، نه برای اینکه بالاخره «کافی» شوی؛ بلکه چون از همین حالا خودت را شایسته مراقبت می‌دانی.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 541 |
| 13 | مهم نیست که چه کاری می‌خواهید انجام دهید، لازم نیست باهوش‌ترین، سریع‌ترین یا بااستعدادترین فرد باشید تا به اهدافتان برسید. تنها کافی است بیشترین مداومت را داشته باشید.
#راب_دایل
@LeilaPsychotherapist | 563 |
| 14 | مهم نیست که چه کاری می‌خواهید انجام دهید، لازم نیست باهوش‌ترین، سریع‌ترین یا بااستعدادترین فرد باشید تا به اهدافتان برسید. تنها کافی است بیشترین مداومت را داشته باشید.
#راب_دایل
@LeilaPsychotherapist | 1 |
| 15 | بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم :
بین اینکه بگویی «من اشتباه کردم» و اینکه بگویی «من خودم اشتباهم» تفاوت بزرگی وجود دارد.
اولی درباره‌ی یک رفتار است؛ دومی درباره‌ی تمام هویت تو.
شرم گاهی باعث می‌شود به جای اصلاح یک اشتباه، از خودمان متنفر شویم و بخواهیم پنهان شویم.
اما هیچ انسانی با بی‌نقص بودن رشد نمی‌کند.
می‌توانی مسئولیت رفتارت را بپذیری، برای جبرانش تلاش کنی و همچنان باور داشته باشی که شایسته‌ی احترام و فرصت تغییر هستی.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 578 |
| 16 | لازم نیست از هر زخمی درس بگیریم
گاهی وقتی درباره رنج حرف می‌زنیم، آن‌قدر بر رشد کردن از دلِ درد تأکید میکنیم که فراموش میکنیم بعضی تجربه‌ها واقعاً ناعادلانه، فرساینده و آسیب‌زا هستند.
کسی که رنج کشیده، وظیفه ندارد از آن رنج معنایی زیبا بسازد یا ثابت کند که قوی‌تر شده است.
ممکن است از تجربه‌ای دشوار چیزی یاد بگیریم، اما ممکن هم هست فقط بخواهیم دیگر آن را تجربه نکنیم.
قرار نیست هر زخم، هدیه‌ای پنهان داشته باشد و قرار نیست برای ارزشمند شدن زندگی‌مان، مجبور باشیم از درد عبور کنیم.
گاهی رشد یعنی یاد بگیریم از خودمان مراقبت کنیم، کمک بخواهیم، مرز بگذاریم و اجازه ندهیم آسیب بیشتری به ما وارد شود.
رنج کشیدن به‌خودی‌خود انسان را عمیق‌تر نمی‌کند؛ آنچه اهمیت دارد، فرصتی است که برای فهمیدن، حمایت گرفتن و دوباره ساختن زندگی در اختیارمان قرار می‌گیرد.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 588 |
| 17 | تمرین یک‌دقیقه‌ای برای توقف چرخه نشخوار فکری
هر وقت متوجه شدی داری یک فکر رو بارها تکرار می‌کنی، مکث کن و از خودت بپرس:
۱. الان دقیقاً به چی فکر می‌کنم؟ فکرت رو بدون قضاوت نام‌گذاری کن.
۲. آیا کاری از دستم برمیاد؟ اگر بله، یک قدم کوچک برای حل مسئله بردار. اگر نه، فعلاً لازم نیست به دنبال پاسخ قطعی باشی.
۳. توجهم رو به زمان حال برگردون. سه چیزی رو که می‌بینی، دو صدایی رو که می‌شنوی و یک حسی رو که در بدنت تجربه می‌کنی، شناسایی کن.
قرار نیست با این تمرین همه فکرها ناپدید بشن؛ قراره یاد بگیری هر فکری ارزش دنبال‌کردن نداره.
یادت باشه: تو افکارت نیستی؛ تو کسی هستی که می‌تونه انتخاب کنه چطور به اون‌ها پاسخ بده.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 638 |
| 18 | اگر شما نیز مثل بسیاری از کسانی که از نظر عاطفی مورد بی اعتنایی و آزار قرار گرفته اند در سامان دادن به عواطفتان مهارت ندارید سهم بسیار بزرگی در پرهیز از به کارگیری عواطف تان دارید.
این اجتنابگری باعث می شود برای زندگی کردن خطر نکنید و از نگریستن به درون تان نیز بپرهیزید و موجب می شود که گستره عواطف تان کوچک بماند و اساساً در افکارتان زندگی کنید. نیاز به اجتنابگری می تواند اعتیادها را نیز تغذیه کند.
#جاسمین_لی_کوری
@LeilaPsychotherapist | 649 |
| 19 | بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم :
گاهی فکر می‌کنی چون نمی‌توانی از یک رابطه بیرون بیایی، پس حتماً خیلی عاشقی.
اما ماندن همیشه فقط از عشق نمی‌آید؛ گاهی از ترس تنهایی، ترس شروع دوباره یا ترس از اینکه دیگر کسی تو را نخواهد می‌آید.
برای فهمیدن تفاوت این دو، لازم نیست عشقت را انکار کنی.
فقط از خودت بپرس: «اگر مطمئن بودم که می‌توانم بدون این رابطه هم زندگی کنم، باز هم ماندن را انتخاب می‌کردم؟»
گاهی وقتی ترس کمتر می‌شود، تازه می‌توانیم انتخاب واقعی خودمان را ببینیم.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 695 |
| 20 | شجاعتِ ندانستن
ما اغلب تصور میکنیم آدم‌های قوی کسانی هستند که پاسخ همه سؤال‌ها را می‌دانند و همیشه مطمئن تصمیم می‌گیرند.
اما بخش بزرگی از زندگی در شرایطی اتفاق می‌افتد که اطلاعات کافی نداریم؛ نمی‌دانیم یک رابطه به کجا می‌رسد، یک انتخاب چه نتیجه‌ای خواهد داشت یا آینده چه چیزی برایمان کنار گذاشته است.
تلاش برای حذف کاملِ عدم‌قطعیت، گاهی ما را در چرخه‌ای از نگرانی و تصمیم‌گیری‌های فرساینده گرفتار می‌کند.
شاید شجاعت واقعی این نباشد که هیچ تردیدی نداشته باشیم؛ بلکه این باشد که با وجود تردید، بتوانیم فکر کنیم، انتخاب کنیم و مسئولیت انتخابمان را بپذیریم.
زندگی به ما تضمین نمی‌دهد که همیشه درست انتخاب خواهیم کرد؛ اما می‌توانیم به توانایی خودمان برای یادگیری، اصلاح مسیر و مواجهه با پیامدها اعتماد بیشتری پیدا کنیم.
لیلا ثابت
@LeilaPsychotherapist | 616 |
