Isolation
رفتن به کانال در Telegram
341
مشترکین
-224 ساعت
+17 روز
+2730 روز
آرشیو پست ها
341
آدمها اغلب ترجیح میدهند تروماها و رنجهایشان را به جای حل کردن، بارها و بارها تجربه کنند: عاشق کسی میشوند که زخمهایشان را تازه میکند، با کسی ازدواج میکنند که کابوسهایشان را زنده نگه میدارد، و در سطح اجتماعی نیز در انتخاب ساختارها و روابط قدرت، همان اشتباهها را مکرر تکرار میکنند. انیمیشن «باد» (Wind) ساختهٔ رابرت لوبل همین را نشان میدهد. در این انیمیشن، تمام روابط و ساختارها بر پایهٔ وجود باد که نمادی از تروماست، شکل گرفتهاند. اما وقتی باد قطع میشود، همهٔ آن ساختارها بیمعنا میشوند. آدمها میتوانند با تروما زندگی کنند، ولی بدون معنا نه. پس خودشان دوباره باد را راه میاندازند تا بتوانند کار کنند، سرگرم باشند و غر بزنند. تا زمانی که فرد و جامعه به خودآگاهی نرسند و از بیمعناییهای موقت، که نشانهٔ رشد است، نترسند، محکوم به تکرارند. «گاهی انسان به رنجی که از آن شکایت میکند، چنگ میزند؛ زیرا رنج با وجود تمام آزارش، به بخشی از نظم روانی او تبدیل شده است...زیگموند فروید»
341
+2
Jiro: your painting is ruined.
Nahako: no, it’s not. I’ll always remember this day when I look at it.
The wind rises 2013
